Hakkında hiçbir bilgiye sahip olmadan bu kadar sinir olunabilecek başka ne vardır acaba? Gerekli yerde en gereksiz bilgiye ulaşabileceğiniz Wikipedia’ya bi danışayım dedim haliyle. 61 cm boyunda olması bir Trabzonspor fanatiği olarak sırf 61 sayısı için içimi heyecanlandırsa da çıkardığı ses aklıma gelince daha bir tiksinir oluyorum. Üzerinde hiçbir delik olmaması, sadece üfleyenin ruhsal bozukluk ritmine bağlı olarak ses çıkarması anlamsızlığında çok büyük bir etken.

Bu alet vakt-i evvelinde kabileler arasındaki iletişimin sağlanmasında kullanılıyormuş. Bu toprakların kültürel olarak gelişememesini çok daha iyi anlıyorum. “Vuuuuuu” diye ses çıkartıyorsunuz, karşı taraftan da sanki çok anlaşılmışcasına “zuuuuuu” diye karşılık alıyorsunuz. Allahım yaa.

Yetmiyormuş gibi, Dünya Kupası’nı işkenceye dönüştürmekte de kullanıldı vuvuzela. Erdoğan Arıkan ve Ömer Üründül’ün kontraçilesine arka fon müziği olarak eklendi. Bazı bazı ibretlik yorumları kaçırmamıza engel gibi görünse de üçü birlikte Dünya Kupası maçlarını sessiz olarak takip etmemize yol açmıştır. Vuvuzela bir yandan, “yerden gelen hava toplarında etkili futbolcu” tabiri bir yandan derken, öyle böyle tükettik Dünya Kupası’nı.

Malum ya ülkemizde de bu heyecan ister istemez bir etki gösterecektir. Liglerin açılmasıyla birlikte ticari bir kaygı olarak stadyum girişlerinde yerini alacak olan vuvuzela yerini başka tür kaygılara bırakacaktır eminim ki. Federasyon Yetkilileri, her Türk Yetkili gibi iş işten geçtikten sonra önlem almaz umarım.

Açılım günlerindeyiz şu ara. Pek üretken bir arkadaşım fotoğraftan da görebileceğiniz üzere Vuvuzela açılımı yapmış. Adını da “vazo la vazo” koydu. Mühendis Kafası şeklinde tabir edilen düşünce ürünü arkadaşıma siz okurlarımız huzurunda teşekkür ediyor, devamını beklediğimizi belirterek cümleten iyi günler diliyoruz.

Related posts:

1. Güney Afrika’nın Dünya Kupasını Kazanma İhtimali

Bizde pek önem verilmese de, günümüzde özellikle Afrika ve Güney Amerika ülkelerinde futbol simsarları için çok önemlidir mahalle futbolu. Nice yetenekler vardır, kimileri bugün dünyanın en önemli futbolcuları olmuştur, niceleri de kaybolup gitmiştir.  Bir gerçek var ki, o gençler bunu çok ilginç kurallarıyla dolu mahalle futboluna borçludurlar. İş bu kurallardan bir kaçını arz edeceğim sizlere.

“Top benim oynatmıyom”cu bir çirkef çocuk varsa aralarında, şahıs ya dövülerek evine gönderilir, ya da “tamam sen bizim forvetimizsin, güveniyoruz” şeklinde istenmese de oynatılırdı.(Bu çocuklar neden hep şişman olurdu acep?)

Toprak dahi olsa, futbol sahasında oynayabilmek öyle her çocuğa nasip olacak şey değildi. Genellikle araçların pek fazla park etmediği (ettirilmediği) sokaklar kullanılırdı. Direkler arası mesafe 6-7 adımdı genellikle. Direk derken, üst üste koyulan iki taştan bahsediyorum. Maçlarda gollerin genel kavga sebebi olmakla birlikte, direk üstü deyimini de Türk futboluna kazandırmışızdır bu şekilde.

Maçın bitişi ziyadesiyle akşam ezanına müteakip olurdu. Çocuğun maç sırasında eve çağırılmasının, onun  ”fiziksel ve ruhsal” gelişimindeki kötü etkileri  göz önünde bulundurulurdu. İmam ezanı okuduğu vakit beraberlik durumu söz konusu ise “atan kazanır” ilkesi geçerliydi.

Sakatlanma durumlarında kenardaki teknik heyet genellikle mahalle abilerinden oluşur, istenmeyen bölgeye top gelmesi durumunda hep bir ağızdan “işe olm, koş işe” denilirdi.

Golcülerin abanarak ya da burun vurmasıyla attıkları goller bazen sayılmazdı. Kesinlikle yeteneksizlik olarak değerlendirilen bu hareket tüm oyuncularca kınanan bir davranıştı.

