Efe Boz. Henüz 6 yaşında.Daha doğrusu 6 yaşındaydı. Hakk’ın rahmeti üzerine olsun. Muhakkak ki olacaktır da.

12 Mayıs 2010 günü okuduğu anaokulunda tuvalete gitmiş, üzerine düşen lavabo nedeniyle vefatı gerçekleşmişti. Bakın… Üzerine düşen lavabo diyoruz.. Demek ki  Efe, bu lavabodan daha kısa. Bir anaokulunda Efe’nin boyu lavabonun boyundan kısa olduğu için bu kaza meydana geliyor. Kaza da diyemiyorum gerçi.

Olaydan 4 gün sonra yani 16 Mayıs tarihinde başka bir anaokulunda da minik kardeşlerimiz kendi aralarında bir iddiaya giriyorlar. “Lavabo üzerine çıkma” yarışmasında miniklerden biri ağır yaralanıyor.

Ders alınmıyor… Alınacak gibi de görünmüyor…

Bir süre sonra Efe’nin kaza (!) raporu açıklanıyor: “Takdir-i İlahi.”

Biliyordum zaten lavabonun hiçbir suçunun olmadığını. Lavabonun olayla ilgili bir kasıt ya da ihmali yokmuş. Gayet doğal olarak kendisinden kısa olan Efe’nin üzerine düşmesinde bir problem görülmüyordu. Konuyla alakadar yetkilileri işin içine katmıyor, katamıyorum hiç.

Sorunlara sorunlarla karşılık veren yetkililer! Çözüm önerilerini bizden iyi biliyorsunuz zaten.

YAZIK !

Şu  LYS sorusunu seneye bekliyorum:

İsrail Dışişleri Bakan Yardımcısı Ayakol, Tel-Aviv büyük elçimiz Çelikkol’dan 10 cm daha kısadır. Bu nedenle Ayakol, diplomatik bir görüşmede boylarının aynı görünmesi için Çelikkol’dan 10 cm daha yukarıda oturarak bir krize neden olmuştur.  6 yaşındaki ana okulu öğrencisi Efe de kendinden en az 10 cm yukarıdaki lavabonun üzerine düşmesi sonucu ülke gündeminde hiçbir krize neden olmamıştır. Bu durumda Efe’nin suçu neydi ?

a)      Türkiye’de yaşaması

b)      Türkiye’de yaşaması

c)       Türkiye’de yaşaması

d)      Türkiye’de yaşaması

e)      Türkiye’de yaşaması

Related posts:

1. Bir Kadın Kuaförü Cinayeti

Her spor dalında, yıldızlar yerlerini yeni gelen jenerasyonun yıldızlarına bırakır. Tabii aralarında bazen öyleleri vardır ki, alttan kim gelirse gelsin, onun seviyesine ulaşamaz; o ayrı konu (Ör: Michael Jordan, Muhammed Ali Clay).  Amerika’da yeni yıldızların yetişmesini ve yetenekli sporcuların eğitim – öğrenim ile birlikte sportif gelişimlerini de bir arada yürütmelerini sağlayan bir sistem mevcut. Bu sistemin ardından da oyuncuların profesyonel olmalarını sağlayan draft sistemi geliyor.

Draft, Amerika’da sadece NBA’e yönelik bir uygulama değil. Başka profesyonel sporlar için de uygulanmakta. İlk olarak drafttan önceki kısma bakalım: Bilindiği gibi Amerika’da üniversite okumak oldukça pahalı. Ülkemizdeki gibi devlet üniversitesi kavramı yok. Lisede sportif başarısı yüksek olan öğrenciler, üniversitelerin çeşitli branşlardaki gözlemcileri tarafından tespit ediliyor. Daha sonra bu öğrenciler liselerinden mezun olduklarında, üniversiteler tarafından burs teklifleri alıyorlar. Üniversitelerinin takımlarında oynamaları karşılığında, eğitim masraflarının karşılanmasını sağlıyorlar. Öğrenciler isterlerse öğrenim hayatlarını tamamladıktan sonra, isterlerse de öğrenimlerini yarıda bırakıp profesyonel oluyorlar. İşin profesyonelliğe geçiş aşamasında da draft sistemi karşımıza çıkıyor. Sporcular mevcut öğrenim yılları dahilinde, sene sonu drafta katılıp katılmayacaklarının kararını veriyorlar. Eğer katılacaklarsa da bu sefer de NBA gözlemcileri devreye giriyorlar ve draftta kimi seçeceklerine karar veriyorlar.

