afer.in » tarih

Bunlar Çok Seri : Basketbol Üzerine

afer.in — Sat, 13 Mar 2010 17:00:13 +0000

Sevgili okuyucu, başka bir seri yazılar ile karşınızdayız. Bu kez spordan gidelim dedik ve basketbolu seçtik. Mert arkadaşımızın basketbol ile ilgili yazıları sizlerle.

1 – Basketbol’un Tarihi

Bill Russel ve Wilt Chamberlain

…Peki basketbol ne zaman ve nasıl ortaya çıktı? Basketbola benzeyen en eski örnek Aztekler`in duvarlarında bulunan delikli çıkıntıların aralarından cisimleri geçirmek üzerine yaptıkları yarışmalardır. Diğer örnek ise Kızılderililer`in geliştirdiği bir spordu.

2 – Basketbol Terimleri

Günümüzün pota altı canavarı smacı patlatıyor!

…Şimdi de basketbol terimlerine bir göz atalım! Çünkü maçları izlerken spikerlerin ve yorumcuların sarfettikleri her söz, dinleyici ve izleyiciler tarafından anlaşılamıyor. Bu terimlerin daha çok NBA severlerin aşina olduğu terimler olduğunu da belirteyim. Bakalım neler varmış:

Assist: Sadece basketbola özgü bir terim olmayıp, sayı pası olarak tanımlanır.

Alley-Hoop: NBA’de sıkça görülen; diğer liglerde ise atletik oynucuların sınırlı olması sebebiyle bir çoğu jeneriklere konu olan, potaya doğru yüksekten bırakılan pasın, smaç veya sayı olarak tamamlanması.

Airball: Kısa, çok kısa kalan ve hiç bir şeye değmeyen şutlar.

Backcourt Violation(Geri Pas): Hücum alanına geçtikten sonra top ile kendi yarısahanıza geçme durumudur. Madem hücum sahasından çıktınız, topu diğer takıma veriyorsunuz ve onların hücmunu karşılamakla yükümlüsünüz!…Devamı

3 – Basketbol Kuralları

…Takımlar iki guard, iki forvet ve bir pivot olmak üzere 5 kişiden oluşurlar. Kadrolar sakatlık durumlarına göre kısıtlanabilir (bir dönem Phenix Suns -sakatlıktan değil, koçun seçimleri doğrultusunda- 3 yedek ile sadece 8 kişilik bir rotasyon ile maçları çıkartıyordu). Ancak Athena’nın da beyinlere kazıdığı gibi, kadrolar 12 dev adamdan oluşmaktadır.

Maç 10′ar dakikalık 4 periyottan oluşur. 2. periyotun bitimi, ilk yarının bitimini belirtir ve 15 dakikalık bir devre arası olur. Son çeyrek hariç takımların bir adet 2 dakikalık molası bulunur. Son periyotta ise, işler ciddiye bindiğinden takımın konuşacak daha çok şeyi olmaktadır ve mola sayısı da ikiye çıkmaktadır…Devamı

The Man From Earth-Dünyalı

Ezgi Sönmez — Fri, 12 Mar 2010 17:00:28 +0000

Uygarlık tarihine meraklı, neden dünyada varolduğuna kafa yoran, ilk insandan bu yana bugünlere nasıl geldiğimizi düşünenler için harika bir film anlatacağım sizlere. Filmden kısa bilgiler versem de anafikri hemen kapacaksınız. İlginizi çekmeyen bir konuysa filmden çok sıkılacaksınız, tek mekanda geçmesi, az bütçeyle çekilmesi, tanınan oyuncuların olmaması (bazılarını Amerikan dizilerinden tanıyabilirsiniz) filmi sizin için çekici kılmayacak. Ancak anlatılanlarla tek mekanda geçmesine rağmen sizi kilitleyen bir film. Buyrun biraz gözatalım. (ağır spoiler)

Filmde neler oluyor?

Bir üniversitede akademisyen olan John Oldman adında bir adam apar topar taşınmaya karar verir, kendisi gibi akademisyen olan arkadaşları 10 yıldır birlikte çalıştıkları arkadaşlarının bu ani kararına bir anlam veremezler ve bir veda partisi düzenlerler. İşte tüm filmimiz John adlı karakterin taşınmaya başladığı evinde geçer. Partide bulunan akademisyen arkadaşları biyolog, antropolog, din bilimci, psikolog ve arkeolog ile ona takılan öğrenciden oluşmaktadır.

