Şu sıralar Pixar, Toy Story 3 ile gişeleri bir kez daha fethede dursun, sizlere bilgisayarın henüz sinemaya bulaşmadığı 30’lu yıllara götürüp, bir animasyon dahisinden bahsetmek istiyorum. Tex Avery.

Kendi adıma şunu söyleyebilirim ki, bilim dünyası için Einstein ne ise, çizgi dünyası için de Tex Avery odur. Avery henüz bilgisayar, 3D, high defination ve stop motion gibi teknolojiler yokken el çizimleri ile akıl almaz hızlı baş döndürücü animasyon efektleriyle animasyon tarihinde devrim yaratmış bir çizer.

Geçimini çizerlikten sağlayan biri olarak, bana sorulan sorular hep nasıl yaşıyorsun, kaç para alıyorsun, bakarak mı çiziyorsun, kaç yaşından beri çiziyorsun gibisinden oldu hep. Kimse çıkıp da “nasıl bulaştın bu işe” dememişti. Bunu aslında ben de bilmiyordum. Oturup sağlam kafayla düşününce ilk zamanlarıma dönüp çizgi filmler dedim kendi kendime. Evet henüz Gırgır, Fırt gibi dergilerdeki karikatürsel oluşumdan bahsetmiyorum. Sadece çizmek. Herhangi bir karakter veya bir imgeyi çizmemden bahsediyorum. Çizgi filmler…
Henüz 10′lu yaşlarıma basmadan hafta sonları erkenden kalkıp, salondaki kütüphanemizde annemin kupon biriktirip aldığı Meydan Larousse’ları karıştırdığımı hatırlıyorum. Ordan sürekli bulup okuduğum şeyler şunlardı. Karagöz ile Hacivat, Walt Disney ve çizgi film.. O ansiklopedilerdeki saman kağıda basılan küçücük puntolu yazıları bi çırpıda okuyup, Disney filmlerinden alınmış resimlere saatlerce bakar, sonra da bi kağıt çıkarıp aynısını çizmeye çalışırdım. Benim çizerlik serüvenim böyle başladı. Ama  ilerleyen yaşıma rağmen çizgi filmden kopmadım. Her fırsatta yeni filmler ve isimler keşfetmeyi sürdürdüm. İnternetle tanışınca da siparişle alınan video kasetler, cdler, dvdler… Bu böyle sürdü. Tex Avery’le tanışmam da yaklaşık 10 yıl önce böyle oldu. Avery aslında yıllardır yüzüne baktığım şeyin ayrıntısında gizli bir şeytan gibiydi. Şöyle ki; Bugs Bunny denildiğinde bilmeyenimiz var mı?

Frederick Bean “Tex” Avery 1908 yılında Amerika Birleşik Devletleri’nin Texas eyaletinde Daniel Boone ile gazi Roy Bean’in oğulları olarak dünyaya geldi. Karikatür yeteneğini genç yaşlarında fark edip kendi halinde çizgiler çizmeye sonra da bunlardan para kazanmak için gazetelere satmaya çalıştı. Bunlar o haftaki beyzbol derbisiyle alakalı çizimler, ya da devlet adamlarının portresi gibi şeylerdi. Belli bir içeriği yoktu, sadece desenden ibarettiler. Avery’nin şansı gazetelerden yana yaver gitmedi ama gittiği bir gazetede, onu animasyon şirketine yönlendirdiler. Burdaki işi Universal’in çizgi film stüdyosunda frame (katman) renkleme işiydi. Yeri gelmişken bundan da kısaca bahsedelim. Disney’in geliştirdiği bu frame-katman- mantığı, olayların geçtiği sahnenin sabit şekilde bir kağıda çizilmesi, hareket eden kararkterlerin de saydam bir aydıngere çizilerek üst katman olarak sahnenin üzerinde yer almasından ibaret bir oluşumdur.

Avery burda birçok çizgi filmin katmanlarını renkleyerek ve bir çok tekniği de bu sayede gözlemleyerek bir süre geçirdi. Derken Woody Woodpecker (Ağaçkakan Woody)’in yaratıcısı  Walter Lantz, yaptığı işte sert tavır sergilemesi yüzünden, Avery Universal Stüdyoları’ndan ayrılarak, Warner Bross’un yolunu tuttu. Ancak bu kez çalıştığı ortam bir back studio’ydu. Burada asıl yatırım gerektiren filmler harici yeni projeler ve fikirler üretmek üzere birkaç çizer bir masada toplanıp vakit öldürüyorlardı. O dönemler piyasa Disney’in elindeydi, Warner Bross’un filmleri biraz daha alt planda kalıyordu. Avery o dönemde Termite Terrace isimli filmin dublajından da sorumlu oldu ve dublaj yönetmenliğine geçişi de bu sayede gerçekleşti. Sonra ileride ünlü Looney Tunes serisinin unutulmaz bölümlerinin yönetmenliğini yapacak Chuk Jones ve çizer Bob Clampett ile tanışarak, onlara katıldı. Çalıştıkları o köhne back studio‘da karaladıkları kağıtlar, yaptıkları çizimler sonucu Bugs Bunny, Daffy Duck, Porky Pig (Domuz Porky) ve Elmer Fudd doğmuş oldu.

Tex Avery “eee, what’s up dock?” sorusuyla kültleşmiş Bugs Bunny karakterini stüdyoya tescillettirerek çizgi film dünyasına adını altın harflerle yazdırdı. Ve çizgi seriler böylelikle başlamış oldu. Looney Tunes ile Disney’in Mickey Mouse’u aynı kulvara geldiğinde Avery Warner’dan ayrılarak MGM (Metro Goldwyn Mayer) stüdyolarıyla anlaşarak burada unutulmaz Tom & Jerry serisini yapmaya başladı. 1942 -54 yılları arasında Tom & Jerry ile birlikte Droopy, Wolfy,  Screwy Squirrel gibi birçok karakter yarattı. Bu dönemde Avery altın yıllarını yaşamakla birlikte, seyirciye inanılmaz bir alternatif sunuyordu. Dönemin Disney filmleri ne kadar masum ve müzikal yapıya sahipse, Avery’ninkiler o kadar muzip, absürt ve çılgındı. Klasik çocuk masallarından giden Disney’in filmlerine nazaran Avery’ninkiler cinsellik! (kesinlikle çıplaklık yok) içererek, çocuklarla birlikte yetişkinlere de bilet kestirmeyi başardı. Avery’nin muzip ve abartılı dünyası herkes tarafından beğeni topladı. Dibinde dinamit patlayıp ölmeyen kurt, cebinden bazuka çıkarabilen tavşan, metrelerce yükseklikten düşüp el freniyle durabilen uçak, gözleri yuvalarından fırlayan karakterler… 9 kez ateş ederek kendini vurup, anca ölen 9 canlı kedi vs. Bunlar Avery’nin yarattığı kaçık dünyadaki sadece birkaç şey.