Mahallenin abileri, maçı tatil etme yetkisine de sahipti. Direnme söz konusu olduğu vakit, “keserim lan topunuzu” cümlesi genellikle ikna edici olurdu.

Bu yazı geliştirilebilir formatta olup, yorumlarınızca da eklemelere tabi tutulacaktır. :)

Benzer yazı bulunamadı.

Toplumumuzda az bulunan bir türden bahsedeceğim bugün size:

Evlenirken düğün istemeyen, hatta düğün sevmeyen kadınlar! Biliyorsunuz; evlenen insanların evlendiklerini, tanıdıkları ve hatta tanımadıkları herkese duyurmaları şarttır. Tanıyanlar akın akın düğüne gider, tanımayanlar da “Bu gürültü ne yahu kaç saattir?” diye evinden küfrederek bu şenliğe katılır. O kadar gürültü sonucunda süper bir eğlence olmasına dair beklentiye giriyor insan; ama bizim düğünler düğünden ziyade bir sürü alakasız insanın bir araya toplandığı ve mutsuz mutsuz sağa sola bakınıp dedikodu yaptığı keyifsiz ve yorucu ortamlardır!

Katılanların profili ise şöyle:

1) Aynı şehrin uzak köşelerinde ve başka şehirlerde birbirinden uzak yaşayan bir sürü insan. Akraba olduğu halde birbirini hatırlamama durumu çok sık oluyor, o akşam tanışılıyor.
2) Seyrek görüşüldüğü için samimiyet kaybolmuş, sadece kan bağı var.
3) Birbirini hiç tanımayan ve o akşam birleşen iki sülale var.
4) Ve bizim toplumumuzda evliliklerde aileler birleşmez, aileler kapışır, güç gösterisine girişir nedense. Daha çok gıcıklık çıkaran daha çok sözünü dinletir anlayışı var. Zaten evlilik süresince dış mihraklardan kaynaklanan sorunların tek sebebi budur!
5) İki taraf birbirini nefretle süzer. Bu çatışma ve nefreti, adası işgal edilen yerlilerle korsanlar arasında görmek bile zordur.
6) Gelinin ve damadın dedikodusu bol bol yapılır, memnuniyetsizlikler belirtilir. “Ne şimdi bunun giydiği gelinlik mi, ay surata bak, damat da bula bula bunu mu bulmuş???”
7) Takılan takıların ve paraların başında iki aile kavgaya daha düğünde başlar, düğün ödemeleri sorun olur. Takıların paylaşımı evliliğin ileriki yıllarında en az 20-30 yıl konuşulabilen bir konu olur ve tazeliğini asla yitirmez. Bu esnada ülke 5 başbakan değiştirmiş, nüfus iki katına çıkmış, düğündeki çocuklar torun sahibi olmuş, hatta ÖSS bile kalkmış ve artık üniversiteye öğrenci bile alınmamaktadır. Ama kayınvalidenin cebine attığı küçük altın hala taze bir dedikodudur!
8) Tanımadık bir sürü insan küçücük salona doluşunca uğultu bile baş ağrısı yapar. Arı kovanına girilmiş gibi olur. Bunaltıcı sıcağı saymıyorum bile.
9) O günün hayalini 4 yaşından beri kuran gelin ağlamaklıdır. Zavallım düğünü kendini bildi bileli öğretildiği üzre matah bir şey zannettiği gibi, o akşamki hayal kırıklığının kat kat fazlasını daha evliliğinin ilk aylarında yaşamaya başlayacaktır.

Küçükken zorla götürülürdüm bazen düğünlere, içim sıkılırdı. Evlenen kızı

düşünürdüm hep, “Kızcağızın en önemli gününde ben tanımadığı biri olarak orda olacağım onun için ne kötü bir şey!” diye. En az 5-6 senedir gitmiyorum hiç, içim kaldırmıyor. Evlilik konusunda biraz fazla karamsarım, “O akşam evlenen kız ileride kocasından kötü laflar işitecek, belki de aldatılacak, dayak yiyecek, kayınvalide görümce derdi çekecek, mutsuz yaşlanacak.” diye, bu sonun başlangıcı olan o düğünlere gidip o kızları görmek istemiyorum. O kıza kötülükler yapacak damadın yüzüne bakasım gelmiyor.

Böyle ortamlar, çeşitli sebeplerden dolayı hiç içimi açmıyor kısacası. Dolayısıyla, zaten evvelden ezelden evlilik karşıtı olan ben, düğünlerden nefret ediyorum. Türk toplumunda mutlulukla sonuçlanacak bir “sülale birleştirme operasyonu” olamaz çünkü! Sonra da bu düşüncelerimi etrafa açınca “Ay ne kadar duygusuzsun!” oluyor. Duygulu olmak böyle düğünlere bayılmaksa halimden memnunum!