Sistem gayet güzel! Şimdi biraz da ülkemize göz atalım. Ben ilkokuldayken Türkiye’de pop patlaması yaşanmıştı ve o zamanların en çok kullanılan lafı “Ya topçu olacaksın, ya popçu” idi. Her iki seçenek de okumadan, kolay yoldan para kazandırdığı için bu söz bu denli popülerdi. İşin popçuluk kısmı yazımızı ilgilendirmediğinden, topçuluk kısmını irdelemeye devam edelim.

Öncelikle ülkemizin en popüler sporu olan futbola bakalım. Kaç tane üniversite mezunu futbolcu var? Sonra da basketbol için aynı soruyu soralım! 80 yaşında, eski kaleci olan dedem, ortaokuldayken futbol sevdası ile okulu bırakmış. Günümüzdeki birçok sporcu da lise mezunu; hatta bazıları liseye dahi gitmemiş! Konunun futbol kısmını kapatıyorum; o sadece eğitim seviyesi konusundaki örnekti. Çünkü draftı futbola uyarlayamayız. Basketbolda ise ülkemizde bazı takımların basketbol okulları var veya “genç yetenekler aranıyor” başlığı altında çeşitli seçmeler yapılıyor. Bu seçmeler doğrultusunda sportif başarı gösteren oyuncular, profesyonel oluyorlar. Peki eğitim ne oldu?

Ülkemizde bunu yapan tek kurum Darüşşafaka. Gençlerin hem okullarında eğitimlerini üstlenirken hem de basketbol yeteneklerini geliştirmeleri için yardımcı oluyor. Bu sistemin ülkemizde yaygınlaşması için öncelikle basketbol sektörüne olan bakışın değişmesi lazım. Çok büyük yatırımlar yapılmalı; yani sadece basketbol okulları ile değil, basketbolun da okulun içine harmanlandığı bir sistem oluşturulmalı.

Ancak şu soruyu sormadan da edemiyor insan: Tüm bu yatırımı yapmaya değer mi? Çünkü sistemin vatanı olan Amerika’da, liselerarası basketbol maçları bile büyük bir izleyici potansiyeline sahip. Hatta bizim ligimizdeki büyük takımlar harici diğer takımların seyirci potansiyeline yakın! Bazı liselerin sahaları ise, yine ligimizdeki bazı takımların sahalarından daha büyük! Onlarda bir lise deplasmanı bile hakikaten deplasman takımı için zor geçebiliyor! Üniversite maçlarına girmiyorum bile :D !! Sadece üniversite maçlarının uluslararası yayınlandığını söylesem, aklınızda yeterli fikir oluşmuş olur! Yani adamların tüm bu yatırımları, sonuna kadar geri dönüşünü alıyor. Ülkemizde draft sisteminin oluşturulması için; önce Türkiye’de basketbol kavramının değişmesi gerekiyor!

Sistem layığı ile uygulanması beraberinde birçok artı getiriyor. Sadece düz mantıkla bakarsak bile, bir ülkedeki eğitimli insan seviyesi, ülkenin gelişmişliği ile doğru orantılı! Eğitimli sporcular da, spor hayatlarının ardından gazetelerde yazar veya televizyonlarda yorumculuk yaparken bizleri kanser etmez. Sürekli devrik cümleler, sabit sözler veya canlı yayında küfür – argo kullanımı yerine konuşmasını yazmasını bilen kişiler olurlar. İşin basketbol tarafında ise geniş kapsamlı gözlemciliğin ardından bulunan cevherler ile ülke basketbolu da çok büyük bir atılım yapmış olur.

Basketbolla kalın!

NOT: Yazının fikrini, yani “Türkiye’de draft” konusunu yazmam fikrini bana veren değerli arkadaşım Özgür Dönmez’e teşekkürler!

Related posts:

1. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (1)
3. Mart Ayında Afer.in’de Neler Oldu?

1915 olayları temsilciler meclisi tarafından 22 oya karşı 23 oyla bu gece kabul edildi, işin o boyutuyla ilgili çok fazla konuşmak istemiyorum ama bundan sonraki süreç hakkında biraz zihnimizi genişletme çabamdır bu yazıyı yazmak.