Tarihler 1949′u gösterdiğinde Avery artık bir kült sayılan ünlü kısa filmi “Red Hot Ridding Hood”u gerçekleştirdi.  Burada bu film için ayrı bir parantez açalım. Şunu özellikle söylemek istiyorum ki bence Tex Avery’nin mizahını kavrayabilmek için yalnızca bu filmi izlemek bile yeterli. Red Hot Riding Hood, bildiğimiz klasik Kırmızı Başlıklı Kız masalı olarak başlar, filmde de dışses olarak masalın anlatıcısı vardır. Ormanda giden kırmızı şapkalı kızı görürüz. Daha sonra anlatıcı bize kurt ve büyükanneyi tanıtırken, büyükanne birden yataktan fırlayıp kameraya döner ve “Bu masaldan sıkıldık daha gerçekçi şeylerde rol almak istiyoruz artık!” diye söylenir. Bu ensada kurt ve kırmızı şapkalı kız da kadraja girer ve hepsi kameraya doğru söylenerek isyan ederler. Anlatıcı da pes eder ve hikaye baştan başlar. Ormanda geçen hikayenin yeri artık Hollywood’tur. Kırmızı şapkalı kız bir gece kulübünde seksi kıyafetiyle şarkı söylerken mekana limuzini ve smokiniyle giren Kurt’un aklını başından alır. Büyükanne de Kurt’u yatağa atmakta direten çılgın bir yaşlıdır.  Yazıyı okuyanlar eğer benle aynı heyecanı paylaşabildiyse bu filmi izlemeleri konusunda ısrar ediyorum. Film Youtube’ta mevcut.

Ve bu filmin 1996’da çekilmiş ve Tex Avery’e bir saygı duruşu niteliğinde olan, Jim Carrey’i de tüm dünyaya tanıtan “The Mask” filminin temelinde yattığını hatırlatalım. Öyle ki Stanley Ipkiss filmin başında köhne odasında bu filmi izler ve maskeyi taktığında da Avery karakterlerinin mistik özelliklerini taşır. Filmin büyük çoğunluğunun geçtiği Coco-Bongo Club ve ortamlar Red Hot Riding Hood’taki mekanlar ile birebirdir. Daha sonra Tex Avery’nin karakterlerini hem insanlı hem de çizgi karakterli filmlerde de görürüz. Bunlar usta yönetmen Robert Zemeckis’in 1989 yılında Back to the Future serisinden hemen sonra çektiği Who Frammed Rogger Rabbit? (Masum Sanık), Michael Jordan’lı 1996 yapımı Space Jam ve 2003′te çekilen Looney Tunes Full Action (Looney Tunes Macera Tam Gaz) filmleridir.

Bu seri ile ünlü olan Wolfy’li bir çok film daha çekilmiştir. Bunlardan bazıları da Wilde and Woolfy  (1945), Swing Shift Cinderella (1945),  Uncle Tom`s Cabanna (1947).

Tex Avery, ömrünün son zamanlarında reklam filmlerine ağırlık verse de aynı dönem Frito Bandito ve Insected for Raid çizgi filmlerini filmografisine yazdırmıştı.

90′lı yıllarda başlayan 3D Animasyon teknolojisi Shrek, Toy Story, Ice Age gibi filmlerle ortalığı kasıp kavururken, bu tekniklerin atası sayılan o hızlı, uçuk kaçık animasyonların yaratıcısı Tex Avery hakkında, ülkemizde Türkçe olarak bulunabilecek kaynaklar malesef çok az. Hatta yok diyebilirim. Bulabildiğim tek kaynak The Mask filminin ekstralarında Tex Avery hakkında birkaç dakika süren bir belgeseldi. Tarihçesini de yabancı kaynaklardan bularak,  Fatih Terim’den biraz hallice İngilizcemle çevirdim. Herhangi bir kusur, sürç-ü lisan ettiysek affola!

Tüm bunlar benim çocukluğumda ve meslek hayatımda büyük yer etmiş olan 26 Ağustos 1980 yılında vefat eden, üstad Tex Avery için uzun zamandan beri yazmayı düşündüğüm şeylerdi.  Ağustos ayı yaklaşırken ustayı da bu şekilde anmak istedim.

Türkiye’de aykırılık ve tekkaşı havadalık yazımla da bağlantı kurarak Dünyadaki bu aykırı isimlere Tex Avery’i de eklemek ve sevgiyle anmak benim boynumun borcu.

Related posts:

1. 3D rüzgarı esmeye devam ediyor
2. SpongeBob SquarePants Olmanın Dayanılmaz Hafifliği

İsmini pek garipseyenler olduğu kadar orijinal bulanlar da az değil hani. Türk rock gruplarının, son dönemlerdeki gelişimi takdire şayan nitelikte bildiğiniz üzere. Gelişimi derken, üretimsel çabalarını kastetmekteyim. Aralarından uzun zamandır takip ettiğim Zardanadam ile ilgili bir garip ayrıntı, bu yazıyı oluşturmama itti şahsımı.

Yayımlanmış 7 albümleri var. Yayımlanmış dediysem, öyle müzik marketlerde bulabileceğiniz türden albüm değil hiçbiri. Hepsi www.zardanadam.com adlı resmi websitelerinden indirilebilir türde.

Buraya kadar herşey normal gibi görünebilir. Neden ücretsiz şekilde dağıtıyorlar albümlerini? Beni düşündüren nokta bu. Grup üyelerini incelediğimde vokalleri Erbatur Çavuşoğlu, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nde öğretim görevlisi. Diğer üyelerin de üniversite kariyerleri hoş gerçekten. Böyle teknik üniversite mezunu olmaları ilgi ve şaşkınlığımı daha da artırdı. Düşündüm ki, maddi anlamda müzikten para kazanma düşünceleri yok. Demek ki bu insanlar, kendi zevklerini dinleyicilerle paylaşıyorlar. Yani kendileri için üretiyorlar, kendileri eğleniyorlar. Bizler de o üretime, o eğlenceye ortak oluyoruz. Belki de öyle değil, kendi yanılsamamdır. Bilemem tabii.  Öyle olsa da olmasa da, hiçbir maddi kaygı taşımadan aklına estiklerini ürettikleri için dinliyorum onları. Bugüne kadar böyle gelmişlerse, çizgilerini bozmadan devam edeceklerini düşünüyorum. Diliyorum da.

Vakti evvel  ”Dibini Gör” albümündeki şarkıların sözlerinden oluşan bir miktar yazınsalda bulunmuştum. Şöylece paylaşayım sizlerle de:

Neden dedim kendime? Neden şuursuz bir şekilde bir mucize beklentisi içerisindeyim? Gücetapanlar’a karşı koyabilmek için miydi acaba? Yoksa, “ne yaparsan yap” başaramayacaksın diyenlere inat mıydı? Şey! Aslında balsaçlıma kavuşabilmek içindi galiba. Evet evet, aynen öyleydi. Çünkü aynı yolda olduğumu sandığım güzel kız,“Senden adam olmaz, adamım”demişti. Sonuçta benim aşkım değilmiş O, ben de O’nun olamamışım hiç.