Önerim, olacaksa küçük ve samimi bir ortamda az kişiyle olsun, veya düğüne ayrılacak ödenek daha güzel şeylere harcansın. O parayla çift güzel bir tatile gitsin, ne bileyim eve kütüphane yaptırsın, DVD koleksiyonu yapsın filan. İnsanda zevk olduktan sonra parayla harikalar yaratılır. O kadar parayı bu kadar zevksiz bir organizasyonda yitirmek niye?

Ama gelenekler iliklerimize o kadar işlemiş ki, düğün istemeyen kadın duygusuzlukla, saygısızlıkla, sevgisizlikle damgalanıveriyor. “Aaaa, düğün istenmez mi hiç, ayıp!!! Bir daha duymayayım! Oğlanın anasına söylemeye kalkma sakın, elli yıl anlatır valla, tepemize ekşir durur!” Yani, geleneğe karşı çıkıp bu olayı kendi isteğine göre yönlendirmeye çalışanlara sabır ve başarı diliyorum. Böyle dedim diye korkmayın, çaba gösterin siz. Belki felek yüzünüze güler de, evlendiğiniz gün eğlenmek de nasip olur!

Benzer yazı bulunamadı.

2010 senesinde yaz aylarına yaklaşırken, konu sıkıntısı çeken senaristleri düşündüğümden mütevellit, popüler dizilere alternatif sezon finalleri hazırladım. Aslında bunlar sezon finali değil de komple final niteliğinde oldular ama, öyle ya da böyle beğeninize sunuyorum.

Adanalı:

Tüm suçluları yakaladıktan sonra, soluğu dürümcüde alan Adanalı, bol acılı ve soğanlı dürümünü yiyip, “ulan bi enseleri aldırayım hem de sakal traşı olurum” diye bebere gider. Soğan kokusundan başı dönen berber, traş esnasında usturayı kaydırınca Adanalı şahane bıyığından olur.

Küçük Kadınlar: Birbirinden dertli bilmem kaç kız kardeşin öyküsünün anlatıldığı diziye en sonunda devlet müdahale eder ve mahalleye açılan genelevde tüm kızlara iş bulur. En küçük kız kardeş de yaşı tutmadığı için peçeteci yapılır.

Kavak Yelleri: Artık herkesin birbirini ellediği hatta daha bile ileri gittiği dizide, Mine hastaneden çıkınca artık tüm işleri bırakıp KPSS’ye hazırlanır ve Sefherihisar Belediyesi’nde evlendirme memuru olur. Efe’yi bir türlü unutamayan Aslı, Güven’den olma bir çocuğu olduğunu öğrenir. Güven’i kolundan tuttuğu gibi Mine’nin yanına götürerek hükümet nikahı kıymasını ister. Mine de; “Bu işler öyle ha diyince olmaz size 2 ay sonrasına gün veriyoruz.” der. Güven de imam nikahı kıyar. Gelen imamdan feci tırsınca, katakulli işleri de bırakır, namazında niyazında bir insan olarak cami önlerinde gül suyu ile badem ezmesi satmaya başlar. Su’yla Atakan pastanelerinde takılmaya devam ederken bir gün Su; “Pastanenin önünde dondurmada satalım.” diye tutturur. Sonrasında Algida pastaneye dondurma dolabı gönderir, indirme yapılırken Atakan dolabın altında kalır ve hastaneye kaldırılır.  Mine’yi de kaybedince saracak kimseyi bulamayan Deniz’e celp kağıdı gelir ve Alaşehir ilçe jandarma komutanlığında 15 ay askerlik yapmak zorunda kalır. Çarşı izninde kerhaneye giden deniz burada Küçük Kadınlar dizisindeki arkadaşlarıyla karşılaşır. (dizi içinde dizi olayı). Ne idüğü belirsiz karakter Halil de o anda ordadır.

Ezel: Ezel ve Ramiz Dayı yanar dönerli işlerden sıkılmış ve kahvede oturmuş kafa dinlemektedirler. Masada 3 kişi vardır ve okeye dördüncü aramaktadırlar. Cins bir karakter gelir. Ezel de; “Hihohaha ulan İstiklal Caddesi’nde uluorta hatunu emmiş adamız ama okey oynadığımız tipe bak. “der.  Bunun üzerine sinirlenen tip elindeki ıstakayla Ezel’in kafasına vurur. Kafası yarılan Ezel’in yaptırılan yüzü akar. Ardından eski hali piyasaya çıkar. Ramiz Dayı; “Haah şimdi tam oldu…bokun layığı osuruktur.” diyerek yine özlü bir söz söyler. Deliren tip; “Sen ne konuşuyosun lan g.t” deyip bi tane de dayıya indirir. (Hastane sahnesi ile sezon finali)