Hatırlatmakta fayda var; Temsilciler Meclisi’nden geçen tasarıyı kongrenin onaylaması gerekiyor, ancak öyle resmiyet kazanıyor.

Bu süreç daha önce 2007 yılında yaşanmıştı ama bugün gelinen nokta kuşkusuz 2007′den çok daha farklı. Ben bu farklı duruma Türkiye ve Amerika’yı değerlendirerek bakmak istiyorum.

Türkiye Kim?

Bugün Türkiye Dünya’nın en büyük 17. ekonomisi, en büyük 10 ordusundan birine sahip. Orta Doğu’daki en istikrarlı ülke, tek Müslüman demokrasi.

Orta Doğu basit anlamda neresi?

Yakın ve orta gelecekteki Dünya’ya yön verecek sıvının ana vatanı ” Petrol “. Bu bölge tarihinden gelen doğal bir auraya sahip.

Amerika Kim?

Dünya’daki politikalara yön vermeye çalışan “şuan” Dünya’nın en büyük süper gücü. Amerika bundan önce Almanların “Yahudi Soykırımı”, Japonların ” Çin Soykırımı”nı gündeme almış ve bir şekilde içinde olmaya çalışmış, sebeplerini anlamak hiç de zor değil biraz kafa yorunca.

Bizim yapmamız gereken ne?

• 7 milyar $ civarında şu an bizim gündemizde olan bir şipariş var direk Amerikan şirketlerine verilecek. Bu şirketler içinde Boeing’den tutun da, Raytheon, Lockheed Martin’a kadar şirketler var ki bunlar savunma şirketleri. Bu şiparişleri iptal etmeliyiz.

• Türkiye’nin NATO ile yaptığı antlaşmalar ile NATO’nun Türkiye’de üs kurma hakkı bulunuyor. Amerikalıların da bu üsleri NATO gücü olarak kullanmaya ilişkin bir antlaşması var, sanılanın aksine bizim ülkemizdeki üsler Amerikan üsleri değil, NATO üsleri. Bu anlaşma derhal iptal edilmeli.

• Afganistan’da bizim çıkarlarımızı koruyacak kadar asker kalmalı ve güçlerin büyük bölümü eve çağrılmalı. Afganistan’da halk ile iç içe girmiş ve onlar tarafından güven duyulan tek ordu Türk Ordusu’dur. Amerika, Afganistan’da bataklığa girmiştir ve Taliban güçlenmeye devam etmektedir. Bize ihtiyaçları var!

Demek istediğim, Amerikalılar eğer aptal değillerse bu bölgede Türkiye en büyük güçlerden biridir, başrol oyuncusudur. Ermenistan ise figüran bile olamaz.

Benim kişisel görüşüm, bu yasa tasarısı kabul edilsin ve her sene Türkiye’nin önüne mart ayında ısıtılıp  ısıtılıp sunulmasın. Bu tasarının yasal bir geçerliliği bizim açımızdan yok; tek olumsuz etkisi uluslararası alanda bunu takip eden zincirleme “kabuller” görmemiz ve bir baskı altında kalmamızdır ama biz çok baskılar atlattık.

Related posts:

1. Yeni Bir Dünya: Ermenistan

Almanya’dan Geldi.

Benim için adeta bir çocukluk travması haline gelen cümleydi bu. Almanya’dan geldi… Neydi, kimdi bu Almanya’dan gelen?

Öncelikle baştan belirtmek isterim ki, kesinlikle ev sahibinin oğlu değildi Almanya’dan gelen. Veya Türk Hava Yolları’nın bilmemkaç sefer sayılı uçağı da değildi.

Apartmandaki şımarık komşu çocuklarının Almancı akrabalarının getirdiği oyuncaklardı bu Almanya’dan gelenler. Çocuk merakı, gidip bakardık oyuncaklara. Tabi ilginç oyuncaklar hepsi de. Sunay Akın’ın gözlerini faltaşı gibi açacak kadar göz kamaştırıcı. Hatta Sunay Akın için göz fırlattırıcı.

İmrendikçe sorardım: “Nereden aldın bu kamyonu, nereden aldın bu robotu, helikopteri…?”diye.

Cevap anında hazır: “Almanya’dan geldi.”