Esasen şöyleydi hikaye: Neden olmasın diye bir deneysel sürece girmiştik sanki.“Benim gözlerim ne renk” diye garip bir merakla başlamış ve nihayetinde dibini görmemizle de  son bulmuştu. Aşağı yukarı 1 sene kadar oluyor bu hikayenin bitişi. Tamam böceğim dediği ağlamaklı halini de hatırlıyorum. O gün anladım ki, karşınızdakine hak ettiğinden fazlasını verirseniz yitip gidecektir. Verdiğiniz, sevgi dahi olsa ezilip gidecektir ağırlığında. Sonunda anlayacaksınız ki; ne de olsa, hepsi hepsi hayat nasıl olsa !

Son albümleri olan “Kafam Seninle Güzel” gayet de ismi gibi bir tadda karşımıza çıkıyor. Özellikle de “Tadım Yok” isimli şarkı klip görüntüleriyle birlikte bambaşka ama bambaşka diyebilirim.

Bir güzellikleri daha var. Kargo ücreti karşılığında CD formatındaki albümlerini adreslerinize yolluyorlar. Teknolojinin .mp3 formatında korsanlaştırdığı bünyelerimize ders verir nitelikte diye düşünüyorum.

Benzer yazı bulunamadı.

Yanlış okumadınız; inekler heryerde… Bazılarınız hatırlayacaktır 2007′de İstanbul’a gelmişlerdi, rengarenk çeşit çeşit tasarım inek heykelleri.

Geçen sabah uyandım, derse gitmek için hazırlandım. Kentkart’ıma yükleme yapmak için önce bankadan para çekmem gerekiyordu, bunun için de Dominik Caddesi’nden geçmem kaçınılmazdı. Geçerken ne göreyim; tam da geçtiğim yerde bir inek, heykelden bir inek… Şaşırdım tabii, sonra da bir araştırayım dedim.

CowParade, dünyadaki en büyük açık hava sergisi, sanat etkinliği olmakla övünüyor. Bugüne kadar 58 farklı şehirde yapılmış olan etkinlik “CowParade İzmir 2010″ adıyla Haziran – Kasım aylarında İzmir’de olacak. Şimdiden birçok mekanda meraklı bakışlarla karşılaşan inekler var.

İlki 1999 yılında Chicago, Illinois, ABD’de gerçekleştirilen etkinlik önce Amerika’da sonra da Avrupa’da hızla yayıldı. Organizasyon dünyada 100 milyonu aşkın insanın ünlü ineklerini göreceğini tahmin ediyor. Yaklaşık 5000 sanatçı, ister profesyonel ister amatör, genç ya da  yaşlı bu etkinliğe tasarımlarıyla katılmış. Bir de gözden kaçmaması gereken amacı var etkinliğin. Yapıldığı şehirlerde ses getirerek, şehrin tanıtımına, turizme, sanat ve tasarım yaratıcılığına, sanata olan ilgisine esprili bir dille dikkat çekerek sosyal sorumluluk projeleri için kaynak yaratmak.

İzmir’in inekleri, kasım ayında müzayede ile satışa çıkarılacak ve elde edilen gelir Ege Bölgesi Sanayi Odası Vakfı-Eğitim burslarına  ve Zihinsel Özürlüleri Yetiştirme ve Koruma Vakfı’na bağışlanacakmış.

CowParade’in tüm dünyanın başkentlerinde yapılmış ve yapılıyor olması ile İzmir’in de bu listede yerini alması İzmir’e kazandırdıkları arasında yerini alıyor. Sergi İzmir de yapılmasının yanı sıra aynı zamanda Roma, Bordeaux, Sao Paolo, Tunis ve Margarita River’da gerçekleştiriliyor.

Bence şehir renklendi ve şenlendi. Gerçekten de ilk gördüğümde şaşırdım ve gülümsedim. Zaten CowParade Holdings Corporation da neden başka bir hayvan figürü değil de ineklerin kullanıldığını çok iyi açıklamış. İzmir şu sıralar aşırı yağmurlu, Dominik Caddesi’ndeki benim ineğin yanına gidip fotoğraf çekemedim ama pek yakında o da burada olacak:)

Related posts:

1. 3. EgeArt Sanat Günleri
2. İzmir Müzik Bilimiyle Buluşuyor
3. İzmir İktisat Sempozyumu

İlk kitabı elinize alıp baktığınızda kapakta Gandalf’ı görürsünüz. Kitabın arkasını çevirdiğinizde karşınıza çıkan yazı eserin güzelliğini çok güzel ifade etmektedir: “Dünya ikiye bölünmüştür, denir Tolkien’ın yapıtı söz konusu olduğunda: Yüzüklerin Efendisi’ni okumuş olanlar ve okuyacak olanlar: Artık Türkiyeli okur da okumuş olanlar tarafına geçebilecek! “Yüzüklerin Efendisi” son yüzyılın en çok okunan yüz kitabı arasında en başta geliyor; bilimkurgu, fantezi, polisiye, best-seller ya da ana akım demeden, tüm

edebiyat türleri arasında tartışmasız bir önderliğe sahip. Bir açıdan bakarsanız bir fantezi romanı, başka bir açıdan baktığınızda, insanlıkdurumu, sorumluluk, iktidar ve savaş üzerine bir roman. Bir yolculuk, bir büyüme öyküsü; fedakarlık ve dostluk üzerine, hırs ve ihanet üzerine bir roman.“.

Benzer yazı bulunamadı.

İzmir’den yine bir kitap fuarı geçti. Her sene olduğu gibi kimler geliyormuş, kimlere imza attıracakmışız, hangi söyleşilere katılacakmışız hepsine tek tek bakıldı. Sonra yolu tutuldu fuarın. Burada sayılamayacak kadar çok yazar geldi ve geçti. Bazılarını görmek, iki çift laf etmek için bir yıl beklenmesi ne tuhaf, kitapçılara gelseler de gün uymaz, bir güne sığmaz.

Haftalar öncesinden duymuştum Nermin Bezmen’in de imza gününde Fuar’da olacağını. Kesin gitmeliydim, neredeyse tüm kitaplarını okuduğum, önce kalemine sonra asaletine ve hayattaki duruşuna hayran olduğum kadın orada olacaktı. Onu bir kez görsem yeterdi, kitaplarımı imzalamasa da olurdu, bir iki kelam etsek çok mutlu olacağım kesindi.

Sadece 3 kitabını çantama koydum ve çıktım evden, geç kalmış olabilirdim, çoktan Doğan Kitap’ın önü sıra sıra insanla dolmuştur diye düşündüm ve adımlarımı hızlandırdım. Aksine erken gitmiştim. Heyecanlıydım, ne desem, hakkında afer.in’de  yazdığımı, onun da yorumda bulunduğunu söylesem hatırlar mıydı? Derken, kalabalığın içinden göründü, ışıl ışıl gözleriyle parlıyordu sanki. Hayranı olduğum için abartmıyorum çünkü yanımda abim de vardı ve o da aynı şeyleri düşünüyordu. Kendisi için hazırlanan tarafa geçti ve sıranın önündekilerle merhabalaştı. İkinci sıradaydım ve üç kitabı nasıl imzalatacağım, o arada neler anlatacağım, sıradaki diğer insanların hakkını yemeden, heyecanı yendikten sonra ne yapacağım diye düşündüm hemen.