Filmde John veda ederken gerçek kimliğini açıklayarak veda etmek ister. Bir Cro-Magnon olarak hayatına başlayan ve 14.000 yıldır yaşadığını iddia eden ve bir mağara adamından bugünlere dek yaşamını sürdürdüğünü söyleyen John bence sırtladığı onca yükten sonra artık birilerine gerçekte kim olduğunu açıklama ihtiyacı hissetmiştir. Sağlam verilerle hikayeler anlatan ve akademisyen arkadaşlarının onca sorusuna maruz kalan John aslında kimseyi inanmaya zorlamamaktadır. Filmde John’un ilk insandan bu yana geçirdiği evreler çok güzel aktarılmış. Örneğin, konuşma kabiliyetinin 14.000 yılın öncesinden başladığı, zamanla mağara duvarlarına resimlerin yapıldığı ve bunların gerçekte olmasını istedikleri veya canlı olduklarına inandıkları varlıkların çizimleri olduğu ki John da bunlara katkıda bulunduğunu söylüyor, ateşin bulunması, hastalıkların yaralı olanlarının kavrandığı ancak enfeksiyon şeklinde olanlara karşı bir düşünce geliştirilemediği, insanların göklere bakarak “bizden daha büyükler orada olmalı” diye düşündüleri , tek tanrılı veya çok tanrılı dinlerin ortaya çıkıvermesi gibi konular ve kahramanımızın bunca yıl içinde birçok önemli olaya tanıklık ettiği hatta birebir içinde bulunduğu kanıtlarıyla anlatılıyor ki Budha ve Van Gogh yanında bulunduklarından birkaçı.

Aslında John herşeyi tam olarak hatırlamadığını da söylüyor bunun yerine birkaç somut kanıt da gösterebilirdi. Bunu yapmayıp sadece bildiklerini anlatıyor yani herkesi ona inanıp inanmama konusunda özgür bırakıyor. Doğaüstü olayların, ilahi dinlerin ortaya çıkmasının kanıtlanamamakla birlikte yalanlanamadığını, istenildiği taktirde sürekli bahaneler üretilebileceğini anlamaya başlıyoruz. Filmin sonuna kadar izleyici de akademisyenler de anlatılanlardan tam olarak tatmin olmuyorlar. Bana göre filmin özünde herşeyin gerçekleşmesi olasıdır kavramı işleniyor. Ayrıca “bildiklerimiz ne kadar gerçek?” sorusuna da din açısından yaklaşıyor ve John fazla ileri giderek, odadakilerin hiç beklemediği bir şekilde İsa denilen kişinin kendisi olduğunu söylüyor. Buna karşılık din bilimci kadının tepkileri biraz sönük kalmış. John’un söylediklerine hemen inanıveriyor ve onu çürütmek için hiçbir şey ileri sürmüyor. Gerçek kabul edilen şeylerin birkaç açıklamayla hatta uydurma bile olabilir nasıl hemen yerle bir edilebileceği çok güzel bir üslupla açıklanmış. Ayrıca 14.000 yıldır yaşadığını iddia eden ve bunu soyut olarak anlatan bir adamın söylediklerine de konularında yüksek eğitim almış insanların nasıl hemen inanmakla inanmamak arasında kaldığına şaşıyoruz ve inançlarıyla başbaşa kaldıklarına.

Şimdi sormalıyız inandıklarımız sağlam bir temele dayanıyor mu? Herşey maddeye indirgenebilir mi? İnanmak veya şüpheci olmak; hangisi gerçekten benim düşüncem?

Kim yazmış?

Film etkileyici ancak biraz abartılmış bir sonla bitiyor. Yine de sizi çıkardığı yolculuğu tarif etmek için filmi bir kez izlemek yetersiz kalır. Çünkü Richard Schenkman‘ın yönettiği 2007 yapımı filmi 1960′ta yazmaya başlayan Jerome Bixby 1998′de ancak bitirebilmiştir. Ve öyle cümleler var ki insanı kendi içinde de bir yolculuğa çıkarıyor. Filmin başından beri anlatılanlar gerçek mi yoksa uydurma mı diye ikilem yaşadığınız gibi kendi inançlarınızla da yüzleşiyorsunuz.