Çocuk aklı olsa bile bu cümleye kıl oluyor. Nasıl geliyor ulan Almanya’dan bu robot? Kamyonu, helikopteri? Beni hasta etmeyin.

Cevap yine hazır: “Dayımgil her geldiğinde bu kamyonlar da geliyor Almanya’dan.”

Hay Alaman zekasına kurban olduğumun veledi. Sende nasıl bir zeka var öyle? Dayıngil Almanya’dan gelince onlar da gelmiş sayılıyor demek?

Yıllarca nefret duydum bu çocuklara. Şu saçma sözleri ve düşünceleri yüzünden… O nefretin üzerinden yaklaşık on sekiz on dokuz sene geçmiş.

Ama bu çocukluk travmasıyla yüzleşmem lazım. Çocuğu buluyorum. “Dayıngil nerede ulan?” diyorum. “Almanya’da şimdi. Nisanda gelecek” diyor.

İlk fırsatta bir pasaport çıkartıp Almanya’ya uçuyorum. Dayısını bir güzel tokatlıyorum. Kepçe kulaklarını asma yaprağı kıvamına gelene kadar çekiyorum. Ağzına da terlikle vuruyorum. Ama sadece dayısına yapıyorum bunları. Halbuki “dayımgil” ibaresindeki -gil ekinin hakkını vermem lazım. Yengesinin de hakkından geliyorum. Bunları Almanya’da bir güzel hacamat edip Türkiye’ye döndüğümde ne göreyim?

Bizim veledin ağzını burnunu şişirmişler. Ben Almanya’da bunun dayısıgili yenince bu da Türkiye’de yenik sayılmış.

Şimdi kendisine tavsiyem, ilk iş; Almanya’dan gelen oyuncak helikopteriyle Almanya’ya uçsun. Yoksa daha çok tokat yiyecek…

Related posts:

1. Bir Tuhaf Adam- Bölüm 1

Başlığı okuyunca belki zihninizde hızlandırılmış İngilizce kursu ya da hızlandırılmış öss hazırlık dersleri gelmiş olabilir fakat bu yazıdaki konumuz hızlandırılmış toplu taşıma araçları olacak. Hızlı tren, Hızlandırılmış tren, Yüksek hızlı tren… Beş yıl öncesine kadar bildiğimiz trenlerden daha hızlı giden modelleri hakkında konuşurken böyle bir terim karmaşasının içine düşeceğimiz sanırım kimsenin aklına gelmezdi.

Bizim bildiğimiz; bir tren ya “hızlı”dır ya da değildir. Temmuz 2004’de “Hızlandırılmış Tren” adını verdikleri ve bildiğimiz, yıllardır raylarda gidip geldiğini gördüğümüz, öküzlerin otlarken izlemekten kendini alamadığı trenlerden görünürde bir farkını göremediğimiz bu trenlerden birinin raylardan çıkıp otuzdan fazla insanımızın hayatına malolduğunu dehşetle izlemiştik. Kaza sonrası gelişen olaylar (veya gelişmeyen olaylar), verilen beyanatlar bu dehşetimizi bir kaç kat arttırmıştı. Yetkililer kazadan Allah’ı ve trenin makinistini sorumlu tutuyorlardı. Gelişmiş ülkelerde böyle bir kazanın olması durumunda, demiryolu ulaşımından sorumlu yöneticileri ve ulaştırma bakanı bırakın istifa etmeyi; bir daha trene bile binemeyecek duruma düşerdi. Tabi bu ülkelerde fi tarihinden kalma teneke yığınlarını hızlandırılmış tren diye halka kakalamaya kim cesaret edebilirdi orası ayrı mevzu. Baktılar ki hızlandırılmış tren dedikleri ve hızlandırma teknolojisi, makinistin güç kolunu biraz daha ileri itmesinden ibaret olan bu icat tutmadı; bu sefer de yüksek hızlı trenle tanıştırdılar halkı. Bu tren de geçtiğimiz günlerde makas değiştirirken raylardan çıkıverdi. Peki bilin bakalım bu işin sorumlusu kim? Allah mı? Makinist mi? Cevap B şıkkı; makinist.. Evet, makinist o anda yapmaması gereken bir şey yapıp trenin bilgisayar sistemini devre dışı bırakmış ve bu çok büyük bir hataya imza atmış. Fakat bunu ilk kez o gün mü yapmış? Daha önce yaptıysa herhangi bir yaptırım uygulanmış mı? Makiniste nasıl bir sorumluluk taşıdığı bilinci yerleştirilmiş mi? Tüm bu sorular cevaplanmayı bekliyor. Bu gibi olaylarda sorunların üzerine gidilebilmesi, sorumluların cezalandırılması ve aynı hataların tekrarlanmaması için ne kadar çaba sarfedildiği de tartışılır. Anlatmak istediğim, bu ve benzeri trajedilerin diyeti olarak birilerinin kellesinin alınmasının gerekliliği değil. Zaten insan hayatının önemini anlayışının merkezine oturtmamış bir düşünce sistemi içerisinde birilerinin gidip birilerinin gelmesi bu aksaklıkları düzeltmeye asla yetmeyecektir. Önemli olan, kişilerden bağımsız, hataları en aza indirecek ve oluşan hataları en etkili bir şekilde telafi edecek bir kültür ve sistemin oluşturulmasıdır. Zaten bu sisteme ayak uyduramayan yöneticiler doğal seleksiyon sürecinde tutunamayacak ve yerini bu görevin hakkını verebilecek kimselere bırakacaktır. İşte bahsettiğim istifa veya görevden alma eylemi de burada öne çıkmakta ve anlam kazanmaktadır. Tabi olup biten herşeye rağmen pişkin pişkin makam işgal edenlerin ayıklanması ,ayrıca kamu vicdanını rahatlatma özelliği ile de değerlendirilebilir. Fakat olaylara hem muhalefet hem de iktidar siyasi yönden yaklaştıkları için bir taraf kelle isteyen diğer taraf da siyasi prestijini ve kalelerini muhafaza etmeye çalışan rollerinden kurtulamazlar.