Sonra sıra bana geldi ve kitaplarındaki tüm karakterler şöyle bir gözümün önünden geçti, en başta Hüma vardı tabii ki… Onun yeri ayrı, kitaptaki yeri nasıl ayrıysa, Nermin Bezmen’le tanışmamı sağlayan karakter olduğu için bendeki yeri de ayrıdır. Ben bunları düşünürken, elimi uzatmış bulundum, kendimi hatırlattım, sıcacık gülümsemesiyle beni dinledi ve başarı dileklerinde bulundu teşekkür ederken. İzmir’in onun için de yeri ayrıydı ve İzmirli bir genç kadın olarak onunla bu tecrübesiz yaşımda bir bağ kurdum kendi içimde. O enerji dolu gözler, bir çok şeyi yaşamış, farklı ve ilginç karakterler yaratmış, önümde tecrübeleri derya deniz bir şekilde bana bakıyordu. O an heyecandan, bundan sonraki kitabıyla ilgili sorular aklımdan uçtu gitti. Henüz okuyamadığım iki kitabı kalmıştı, onları bitirdikten sonra tekrar kendi kendime onu bir yazıma konuk edeceğimi söyledim; “Memnuniyetle okurum.” dedi.  Birkaç kare fotoğraftan sonra vedalaştım.  Ancak aramızda kocaman bir masa

vardı ve sadece uzaktan bir fotoğraf çekilebildik, benim için o kareler bile çok değerli tabii ki kitaplarından sonra. Umarım tekrar biraraya gelebiliriz. Sadece yazılarımda değil, hayata bakışımda, her anlamıyla onu örnek almaya devam ediyorum.

Son kitabı “Gönderilmeyen Aşk”ı henüz bitiremedim. Ondan birkaç cümleyle yazımı sonlandırırken ben de aşka aşık mıyım diye merak ediyorum.

“Canım benim, zaman bize kendisinden ne kadarını bahşedecek, bilmiyorum, bilmiyoruz. Ama çok iyi bildiğim bir şey var: Ne kadar sürecekse bu zaman, seni edebileceğim kadar mutlu edeceğim, senin hayatımdaki soluğunu çekebildiğim kadar içime çekip, sesini, tenini, dokunuşlarını, öpüşlerimizi, sevişmelerimizi… sana ait ne varsa, her şeyi, son ânına kadar, ezberleyerek, zihnimin yanı sıra kâlbime, ruhuma ve tenime nakşederek, senin hakkını vererek yaşayacağım.”

Related posts:

1. Nermin Bezmen’e Dair

Uygarlık tarihine meraklı, neden dünyada varolduğuna kafa yoran, ilk insandan bu yana bugünlere nasıl geldiğimizi düşünenler için harika bir film anlatacağım sizlere. Filmden kısa bilgiler versem de anafikri hemen kapacaksınız. İlginizi çekmeyen bir konuysa filmden çok sıkılacaksınız, tek mekanda geçmesi, az bütçeyle çekilmesi, tanınan oyuncuların olmaması (bazılarını Amerikan dizilerinden tanıyabilirsiniz)  filmi sizin için çekici kılmayacak. Ancak anlatılanlarla tek mekanda geçmesine rağmen sizi kilitleyen bir film. Buyrun biraz gözatalım. (ağır spoiler)

Filmde neler oluyor?

Bir üniversitede akademisyen olan John Oldman adında bir adam apar topar taşınmaya karar verir, kendisi gibi akademisyen olan arkadaşları  10 yıldır birlikte çalıştıkları arkadaşlarının bu ani kararına bir anlam veremezler ve bir veda partisi düzenlerler. İşte tüm filmimiz John adlı karakterin taşınmaya başladığı evinde geçer. Partide bulunan akademisyen arkadaşları biyolog, antropolog, din bilimci, psikolog ve arkeolog ile ona takılan öğrenciden oluşmaktadır.

Filmde John veda ederken gerçek kimliğini açıklayarak veda etmek ister. Bir Cro-Magnon olarak hayatına başlayan ve 14.000 yıldır yaşadığını iddia eden ve bir mağara adamından bugünlere dek yaşamını sürdürdüğünü söyleyen John bence sırtladığı onca yükten sonra artık birilerine gerçekte kim olduğunu açıklama ihtiyacı hissetmiştir. Sağlam verilerle hikayeler anlatan ve akademisyen arkadaşlarının onca sorusuna maruz kalan John aslında kimseyi inanmaya zorlamamaktadır. Filmde John’un ilk insandan bu yana geçirdiği evreler çok güzel aktarılmış. Örneğin, konuşma kabiliyetinin 14.000 yılın öncesinden başladığı, zamanla mağara duvarlarına resimlerin yapıldığı ve bunların gerçekte olmasını istedikleri veya canlı olduklarına inandıkları varlıkların çizimleri olduğu ki John da bunlara katkıda bulunduğunu söylüyor, ateşin bulunması, hastalıkların yaralı olanlarının kavrandığı ancak enfeksiyon şeklinde olanlara karşı bir düşünce geliştirilemediği, insanların göklere bakarak “bizden daha büyükler orada olmalı” diye düşündüleri , tek tanrılı veya çok tanrılı dinlerin ortaya çıkıvermesi gibi konular ve kahramanımızın bunca yıl içinde birçok önemli olaya tanıklık ettiği hatta birebir içinde bulunduğu kanıtlarıyla anlatılıyor ki Budha ve Van Gogh yanında bulunduklarından birkaçı.

Aslında John herşeyi tam olarak hatırlamadığını da söylüyor bunun yerine birkaç somut kanıt da gösterebilirdi. Bunu yapmayıp sadece bildiklerini anlatıyor yani herkesi ona inanıp inanmama konusunda özgür bırakıyor. Doğaüstü olayların, ilahi dinlerin ortaya çıkmasının kanıtlanamamakla birlikte yalanlanamadığını, istenildiği taktirde sürekli bahaneler üretilebileceğini anlamaya başlıyoruz. Filmin sonuna kadar izleyici de akademisyenler de anlatılanlardan tam olarak tatmin olmuyorlar. Bana göre filmin özünde herşeyin gerçekleşmesi olasıdır kavramı işleniyor. Ayrıca “bildiklerimiz ne kadar gerçek?” sorusuna da din açısından yaklaşıyor ve John fazla ileri giderek, odadakilerin hiç beklemediği bir şekilde İsa denilen kişinin kendisi olduğunu söylüyor. Buna karşılık din bilimci kadının tepkileri biraz sönük kalmış. John’un söylediklerine hemen inanıveriyor ve onu çürütmek için hiçbir şey ileri sürmüyor. Gerçek kabul edilen şeylerin birkaç açıklamayla hatta uydurma bile olabilir nasıl hemen yerle bir edilebileceği çok güzel bir üslupla açıklanmış. Ayrıca 14.000 yıldır yaşadığını iddia eden ve bunu soyut olarak anlatan bir adamın söylediklerine de konularında yüksek eğitim almış insanların nasıl hemen inanmakla inanmamak arasında kaldığına şaşıyoruz ve inançlarıyla başbaşa kaldıklarına.

Şimdi sormalıyız inandıklarımız sağlam bir temele dayanıyor mu? Herşey maddeye indirgenebilir mi? İnanmak veya şüpheci olmak; hangisi gerçekten benim düşüncem?