Yaprak Dökümü: Ali Rıza Bey’e inme gelir. Ancak para olmadığı için hastaneye götürülmez evde bir çekyat açılıp oraya yatırılır. Tüm aile fertleri eve toplanır. Bir ara Fikret; “Hasta evinde bağıra çağıra konuşmayın.” diye çıkışır. O sırada börek almak için köşedeki börekçiye giden Tahsin burada Ferhunde ile Oğuz’u yiyişirken yakalar. İkisini de bi güzel dövüp tüm ailenin hırsını alayım bari diye düşünse de “Ben de Fikret’i aldattıydım olur böyle şeyler, hem şimdi börekler de soğur.” diyerek geri döner. Bölümün sonlarına doğru kontörü olmayan Şevket, Ferhunde’nin eski kocasına telefon açmak için bir telefon kulübesine girer, 5 dakika sonra kulübeden yeni Şevket rolünde Tarık Tarcan çıkar. Biterken “yeni sezonda görüşmek üzere” diye yazı yazar. Kapanış jeneriğindeki aile fotoğraflarında sırasıyla : JetFadıl Ailesi,  Uzan Ailesi, Doğan Ailesi (Ercan Saatçi de dahil) , Mehmet Ali Erbil ve eski eşleri-çocukları ile Halis Toprak ve 17′lik eşinin fotoğraflarını görürüz.

Papatyam: Metin Akpınar ve karısının evine bir gün Zeki Alasya gelip, kaçak kablo döşer. Akabinde bira-cips yapıp birlikte lig tv izlerler. Akpınar’ın tuvaleti gelir ve dergi alıp tuvalete girer. Saatler 12′yi vurduğunda ekipler gelerek ikiliyi yakalamaya çalışırlar. İkili kaçarak Ege sahillerine sığınır. Burada varillerden ve tahtalardan gizlice bir yüzen ev yaparak, deniz yoluyla Yunan adalarına geçerler. Konuk oyuncu Perihan Savaş, ikiliyi öldü sanarak denize papatya atar.

Kurtlar Vadisi: Mafya işlerinden sıkılan Polat, bu işlere ara vererek internetten oyuncu koçlarını sörç eder. “Yüzümde mimik yok anasını satayım.” deyip, Hamdi Alkan’dan oyunculuk ve diksiyon dersleri alır. Hamdi Alkan; “Boşuna kasma koçum senden oyuncu neyin olmaz.” der. Polat; “Nee diyon lan sen sibop!” deyince. Alkan içine çekip birden saldığı göbeğiyle Polat’ı yumruk manyağı yapar. Polat eve gider, “Hakkaten aga bizden oyuncu olmaz.” deyip Memati ve Abdülhey’i (ölmüştü ama dirilir) yanına çağırır. Toplanan 3′lü bir parti kurar ve hükümeti sallayıp iktidar olur.

Unutulmaz: Harun, Eda ve Melda’yı imam nikahıyla alır. Makam arabasını satarak yerine doblo alır. “Nasıl olsa dizi boyu arabadan inmiyorum, bari ailecek geniş geniş takılalım” der. Tolga da yeni babasının bulduğu bir işe girer, ancak ay sonunda sigortasının yatmadığını fark eder.

Arka Sıradakiler: En arka sırada 5 kişi oturan İbo ve arkadaşları din dersinde porno dergi okurken yakalanırlar. Sınıfa ansızın giren kıvırcık saçlı hoca, din hocasına; “Hocam çocuklara kızmayın, dergi benim dergim.” der ve bir kez daha gençlere örnek olur.

Yazarın notu: Aşk-ı Memnu‘yu zaten önceki yazılarda bezner şekilde yazmıştım. Bilmediğim ya da unuttuğum diziler de ileride eklenebilir.

Related posts:

1. Bugün Dizi Günüm Gelemem

Sakarya’nın Karasu ilçesi kıyılarında, bir mayın karaya vurmuş. Vakti evvel balıklar karaya vurduğunda deprem mi olacak endişesi taşıyan halk, şimdi daha çok endişelenmeli. Çünkü;

Karaya vuran mayın Gülben Ergenekon’a ait olabilir.

Balıkçılar hakkında 3 çuval, 5 poşet dolusu iddianame hazırlanabilir. Dahası, görgü tanıklığı yapan balıklar Fishwille‘de göz altına alınabilir.

İddianame hakkında “iddaa” bahis düzenleyebilir, tutuklanacakların sayısı alt olursa 12,75 üst olursa 2,20 ganyan verilebilir. ( bıraktım ben, oynamıyorum. )

Seçmenin ve seçilmenin dostu sınav merkezlerinde soru olarak hazırlanabilir.

” Karasu’da kıyıya vuran Mayın’ın Hayranı olanlar XD ” adı altında şuursuzca bir insan kalabalığı oluşturulabilir.