Sonuç olarak, bu düşünce sistemi ülkemizde oturmadığı sürece, normal trenlerden ve raylardan bir hızlı tren yaratmaya çalışanlar ileride, iki motorlu bir Boeing 737’ye daha hızlı gidebilsin diye kaynakla fazladan iki motor daha tutturup, daha fazla yolcu taşısın diye de arkasına körüklü bir römork da ekler. Belki de bakarsınız onlar haklı çıkar da bu yeni nesil uçaklar ses duvarını bile aşar da Türk Hava Kuvvetleri de bu uçakları bünyesine katıp, Ege’de Yunan Mirage’larıyla it dalaşına bile girer.

Yazan : Cenk Demir

Benzer yazı bulunamadı.

Son günlerin demokratik açılım ile beraber en popüler konusu Ermenistan-Türkiye ilişkilerini normalleştirilmesi için başlatılan çalışmalar.

1921 yılından beri diplomatik ilişki kurmadığımız Ermenistan Cumhuriyeti, yurtta sulh cihanda sulh politikamızın şimdiye kadar eksik kalmış en büyük ayağıydı. Atatürk’ün ölümünün ardından hızla terkedilen barış politikasıyla beraber, dört bir yanımızın düşmanlarla çevrili olduğu fikri başta İsmet İnönü olmak üzere paranoyak diğer politikacılarımız ile beraber ülkemiz halkına empoze edildi. Bir kaç yıl önce savaşılan Yunanistan ile dahi iyi ilişkiler geliştiren Atatürk, maalesef ardında kalanlar tarafından örnek alınmadı ve dünyada eşi benzeri zor bulunur şekilde tüm komşuları ile arası bozuk bir Türkiye Cumhuriyeti ortaya çıkarıldı.

Şimdilerde bu bulutlar yavaş yavaş dağılmaya başlıyor, en azından bir parça da olsa gün ışığı görme vakti geliyor. Irak, Suriye, Gürcistan, İran ile ilişkilerde yaşanan büyük gelişmelerin ardından Ermenistan ile de büyük bir dönemece girildi. Güneşin ve medeniyetin doğduğu topraklarda yüz yıldır uykuya dalmış olan barış, sonunda gözlerini açmaya başladı ve bölge halkları, Batı dünyasının zulmü altında yaşadıkları son yüzyıldan dersler almaya başladılar.

Ancak bu değişimden memnun olmayan taraflar da mevcut. Bir yanda Azerbaycan diktatörü İlham Aliyev, bir yanda vatanlarını terkederek vatansever rolü kesen Ermeni diasporası, diğer yanda da Türkiye’de bulunan şahin kesim.