Kim yazmış?

Film etkileyici ancak biraz abartılmış bir sonla bitiyor. Yine de sizi çıkardığı yolculuğu tarif etmek için filmi bir kez izlemek yetersiz kalır. Çünkü Richard Schenkman‘ın yönettiği 2007 yapımı filmi 1960′ta yazmaya başlayan Jerome Bixby 1998′de ancak bitirebilmiştir. Ve öyle cümleler var ki insanı kendi içinde de bir yolculuğa çıkarıyor. Filmin başından beri anlatılanlar gerçek mi yoksa uydurma mı diye ikilem yaşadığınız gibi kendi inançlarınızla da yüzleşiyorsunuz.

Yukarıda sorduğum soruların cevabını merak eden, insanoğlunun ve kendi içinin derin bir yolculuğuna çıkmak isteyenlere The Man From Earth‘ü  görmelerini öneriyorum. Ben de İsa’yım desem inanır mısınız acaba? Ben filmi tekrar izleyeyim şimdi.

İyi seyirler…

Benzer yazı bulunamadı.

Whitesnake

Öyle ya da böyle rock ve metal müziğe ucunda kıyısından dokunabilmiş herkesin bir şekilde farkında olsa da olmasa da haberdar olduğu bir tür olan Hair Metal’den bahsedeceğim sizlere.

İlk önce Audiogalaxy’den serbest çeviri ancak oldukça doyurucu bir tanımla başlamak istiyorum:

Hair metal, 80’ler ortası ve 90’lar başında yoğunlaşmış bir fenomendir. Ekstrem imajlara sahip ve popsu, ticari hard rock/hafif metal çalan gruplar tarafından icra edilmiştir. Permalı saçlar, makyaj, likralı pantolonlar Def Leppard, Poison ve Bon Jovi gibi hair metal gruplar için varsayılan elementlerdi. Kız arkadaşınız bu *oku severdi, ve siz de arabada ona bu şarkılarla eşlik ederdiniz.

Peki sıradan pek çok insanın metal müzik dendiğinde burun kıvırdığı günümüzden farklı olan neydi o günlerde? Farklı olan, grupların vokalistlerinin boylu poslu yakışıklı adamlar olmaları, cinsel organlarını genelde belli edecek derecede dar pantolonlar giymeleri, sürekli olarak medyada özel hayatları ile gündem olmaları ve akılda kalır melodi ve sözler içeren parçalar yaratmalarıydı. Şarkıların sözleri genel olarak aşk, ayrılık acısı, maçoluk ya da havadan sudan şeylerdi. Kliplerde hem yakışıklı abiler, hem taş ablalar arz-ı endam eylerlerdi.

White Lion

Pek çok kişi şimdi dönüp de geriye baktığında kadınsı imajın dibine vuran bu grupların nasıl olup da her iki cins tarafından da bu kadar sevildiğine şaşırır. Bu imaja sahip grupların en büyük dayanakları, kadınsı giyinmenin maçoluğun en üst noktası olduğuydu. Dünyayı iplemez asi tavırları, toplumda alışılmışın dışına çıkan tarzları ile, cinsellik, aşk, isyan, ve kimlik bunalımı ile tanışma evresinde olan gençlerin temel ahlaki dayanaklarını kolay yoldan oluşturmalarına imkan vermişlerdi.

Ayrıca bu grupların parçaları her ne kadar boş bir imaj, anlamsız şarkı sözleri üzerine kurulu olsa da pek çoğu beste ve müzikalite açısından diğer müzik türleri ile aşık atacak derecede kaliteliydiler. Özellikle şov için mükemmel bir araç olan elektro gitar ve davullar üst düzeydeydi. Hatta bir grup içerisinde 3 adet elektro gitarist bile bulunabiliyordu ki sanırım bunun en güzel örneğine “Here I Go Again” adlı Whitesnake şarkısının klibinde rastlayabiliriz.

Whitesnake dedik aklıma geldi. Peki tekrardan eski günlere bir dönüş yapmak istiyorsak neleri dinleyebiliriz bu müzik türünde?

Elbette bu kadar popüler olmuş bir türde varolan grup sayısı türün kısa süren hakimiyetine rağmen yüzlerle ifade edilecek sayıdadır. Bu yüzden kimseyi memnun etmek mümkün olmayacaktır, ancak ben kendi kişisel müzik listemden 3 adet grup sunacağım yeni başlayanlar için.

1 Numara: Whitesnake

Her ne kadar Whitesnake blues-rock ile müzik hayatına başlamış kaliteli bir grup olsa da, dönemin rüzgarına kapılarak 1987 adlı albümünde hair metal icra etmiştir.  Özellikle “Is This Love?” adlı şarkısıyla büyük sükse yapan grup tek bir albümde bu türü icra etmiş sayılsa da türe ilişkin verilebilecek en kaliteli albümü de bizlere sunmuştur.

2. Numara: White Lion

Whitesnake’in aksine, White Lion hair metal ile doğmuş ve yine hair metalin son bulması ile ölmüş bir grup olsa da, grubu diğerlerinden ayıran üst düzey müzikal kalitesi vardır. Belki de şanssızlığı sadece tek bir türde değişemeden kalması ve çağa ayak uyduramamasıydı. Az sayıda kişi tarafından bilinir ancak bilenler sadık birer dinleyicisidirler bu grubun. En popüler parçalarından bir tanesi “Broken Heart” olarak belirtilebilir.

Alice Cooper

3. Numara: Alice Cooper

Özellikle abartılı ve korkunç makyajı, çirkin ancak karizmatik siması ve sahne şovları ile ünlü Alice Cooper da esasında bir hair metal sanatçısı değildir. Lakin dönem rüzgarına kapılan Whitesnake gibi bir iki albümünde tür değiştirerek hair metal çalmıştır. En popüler hair metal parçaları, “Poison” ve “Spark in the Dark” olarak belirtilebilir diye düşünüyorum.

Metal ve rock dünyası keşfetmesi çok zaman alacak bir dünya, ancak bir alt tür olan ve sadece 10 yıl gibi kısa bir süre popüler olabilmiş hair metal gibi bir tür dahi sayılamayacak derecede kaliteli isimleri, müzisyenleri ve besteleri barındırıyor içerisinde.

Eğer ki eve gelince neşem yerine gelsin, dünyayı umursamaz bir halde sadece müzik ile birlikte varolayım diyorsanız, hair metal sizin için biçilmiş kaftan.

Okuyucularımız için siz de referanslar vermek istiyorsanız, yorumlar kısmı elbette sizler için de açık. Eminim ki benimle benzer ya da farklı düşünecek pek çok kişi vardır ve herkeste bulunan bu bilgi birikimini birbirimizle paylaşmak bu engin denizde yolumuzu bulmamızı kolaylaştıracaktır.