Mayın’a hakaret ettiğimi düşünen onbinlerce facebook kullanıcısı, profillerini 3 günlüğüne kapatabilir. Hiçbir şeyin değişmediğini anladıkları vakit, hayatlarına kaldıkları yerden devam edebilir.

Siyasi simgeye dönüştürülebilir, akabinde kitlesel hareketlere gark edilmesine neden olabilir.

Film saatinin geldiğini fark eden Yenal yazıyı sonlandırabilir.

Benzer yazı bulunamadı.

Kapıyı korkarak, yavaşça araladım. Gözleri merak ve korkudan kocaman, hafiften ürpermiş bir kız çocuğu gibiydim, sadece beyaz diz altı elbisem ve çıplak ayaklarım eksikti. Korkutucu bakışlarla karşılaştım; kafalarına muşamba geçirmiş, suratları boyasız ve solgun renkli, garip kılıklı kadınlar bana bakıyorlardı. İçeri girip bir köşeye sinerek biraz sonra oynanacak korku filmindeki yerimi aldım.

Kadın kuaförlerinin aslında korku filmleri için çok elverişli bir ortam olduğunun farkında mısınız? Erkekseniz çok fazla fikriniz olmayabilir, peki kadınlar ne düşünüyor bu konuda? Veya kuaförleri korku filmi seti gibi algılayan, altı ayda veya senede bir uğramayı tercih eden, orada geçirdiği zaman içinde psikolojisi hasara uğrayan ben ve benim gibiler, kaç kişiyiz?

Kapıyı gerçekten de korkarak ve yavaşça araladım, bu kadar seyrek uğramama rağmen yolu unutmamam şaşırtıcıydı. Aynaların önünde oturmakta olan bazı kadınlar bana baktı, çalışanların hala ilgisini çekememiştim. Kadınlar; kimisinin kafası muşambalı, kimisinin yüzü ağır makyaj öncesi harap durumda, kimisi saçları tamamen kafasına yapışmış haldeydi ve hiçbirinin bakışlarında mutluluk yoktu, seri katil gibi bakıyorlardı. Kadın doğasının bol merak içermesi üzerine bu bakışların bazılarına birden maruz kalınca içimdeki mutluluğun bir anda eriyip gittiğini hissettim.

Bir çalışanın benle ilgilenmesi için ortalıkta arz-ı endam edip bir köşeye sindim. Seri katil teyzelerin bazısı başka yere dönmüş, bazısı hala bakıyordu. Uzun bir bekleme süresi boyunca katil teyzeleri inceleyip çalışanları ilgi umuduyla kestikten sonra bir koltuğa oturma şerefine eriştim.

Ömrümün en uzun bekleyişi başlamıştı sanki. Ne hasta beklemişti sabahı böyle, ne taze ölüyü mezar. Yanıma gelip giden ve kendileri de ilginç giyimli, çılgın atan saçlara sahip çalışanlar teker teker gelip “ne olacaktı?” diye soruyorlardı. Her seferinde “Belki de bu filmin en iyi yardımcı oyuncusu budur?” düşüncesiyle kekeleye kekeleye istediğim saçı anlatıyordum fakat kimse beğenmiyordu rolü, her seferinde soran kişi gidip yerine başkası geliyordu, oyuncu değişip duruyordu, cast tamamlanmamıştı bir türlü.

“Ah, öyle çok bekledim ki seni! Haydi tut elimden ve gidelim buradan!” diye haykırmak istedim en fazla 15 yaşında gösteren çırağa. Böyle haykırmaya kalksam çocuğun aklı oynardı muhtemelen, bakışları ve duruşu fazla bir zeka belirtisi göstermiyordu zira. Oysa ben de sonradan anlayacaktım asıl kahramanın o olmadığını. Kurtarıcım sandığım ergen çocuk, birazdan boynumu kıracak olan katildi, saçımı yıkayacağını söylediğinde anladım bunu. Koltuğa oturdum, boynuma önlüğü (penuar) geçirip kurbanını hazırlamaya başladı hazin sonuna ve kaynar su eşliğinde ağır ağır azap içinde kırıldı boynum. Kalktığımda zombi gibiydim, sendeleyerek koltuğa ulaştım ve boş boş aynaya baktım. Her zamanki gibi bacaklarım koltuk ve ayna arasındaki mesafeye göre fazla uzundu, kıvranıyordum olduğum yerde. Ellerim kollarım bağlıydı, önlüğün içinde hareket edemiyor, bağıramıyor, ağlayamıyordum.