Güçlü ve bölgede söz sahibi bir Türkiye yaratmanın tek yolu komşularımız ile sıkı ekonomik bağlar geliştirerek, birbirimize bağımlılık yaratmamız ve bu bağımlılığın ilişkileri zedelemeye imkan bırakmamasını sağlayabilmek. Özellikle Ermenistan yurtdışındaki vatandaşlarından gelecek maddi yardımlara ihtiyaç duyan bir ekonomiye sahip olduğundan dolayı, yıllardır Türkiye aleyhinde politikalar gütmekteydi. Ama değişen Dünya koşulları ve artan refah, yardımlarla sağlanamazdı. Henüz 1991 yılından beri bağımsız olan Ermenistan, görece başarısız geçirdiği dönüşüm sürecinde komşuları ile çok büyük sorunlar yaşadı ve bu dönemi çökmüş bir ekonomi ve Dünya siyasetinde etkisiz bir eleman olarak geçirdi.

Aynı dönemde Türkiye, Sovyetler Birliği’nin dağılmasının ardından yeni oluşan komşuları ile sıcak ilişkiler geliştiremedi. Ancak 80’lerden sonra serbest piyasa ekonomisine geçebilen Türkiye, çevresindeki ülkeler ile ticaret hacminin çok dar olmasından dolayı ekonomisinin çarklarını döndüremedi ve bir düzine kriz ile yüzyüze geldi.

Ermenistan tek olarak bakıldığında, ülkemiz için çok önemli bir maddi bir değere sahip değil. Ancak Ermenistan ile varılacak barış, bölgedeki diğer sorunların da çözülebileceğine dair inancı kuvvetlendirecek ve yıllardır bir adım dahi ilerlemeyen ilişkilere yeni bir ivme kazandırabilecektir.

Osmanlı döneminde bir bütün olan Ortadoğu, Kafkas ve Balkan halkları, tekrar birlik olmanın getirilerini bir kez görebildikleri zaman, Doğu tekrar görkemini ve bağımsızlığını kazanabilecektir.

Related posts:

1. Sözde Ermeni Soykırımı Yasa Tasarısı
2. Yeni Başlayanlar İçin Hayat
3. Dünya İçin Son Fırsatı Kaçırmayın

Internet kullanıcılarının sayısı hızla artıyor.

Biz kaç kişiyiz derken biz işte, yani internet kullanıcıları.

Bir milyar barajını geçeli çok oluyor. Internet World Stats‘in verilerine göre Mart 2009 itibariyle bu rakam yaklaşık 1.6 milyar. Aynı verilerde dünya nüfusu 6.7 milyar olarak görünüyor. Bu da demek oluyor ki dünya nüfusunun yaklaşık %25′i internet kullanıcısı. Yani daha interet kullanmayan 5.1 milyar insan var. Bu da internetin hala gelecek vaat eden bir alan olduğunu gösteriyor.

Bu internet kullanıcılarını kıtalara göre incelersek, Asya kıtasının ezici üstünlüğünü görüyoruz. 650 milyonluk kullanıcısı ile tüm internet kullanıcılarının %4o’ından fazlasını oluşturuyor. Asya’yı yaklaşık 400 milyon kullanıcı ile Avrupa ve 250 milyonluk kullanıcı Kuzey Amerika izliyor.

Asya’da bu kadar fazla internet kullanıcısı olmasının sebebi tabi ki gelişmişlik seviyesi ya da ekonomi gibi internet kullanımı ile doğru orantılı etkenler değil. Bunun sebebi 1.350 milyarlık nüfusu ile Çin ve 1.150 milyarlık nüfusu ile Hindistan. Çin bu anlamda 300 milyonluk kullanıcı ile başı çekiyor. Yıllarca herşey üzerinde Made in China okuduk, artık internet içinse Used in China okuyacağız gibi duruyor. Çin’i 225 milyon kullanıcısı ile Amerika Birleşik Devletleri takip ediyor.

Türkiye ise 26.5 milyon internet kullanıcısı ile tüm dünyada en fazla internet kullanıcısı olan 14. ülke durumunda.

Ülkelere göre internet

Kıtalara göre internet

Related posts:

1. Türkiye’den Google ya da Facebook Çıkar mı?