Sizler için bir adet de numunelik klip bırakmaya karar verdim son dakika, bütün hair metal dinleyenler ve dinleyecek olanlar için geliyor:

Related posts:

1. Türkiye’nin İlk Gotik Rock Grubu

Bir ara sinemacılar ayaklanıp Taksim’de yürümüşlerdi, “90 dakika dizi mi olur ulan?” diye. Ben de o sıra yazıp çizdiğim haftalık Şizofren dergisinde -bölüm başına dünyanın parasını alıyosunuz, isterseniz siz oturun biraz da ben yürüyeyim- ayağına bir yazı yazmıştım. Ama şimdi gerçekten onlardan özür diliyorum. Adamlar hakikaten haklılar. Yahu 90 dakika dizi mi olur arkadaş? Hadi oluyor diyelim. 90 dakika ona katlanan izleyici mi olur? Velev ki o da oluyor.

Bu en çok izlenen diziler arasında bir de Halit Ziya Uşaklıgil’in aynı adlı romanından günümüze uyarlanmasına bir sakınca görülmemiş dizisi var. Aşk-ı Memnu. Senaryosunu ise birçok tutmuş, topluma mal olmuş diziye imza atan Ece Yörenç ve Melek Gençoğlu yazıyorlar. Bu iki usta isme gerçekten lafım yok. Vatandaşın diline plesenk olmuş trükler buluyorlar ve işin sırrı da bu sanırım. İzledikçe bir bakıyoruz ki karakterler bizlerden biri oluyor. Ama bu 90 dakika konusundan onlar da olumsuz olarak nasibini alıyorlar ister istemez.  Aslında onlar yine ortalama 80 sayfalık bir senaryo yazıp teslim ediyorlardır ama iş yönetmende. Mesela Adnan Ziyagil Bihter’e, “sana haksızlık ettim galiba, özür dilerim” diyorsa senaryoda, görüntüde bakışmalar, kırıtmalar, adamın ense tıraşı detayları derken bir şekilde kotarıyor 90 dakikayı. Neyse bu konuda bilgisi olmayan arkadaşları bir nebze de olsa aydınlattığımı düşünerek asıl mesleye geliyorum.

Şimdi Sayın Yörenç ile Gençoğlu hanımefendilerin ve merhum üstad sayın Uşaklıgil’in affına sığınarak, Aşk-ı Menu’nun çok beklenen finalini kaleme alıyorum. Buyrun efendim..

Bölüm : bilmemkaç.. bir önceki bölümün özetinin ardından dizi başlar. Adnan artık herşeyi çakozlamıştır. Bihter ile Behlül kaçmaya yeltenmişler ancak “Kaçarsak suçlu durumuna düşeriz” diyerek evde kalmışlar ve salonda yere bağdaş kurarark oturmuş cips yiyip, lego oynamaktadırlar. Adnan bir hışımla salona girer. Birden masumca lego  oynayan karısı ve yeğenini görünce. “Hadi canım sen de” der ve odasına çıkmak için asansöre yönelir.  Bu arada ekranın altında “kalbimiz değerlidir” sloganıyla Becel margarin reklamı belirir. Adnan da “Ulan yaş kemale erdi kıçımızın kılları ağardı. Kalp desen o da var. Merdiven çıkayım da spor olsun, sıçmiim şimdi asansöre” diyip merdivenleri tırmanır. Bu arada yan odadan gülüşmeler duyar. Zaten Behlül ve Bihter’in durumundan gerim gerim gerilen Adnan Bey kapıya bir omuz atıp içeri dalar. Yatakta Beşir ve Cemile’yi çıplak görünce de “Nooluyo lan burda? Beşir oğlum hani sen Nihal’e aşıktın lan zırto” der. Beşir de “Beyim 100 bölüm oldu bişey olacağı yok bari fırsatı değerlendirelim malum final bölümü” der. Adnan da “ehheh hadi bakalım” diyerek odasına yönelir. Bu sırada diğer sahneye geçeriz. Mutfakta Madam kucağına Bülent’i oturtmuş burnunu silmektedir. Nesrin, balıkçı sevgilisiyle oynaşmaktadır. Katya ise yüzü kızarmış bi köşeye sinmiştir. Süleyman Efendi  homurdanarak Şaheste hanım ile birşeyler konuşur. Madam Deniz Hanım, Bülent’i kucağından indirir. Katya’ya bakarak Süleyman efendiye yönelir. “Süleyman Efendi bunların ayıbı bitmek bilmiyor. Katya utanmazı kendini Bülent’e biraz elletmiş. Bülent’i banyoya götürün de bi gusül abdesti aldırın” der.  Süleyman Efendi yine homurdanarak  “Geçmişini yandığımın evi cenabet doldu zati” diyerek, Bülent’i alır ve gider. Sahne değişir. Bu kez Nihal’i yatağında uzanmış elinde cep telefonuyla Behlül’ e mesaj atarken görürüz. Tekrar sahne değişir Behlül ve Bihter’e döneriz. Behlül’ün telefonuna Nihal’den mesaj gelir. Bihter de çılgına döner “Kim o?” “Cevap ver kim” diyerek Behlül’e ayar verir.

Yaklaşık 12 dakika bakıştıktan sonra, Behlül tam “ulan 20 dakikalık bi Amerikan sitkomunda oynamak vardı şimdi, bu ne böyle .mnakoyim” diye düşünürken  Bihter bi anda elinden telefonun kapıp mesajı okur. Mesaj şöyledir. “Behlülcüm bu mesajdan sonra 1 kontörüm kaldı. Bana 50 kontör yollar mısın? Yoksa bedava mesaj hakkım biticek”. Bunun üzerine Bihter, ”Şu hale bak faturalı hattı olmayan bir kızla evleniyorsun” diye çığlık atar. Çığlığı duyunca, bütün dizi karakterleri salonun ortasında toplanır. Artık düğüm çözülecektir. Çok çarpıcı bir final izleyiciyi beklemektedir ki tam o esnada reklam girer. Reklamlar bitince, görüntüler tekrar Nihal’in mesaj atma sahnesinden başlar. Velhasıl herkes salonda toplanmıştır. Adnan Behlül’e “Oğlum bak seni çok pis döverim, sarı pipi çamaşır ipi” der. Behlül’de “Yeter artık” diye haykırır. Herkes hayrete kapılıp, aynı anda kafayı Behlül’e çeviririr. Behlül konuşmasını sürdürür ”Yeter.. evet amca sana ihanet ettim. Bihter’le yattım. Ama sor bakalım bi niye tattım? Çünkü ben de sevdim”, Adnan elini arka cebine atıp silahına davranır gibi yapar ama cebinden tarak çıkarıp, bıyığını taramaya başlar. Behlül kameraya dönerek izleyiciye ”Hey sen ekran başındaki. Bunun ayıplanacak bir tarafı yok. Dizinin adı aşk-ı memnu. Yani yasak aşk. Beklentin neydi ki hayrete düşüyosun. Sigara içmek de yasak neticede ama içiyorsun. Görüyorsun işte, yasak sevmez bir toplumuz. O zaman bunun ayıplanacak bir yönü yok ve ben meslek olarak oyunculuğu seçtim” der. Adnan da “Tamam o zaman. Bihterin anası Firdevs hanım bana çok sırnaşıyodu onu ve Deniz Hanımı ben alıyorum. Nihal’e Bihter’i de sen al” der. Behlül “Ohoo amca, siz böyle güçlü olmadınız mı? Bari birini daha alayım” dese de sonradan ikna olur. Bir imam gelir ve imam nikahı kıyar. Bir ara İmam “Ulan ne biçim ev, herkes grandtualet giyinmiş. Biri akıl etse de pazardan penye alsalar bari” diye iç geçirir. Artık herkes çok eşli ve mutlu mesuttur. Ancak Adnan hala “Acaba yanlış mı yapıyorum?” diye kıllanarak içki şişesinden kendine küçük bi bardak viski doldurup, pencerenin karşısına geçer. İç cebinden çıkarıp, bir küba purosu yakar. Sahneyi purosu bitene kadar izleriz. Bu sırada dışarda polis arabaları görürüz. Yandaki köşke bir baskın olur ve orada yaşayan emekli komutanlar gözaltına alınır. Fonda tema müziği çalmaya başlar.