Ve yardımcı oyuncu geldi ilk işkenceden sonra. Tam bir psikopattı, etrafımda

ağır ağır dolanarak bir içbükey fonksiyonu şekli çizdi ve beni şeklin içine aldı. Saçlarıma hafifçe dokundu, ellerinden kayıp giderken zavallı saçlarım, hafifçe ürperdim. Kurbanının son dileğini sordu, “Ne olacaktı?”. Çaresizce kekeleyerek aynı şeyleri anlattım ve sonumu beklemeye başladım. Elinde muhtelif kesici aletlerle gelip tepeme dikildi, gözlerim yerinden uğramış gibi bakıyordum aletlere. Tarakla hoyratça saçımı yolmaya başladı, acılar içindeydim yine, saç diplerim kazan kaldırmıştı.
Bilirsiniz, bazı işkenceciler işkence esnasında kurbanla konuşmayı severler, bu da onlardandı. Bir psikopatın ses tonuyla bana sorular yöneltmeye başladı, kurbanını tanımak istiyordu.

Adın ne?
(Sağa sola korku dolu kaçamak bir bakış) Özge!

Okuyor musun?
Ee-eee evet! (Artan iç sıkıntısı)

Nerde?
(Derin bir nefes) İstanbul!

Öyle miiii? (Kurban buralardan değil! Bir yabancı!)
Hangi okul canım?

(Gerilim artar) Boğaziçi!
Hmmmm! (Tonlama artar azalır ve artarak biter)

Eeee burada napıyorsun?
(Koltukta büzülmeye devam, bacak ağrısı şiddeti artmakta) Buralıyım ben!

(Tekrar) Öyle miiii? (Ne kadar ilginç bir bilgi olabilir ki bu?)

Bir yandan saçlar işkencecinin kafasına göre bir şekil almaktadır.

Ben seni bir yerden tanıyorum sanki şekerim? (Beni tanıdılar, kaçabiliyorsam kaçayım!)
(Kimliğimin deşifre olması huzursuzluğu) Eeeööö bilmem? Olabilir? (Fakat işkencecim hiç tanıdık gelmemektedir.)

İşkenceci “Hayat çok zor be şekerim, sabahın köründen akşamın bu saatine kadar çalışıyoruz…” diye uzun bir tirada başlar fakat koltukta büzülmekten küçücük kalmış kurbanından zoraki utangaç gülümsemeler ve “hmm hıhı evet” şeklinde mırıldanmalardan fazlasını alamaz. Kurban artık kendinden geçmiştir.

İşkencenin bu kısmı biter ve işkenceci gider. Saç fön aletiyle kurutma adı altında resmen yakılır ve fırçayla yolunur babam yolunur. Bu işkence esnasında kurban gözünü kapatıp acıya dayanabilmek için dişlerini sıkar, gözyaşlarını içine akıtır. Sonunda bu da biter ve sonuç kurbana gösterilir, yine zoraki bir gülümseme çıkar. Kurban son gücüyle koltuktan fırlayıp gitmeye kalkar ve davudi bir ses duyar:

“Durun! Daha sprey sıkacağız!”

İşkencenin en son faslında bir böcek gibi zehirli spreye maruz kaldıktan sonra, kurban gözleri yana yana, işkencesine parayı öder ve girdiği kapıdan ağlayarak kaçar… Bir sonraki altı ay kuaförsüz güzel günler vaat etmektedir.

Related posts:

1. Kaza Cinayeti
2. Kadın Erkek Eşitliğine Alternatif Bir Bakış

Deveye sormuşlar neden boynun eğri? Nerem google ki demiş. Belki öyle dememiştir ama yazıya başlamam için yeterli sebep teşkil etmiştir. Konumuz deve olmadığına göre çok da takılmamak lazım ayrıntılara. İlle de takılacaksanız gelin size google’ın güzelliklerini ayrıntılı şekilde anlatayım.(Yazar burada alakasız cümle bağlaması yaptı. En iyi yaptığı işlerdendir, belirteyim.)

Allah search ettiklerimizi kabul eylesin ki, google dünyanın en basit arayüzlü, babaanneme bile hitap edebilecek  seviyede yazılmış bir arama motorudur. Belki her daim her aranan için istenen sonucu veremiyor olabilir ancak yüzde 90 ihtimalle aradığınıza ulaşmanın en güzel yoludur. Tabii, süt arayıp da “meme kanseri” ile ilgili dehşetengiz sonuçlara varmanızın inanın ki google ile bir alakası yok. Tamamen içerik sağlayıcının edepsizliği. “

Yeri gelir internet bağlantınızın sorunlu olup olmadığını google ile anlarsınız. Zira tarayıcınız google da başarı sağlamışsa demek ki internet bağlantınızda sorun yoktur. Google’ı bulduramayan tarayıcı gitsin scanner olarak çalışsın daha iyi :p

“UEFA Şampiyonu Fenerbahçe” yazınca ” Bunu mu demek istediniz: UEFA Şampiyonu GALATASARAY” şeklinde sinir bozucu düzeltmeler de yapabilmektedir FB taraftarlarına göre. “Google beni düzeltme” demenin hiç bir faydası olmadığının bilincinde aranacak kelimeyi gayet net yazmak gerekli.