Son

Yazar: Uğur Günel

Related posts:

1. Mart Ayında Afer.in’de Neler Oldu?

Bu haftasonum oldukça garip, değişik, eğlenceli, koşuşturmacalı ve daha birçok sıfat ekleyebileceğim şekilde geçti. Planlar daha önceden başlaması gerekirken benim afer.in’e yüklenip daha çok aferininizi alabilmek adına kendi twitter hesabımı gölgede bırakıp yazı işleriyle, sosyal medya güçleriyle uğraşmamdan dolayı az kalsın işin eğlencesini ve en keyifli kısmını kaçırıyordum. “İşin en keyifli kısmı ne ki sadece bir film izlemek mi?” diyeceksiniz başlıktan da bir şeyler çıkararak. Ama öyle değil işte…:)

Öncelikle birkaç gün hiç açmadığım twitter hesabıma girdiğimde bir de baktım ki Eyyvah Eyvah İstanbul Galası’na davetiye kazanmştım hem de twitter yarışmasından 3 kişiye tanınan bir şansla. Ancak ben yarışmayı kazanmak amacıyla değil kişisel olarak sadece filmi insanların duyması ve izlemesi için paylaşmıştım, o yüzden yarışma tamamen aklımdan çıkmıştı. Şanslı 3 kişiden 1′i olmak beni sevindirmişti sevindirmesine ancak gala İstanbul’daydı, ben ise İzmir’de. Ve Eyyvah Eyvah’ı İstanbul’da oyuncuları ile birlikte  izlemek için mesajı gördüğüm an uçağa atlayıp gitmem gerekiyordu, artık anlayın ne denli geç gördüğümü. Sonrasında işini büyük bir zevkle ve heyecanla yaptığı anlaşılan BKM yetkilileri ve sosyal medya sorumluları, İzmir’deki BKM temsilcisi ve sosyal medya PR ekibi, Dev Ajans benim bu şansı kaçırmamam, hakkımın yenmemesi için elinden geleni yaptı.

Şimdi sıra friendfeed eyvaheyvah‘tan bilgileri almama gelmişti ancak tam o sırada son zamanlarda çok sık karşılaştığımız, ff kullanıcılarının aşina olduğu üzere, ff çöktü:) Benim bilgilerimi göndermem gerekiyordu. Ancak bahtım ne kadar karaysa artık bir türlü ff’e ulaşamadım.  Sonrasında gerekli bilgileri bir şekilde aldım, Dev Ajans ile iletişime geçtim vs. Ücretli davetiyelerden sağlanan gelirin de Sokak Çocuklarını Koruma-Çocuklar Geleceğimizdir derneğine bağışlanacağını öğrenince bir de ücretli davetiye alabilmek için koşturdum. Muhammed ve ben Balçova Kipa Cinebonus’a doğru yola çıktık sonunda. Aslında Eyyvah Eyvah sosyal medya ekibinin İzmirli Blog Yazarları’na tanıdığı bir şansla, o şekilde de filmi oyuncularıyla izleme şansına sahip olabilirmişiz fakat o fırsattan geç haberimiz oldu.

Sonunda Bican Günalan, Ata Demirer ve Demet Akbağ, salona girdiler ve yavaş yavaş ışıklar söndü. Artık koltuklarımıza iyice kurulup keyif çıkarma vaktiydi. Son zamanlarda Türk Sineması’ndaki komedi furyasından bir film daha izleyecektik. Filmleri önyargım olmadan, gişe sayısına bakmadan sinemaya gider izlerim hep, tabii ki bilet fiyatlarının biraz yüksek olması bunu engellemediği sürece. Neyse sözü fazla uzatmadan ve dayanamayıp spoiler veririm diye korktuğum için nasıl eğlendiğimden bahsedeyim biraz da.

Ata Demirer’in senaryosunu yazdığı ve Hakan Algül’ün yönettiği filmin ilk yarısı çabucak bitiverdi. Gülmekten dakikaların nasıl geçtiğini anlayamadım. En ön sıralardan izlesem de birkaç dakika sonra gözüm alıştı herhalde:) Demet Akbağ’ın çizdiği karakter Firuzan o kadar gerçekti ki, karakterde televizyonlardan tanıdığımız birkaç kadın şarkıcıyı görür gibi oldum. Ata Demirer ise Trakya şivesi, klarneti ve gerçek bir Çanakkaleli’yi aratmayacak (H)üseyin karakteriyle kırdı geçirdi, filmin gösterimi bittikten sonra bile “Gelemmi?” diye hala içimizde gezeceğine hiç şüphem yok. Diğer oyuncuların da çok başarılı olduğunu belirteyim. İnsanı birşeyler de anlarken güldürebilmek gerçekten zor, öyle gerçek olmayan ve fazla abartılı karakterleri yaratmak için çok yetenekli olmaya da gerek yok. Ancak böylesi her dakika güldürmek, azıcık da hüzünlendirmek ve gerçekçi olabilmek de ayrı bir iş. Farklı Türk komedi filmlerini gördükten sonra bunu daha iyi anlayabilirsiniz. Yani onların hali de Eyyvah ki ne eyvah!

Velhasıl film bitti, alkış kıyamet…İstanbul galaları nasıl oluyor bilmiyorum ancak ben oyuncuların salondaki seyirci ile biraz daha iletişim içinde olmasını beklerdim doğrusu. İzmir’de de öyle korumaya falan gerek yok gibi, bir komik duruyor:) Nerde kalmıştım?

Film bitti, gala  bitti, oyuncular gitti. Yüzlerde bir mutluluk -boş boş gülücükler değil- anlamlı kahkahalar kaldı.