Hangimiz kendi adımızı aratmamışızdır çok merak ediyorum. Hele ki arama sonuçlarında Avogadro sayısı kadar sonuç verince kimbilir ne denli sevinmişizdir.

Avogadro sayısı için bkz.  (http://www.google.com.tr/search?hl=tr&client=ope…. )

Sizin bir şeylere ulaşma çabanız kadar, size ulaşılması yönündeki performansı da etkileyicidir. Zira pek değerli Gülhan Şen kişisi hakkında yazdığım metin sonucu bana ulaşması konusu kelimelerimi kifayetsiz bırakabilecek niteliktedir. Nasıl sevindim yahu anlatamam. Anlatırım da şimdi değil…:)

Son zamanlarda “translate.google.com” özelliği, yabancı kızlarla amaçsız sohbetlerde bulunmak için hunharca katlediliyor olsa da pek güzeldir.(Ben demedim.)

Google’ın aradığım kelimeleri düzeltmemesi dileğiyle yazımı sonlandırıyorum. Bitti işte.

Not: Yazı ile ilgili google’da google ile ilgili görsel aratınca bi garip oldum doğrusu.) (Bi daha bitti dememek lazım bitirmeden. Bitti.)

Related posts:

1. Türkiye’den Google ya da Facebook Çıkar mı?

Kızgınım size bayanlar. Gerçekten darılmayın gücenmeyin ama kızgınım. O kadar akıcı yaşıyordum ki ben. Herşey sorunsuzdu. Çiçeklerim açıyordu, ağaçlarım meyve veriyordu. Tavşanlarım çok doğurgandı. İneklerim Sütaş’a çalışıyordu. Öyle rahat yaşıyordum. Ama ta ki biriniz geçici bir süreliğine “Şu çantamı bir dakikalığına tutar mısın?” diyene kadar…

Normal bir istekti belki ama aslında ekolojik döngüleri alt üst edecek bir olaydı.

Sıradan bir yaşantım vardı, birlikte aynı anda minibüsten indik ki x bayanı bir süreliğine tutmam için çantasını elime tutuşturdu, ben ise arabadan indiğim gibi x otobüsüne, ardından y otobüsüne binip E5 karayolu üzerinden Cevizlibağ’a gidecektim. Ancak ben o çantayı tuttuğum süre içerisinde iki otobüsü de peş peşe kaçırdım, sonraki otobüslere bindiğimde ise E5 akıcı değildi. Lcd tabelada kocaman kocaman “E5: Yoğun” yazmaktaydı. Ben o çantayı tutmamış olsaydım ne otobüsü kaçıracaktım ne de yoğun trafiğe yakalanacaktım.

Uslanmadım ki ama, başka bir gün başka bir bayanın çantasını, bir başka gün bir başka bayanın çantası anlamadığım şekilde bir süreliğine tutmam üzere elime tutuşturuldu. Ben her gün çanta tuttukça çiçeklerim soldu, ağaçlarımdaki meyveler kurudu, tavşanlar duruldu, Sütaş ineklerime ihale vermedi. Dersimi almalıydım artık.

Üzerine haberlerde yol durumunu izlediğimde günlerce E5 karayolunun, Boğaziçi Köprüsü’nün, Fatih Sultan Mehmet Köprüsü’nün yoğun olduğunu gördüm. Hepsi benim hatamdı.

Hayat hiç akıcı değildi artık. Bir çantaydı, basit bir çantaydı belki ama sekte vuruyordu hayata. Hem de boş akbil sesinin bile sekte vuramadığı kadar! Yoğun trafikte önünüzde stop eden bir arabanın bile sekte vuramadığı kadar! Yanıt vermeyen Windows Görev Yöneticisi’nin bile sekte vuramadığı kadar…

Affedin beni bayanlar…

Benzer yazı bulunamadı.

Kurşun kalem, silgi ve kalemtraş. Bu üçü okula yeni başladığımız dönemlerde bizi en çok motive eden şeylerin başındaydı. Çünkü, renkli renkli, güzel kokulu, cicili bicili olanları mevcuttu ve yaş itibariyle bizi çok çekiyordu. Çok daha ucuzları olmasına rağmen, annelerimize babalarımıza hep bu kalem, silgi ve kalemtraşlardan aldırırdık. Onlar da bize kıyamaz alırlardı. Fakat şimdi anlıyorum; kalem ve silgi bir yana da kalemtraşların hayatımız üzerine olan etkilerini.

Çok çeşit kalemtraş vardı. Hepimiz onlarcasını gördük. Fakat bazılarını ayırmak istiyorum. Konulu kalemtraşlar. Evet bildiğimiz anlamda konulu kalemtraşlar vardı çocukluğumuzda. Tabi o dönem bize bir cinsel çağrışım yapmıyordu bunlar fakat şimdi görebiliyorum bizi içten içe nasıl yönlendirdiklerini.