Teşekkürler Eyyvah Eyvah ve ekibine…

Related posts:

1. Mart Ayında Afer.in’de Neler Oldu?

Hayatım boyunca popüler olamama kaygısı taşımadım. Hatta hiç olmak da istemedim. Aslında cezbedici, muzip bir kavram popülerlik ama neden bilmiyorum. Biraz eskiye gidelim. Hani şu dijital saatlerin çıktığı yıllar… Herkesin dijital bir saati varken benim olmadı. Hatta ilkokul sırasındayken önümde oturan arkadaşımın saatine gözümü diker “bak geri kalmış düzelt istersen” şeklinde girişimlerle, pek bi modern olan saat takma olayına, kıyısından dahil olurdum. Çok sonra bir saatim oldu da -hani şu asker roleksi denen casio fw-91 lerden söz ediyorum- hiç kimseye gösterme kaygım olmadan modası geçse de seve seve yıllarca kullandım. Geleceğe Dönüş filmleriyle pek bi popüler olan converse ayakkabılarım da olmadı. Herkes converse giyerken ben klasik bi lotto giyiyordum. Sanırım beni diğerlerine göre özgün kılan şey de istemeden de olsa popüler olmamaktı. Biz ona popüler değil de özenti diyelim hadi. Ben hiçbir şeye özenmeyen bir çocuk muydum peki? Tabii ki hayır. Sanırım sorunum diğerleri gibi zamanında değil, çok çok sonraları yapmaktı bu eylemi.

Aslında bu olgu, tam olarak eskiye eski olana duyduğum özlem. Örneğin şu sıralar herkes deli gibi plazma tv, hd, 3g gibi şeylerin peşinden koşarken ben yeni taşındığım evime,  88 yılında PTTnin sayı ile verdiği teyzeden kalma çevirmeli bir sabit telefonu kurma derdindeyim. Yine stüdyo daire ve residance kat hayali kuran bünyelere keza denk geldiğim emlakçılarda cumbalı ve rutubet kokan, eski ahşep evlerin fiyatlarını arıyor gözlerim.

Yine böyle gayripopüler bir günümde, sinemalarda Avatar kasırgası ortalığı kasıp kavuradursun, mağazanın birinde bir dvd buldum. Eski bir siyah beyaz, türk filmi “Kırık Plak“. Başrolde Zeki Müren, Belgin Doruk ve Ayfer Feray var. Kopya inanılmaz temiz renkler ve ses kuşağı harika. Bir meyhanede açılıyor film. Zeki yiyip içtiğinin parasını vermediği için feci dayak yiyor. Ağzı burnu dağılıyor. Kendimi o an yazlık bir sinemanın perdesinde filmi izleyen dönem seyircisinin yerine koyuyorum. Nasıl olur Zeki ölesiye dayak yiyor, hem de filmin başında? Tam bu duyguya kapılmış potansiyel bir tırnak yiyicisiyken rejisörün stop sesiyle irkiliyoruz. Meğerse filmin içinde bir filmmiş bu sahne. Zeki’nin kendi rolünde olduğunu anlıyoruz. Oldukça popüler biri Zeki. Genç kızlar peşini bırakmıyor ama o yalnızca Belgin’i seviyor. Akranları sinemada zoraki yanak yanağa değdirirlerken, Zeki’yle Belgin cesurca öpüşüyor kırsal bir mekanda.  Ancak bi cenabetlik seziliyor. Zeki’nin kursağında bir düğüm var. Ayfer Feray giriyor sahneye. Zeki’yi ünlü yapan o. Bir türlü bırakmıyor peşini. Zorla sevgilisi yapmış kendine Zeki’yi. “Eğer benden başkasına bakarsan silerim seni piyasadan” diyor prodüktör haspam. Zorla evlendirecek. Belgin ise Zeki’nin piyano öğrencisi. Aralarındaki aşkı çakıyor Ayfer Feray ablamız. Zeki de resti çekiyor dev bir konser öncesi. Ayfer boş durur mu? Zeki’nin içkisine dayıyor sonradan Nuri Alço’nun klasikleşecek ilaçlarından. Ama bu ilaç biraz farklı. Asitsel bir medikal. Zeki’nin ses telleri yanıyor. Konuşamıyor. Konsere çıkamıyor ağlayarak terk ediyor sahneyi. Bir de komplonun garantisi olarak, cinayet işleyip suçu Zeki’ye yığıyorlar.Katil damgası yiyip, sesinden mahrum kalmaktansa ölmek daha iyi. Gazetelerde öldü haberi çıkıyor Zeki’nin ama o kaldırım çocuğu oluyor. Bir meyhaneye atıyor kendini. Meyhaneci Nubar Terziyan, sıkı bir  musiki dinleyicisi. Zeki’nin plakları var bürsürü. Habire onları çalıyor müşterilerine. Ancak Zeki’yi tanımıyor ya da öyle birinin benim mekanımda ne işi var ideolojisi içinde, o mümkünatı vermiyor bize. Zeki kendi sesini duyunca isyan ediyor. Meyhaneci Nubar duygulanıyor ve evine alıyor. Tavan arasında yatıp kalkmaya başlıyor Zeki. Bir gün rüyasında sayıklarken, meyaneci ve kankası olacak yavşağı  Zeki’ye kulak kabartıyorlar. Zeki ben öldürmedim diye sayıklıyor rüyasında. Elemanlar durumu idrak ediyor. Evet işte Zeki Müren artık onların avucunda. Şantajı basıyorlar bizimkine. “Ya bizim kumpanyamızda sahneye çıkarsın, ya da gerçeği anlatır seni ele veririz.” Çaresizce durumu kabulleniyor bizimki. Zeki müren taklitçisi genç rolüne bürünüp onun şarkılarını çıkmayan sesiyle söylemeye çalışıyor. İzleyici yarılırcasına gülüyor. Meyhaneci ve aynı zamanda kumpanyanın da sahibi Nubar Abi,  kederleniyor iyice. Vicdan azabıyla birlikte Zeki’yi gizlice ameliyat ettirip sesini geri kazandırıyor. Ancak ricası var: Sesini kesinlikle kullanmayıp yine sesi çıkmıyormuş gibi eski rolünü sürdürmek! O an için çok sevinçli olan Zeki, sevincini bastırıp katlanıyor. Seyircinin alayı alıp başını giderken, dayanamayıp patlatıyor eşsiz sesini. O da ne salon yıkılıyor. Olamaz Zeki Müren bu! Yaşıyor! Zeki şarkısını bitirip bi koşu onu öldü sanıp, kıskanç arkadaşıyla evlenmek üzere olan Belgin’in yanına varıyor. Ona gerçeği anlatıyor. Ayfer ve çetesi boş durmuyor tabii ki. Polisi devreye sokuyorlar. Fakat o da nesi?! Meyhaneci ve kumpanyacı Nubar Abimiz burda da çıkıyor karşımıza ama bu kez 3üncü rolünde yani gizli polis. Meğerse Zeki’ye atılan cinayeti baştan sona takip ediyormuş. Asıl suçlular kendi ağızlarından yaptıkları itirafla yakalanıp, adalete teslim ediliyor. Ve tabii ki mutlu sonla bitiyor film.

Bu filmden sonra Avatar’a da gittim ama o popülerlik devresinin sürdüğü ilk 2 haftasından çok çok sonra. Dedim ya nedenini bilmiyorum. İçimde popüler olanı hemen tüketme isteği hiç yok. Bu iyi mi yoksa kötü mü onun da bilincinde değilim. Tek farkında olduğum şey, canım sıkıldıkça eski olan şeylerde tüketiyorum hevesimi ve bu aralar çok fazla sıkılıyor canım.

Sizce topluca sıkıldığımız şu zamanlarda “kırık bir plak” dindirebilir mi ki bu sıkıntıyı?

Yazan : Uğur Günel

Benzer yazı bulunamadı.