Konulu kalemtraşlar da kendi aralarında birkaç gruba ayrılıyor. Bunlardan ilki hayvanlı olanları. En popülerleri köpekli ve inekli olanları. Bunların yanı sıra, kedili, kuşlu, penguenli, kangurulu, gorilli, hatta atlı olanlarını bile gördüm. Hayvan figurlerinin şekli sebebiyle de kalemi, ya havyanların ağzından ya da poposu civarından sokuyorduk. Sonra döküntüler hayvanın karnında birikiyordu. Yeterince dolduğunda da karnını açıp temizliyorduk.

Şekil - A

Bir diğer konulu kalemtraş grubu ise meslek erbabları.  Tabi bu meslekleri tanımamız için karakterleri üniformalı çizerlerdi. Neydi o meslekler; polis, hemşire, hostes, doktor, pilot, öğretmen,  manken vs… Pardon manken yoktu galiba. O yanlışlıkla oldu. :) Benim hatırladığım kalemi yine ya ağzından ya da ayaklarının altından sokardık. Aynı şekilde kalıntılar karın civarında birikir, doldukça açar temizlerdik.

Dediğim gibi alttan alttan verdiler gazı bize. Yaş ilerledikçe daha belirgin figürler içeren kalemtraşlar almaya başladık. Bkz : Şekil – A

Aslında bu konuyu çok da uzatmak istemiyorum. Bu geyik çok daha kötü yerlere de çekilebilir. Tadında bırakmak lazım. Mesaj da yok bu yazıda. Ya da var galiba. “Çocuklarımıza konulu kalemtraş almayalım” gibi birşey.

Benzer yazı bulunamadı.

Her ay en az bir kez annemle kuaförcülük oynarım. Ben bilgisayarda oyun oynarken “Bak hala bu yaşta! Hem gözlerine yazık!” tepkisini veren ve eğer SIMS oynuyor olsam “Burada ev kuracağına evlen de yuva kur.”deme potansiyeline sahip olan annem,  kuaförcülük oynamamıza hiç karşı çıkmıyor. Çünkü ben kuaför oluyorum, annem de müşteri oluyor ve güzel güzel saçını boyatıyor. Her ebeveyn gibi; romatizmadan  göz bozukluğuna; gripten diş ağrısına kadar tüm sağlık problemlerinin bilgisayar başında fazla vakit geçirmekten kaynaklandığına inanmış olan annem, saçını boyarken soluduğum kimyasalları da hesaba katmıyor.

Yakın bir zamana kadar, annemle kuaförcülük oynarken, saçını her boyadığımda farklı bir renk tonu elde etmemin, annemin farklı renkler denemek istemesinden kaynaklandığını düşünüyordum. Ancak geçenlerde kuaförcülük oynamaya hazırlanırken, annemin boş saç boyası kutusunu elimden alıp, Koleston kutusundaki kadının fotoğrafını keserek  aile albümümüze koyması ile çok yanıldığımı anladım. Yaklaşık beş dakika boyunca saç boyama işlemine geçemeden bir anneme bir Koleston kadınının fotoğrafına baktım. Bunun üzerine bir açıklama yapma gereği duyan annem “Kızım, markette gözlüğümü taksam da çıkarsam da boyanın numarasını okuyamıyorum. Bari rafta görünce Koleston kadınını tanıyayım da doğru rengi alayım. Görünce tanımak için saklıyorum fotoğrafını.” diyerek saçını her boyayışımda neden farklı bir renk tonu elde ettiğim konusu üzerindeki sır perdesini araladı.

O an anneme “Bütün gün bilgisayar başında oturursan olacağı buydu! Miyobun da hipermetrobun da iyice arttı, ne yakını ne uzağı görebiliyorsun!  Hep bilgisayar yüzünden, menopoza da bu yüzden girdin kesin.” dedim ve  Koleston kadınını markette tanıyabilmek için fotoğrafını saklamasının dayanılmaz ağırlığından bir espriyle sıyrılmaya çalıştım ama olmadı. Çünkü annem “Bak bilgisayarın ne kadar zararlı olduğunu sen de biliyorsun.” dercesine bana bakıyordu.

Direnmek yersizdi. Nitekim “bilgisayar başında çok vakit geçirmek=her türlü hastalık” denklemi tüm Koleston annelerinin düşünce yapısının özüne işlemişti ve onlara aksini ispatlamak imkansızdı. Ortamı biraz olsun yumuşatıp annemin gönlünü almak için “Bill Gates  ‘out’, Ender Saraç ‘in’ ” dedim ve annemin markette Koleston kadınını tanıyabilmesini umut ederek kuaförcülük oynamaya devam ettim.

Related posts:

1. Ekmek Kavgamız