Yukarıda sorduğum soruların cevabını merak eden, insanoğlunun ve kendi içinin derin bir yolculuğuna çıkmak isteyenlere The Man From Earth‘ü görmelerini öneriyorum. Ben de İsa’yım desem inanır mısınız acaba? Ben filmi tekrar izleyeyim şimdi.

İyi seyirler…

Eyyvah-Ki Ne-Eyvah!

İzmir İktisat Sempozyumu

Ezgi Sönmez — Wed, 17 Feb 2010 17:00:44 +0000

İzmir İktisat Kongresi, Türkiye Cumhuriyeni’nin dününü, bugünlere nasıl geldiğini, süreç içerisinde izlenen politikaları sadece iktisadi açıdan değil, toplumsal, siyasi ve hukuki olarak değerlendirmede çok önemli bir rol oynamıştır.

İzmir İktisat Kongresi, Lozan Konferansı’nın kesintiye uğradığı, Türk Heyeti’nin konferansı terk edip yurda döndüğü, ulusal sıkıntıların en üst seviyelerde olduğu bir sırada, Kurtuluş Savaşı’nın noktalandığı İzmir’de, ülkenin birçok yerinden gelen, toplumu oluşturan sınıfları temsil eden 1135 delege ile 17 Şubat-4 Mart 1923

tarihinde toplanmıştır. Aslında Erzurum ve Sivas Kongreleri kadar önemli bir yere sahip olan İzmir İktisat Kongresi’ne daha sonra ve günümüzde gerekli önem verilmiş midir veya verilmemiş midir tartışılır. Tüccar, çiftçi, sanayici ve işçi kesimlerinin sorun ve isteklerini bir bütün içinde belirlemek ve yabancı sermaye çevrelerine ekonominin gelecekte alacağı biçimi açıklamak amaçlarıyla başlayan kongrede “Misak-ı İktisadi Esasları” ortaya çıkmıştır. Günümüzde ekonomik olarak çektiğimiz sıkıntıların, kimi kurum ve kuruluşlara muhtaç olmamızın nedeni belki de Misak-ı İktisadi’de kabul edilen maddelerin tek bir kelimesini bile hatırlamamamızdır.

Atatürk önderliğinde ilk iktisat kongresinin düzenlendiği yer yıkılmış ve şu anda otopark olarak kullanılıyor. Sadece bir anıt hatırlatıyor geçmişi. Her ne kadar şu sıralar gerçek anlamda yeni bir İzmir İktisat Kongresi ki 5.si olacak, düzenleme çalışmaları konuşulmaya başlansa da somut birşeyler yok. İzmir Ticaret Odası Başkanı Ekrem Demirtaş, cumhuriyetin 100. yılının kutlanacağı 2013′ün kongre için uygun olacağını söylemiş. Eğer böyle bir plan uygulanacaksa şimdiden gözle görülür çalışmalara başlamak gerekmez mi?

Asıl konuya gelelim; İzmir İktisat Kongresi’nin 87. yıldönümü onuruna 18 – 19 Şubat tarihlerinde İsmet İnönü Sanat Merkezi’nde İzmir İktisat Sempozyumu gerçekleştirilecek.İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin ana sponsorluğunda ve DENİZBANK, İzmir Ticaret Borsası, İzmir Serbest Muhasebeci Mali Müşavirler Odası, İzmir Yeminli Mali Müşavirler Odası, EGEV, İZKA, Ege Üniversitesi, Dokuz Eylül Üniversitesi, Ege Bölgesi Sanayi Odası, İzmir Ticaret Odası, İzmir Esnaf Sanatkar Odaları Birliği, USİAD, ESİAD, KASİAD, İzmir Atatürk Org. San. Bölgesi, EGİAD, İZSİAD gibi kurumların himayesinde düzenleniyor.

Türkiye’nin önemli iktisat duayenlerinin katılacağı sempozyumda Osmanlı’dan günümüze iktisadi hayat incelenecek. İlgilenenler için çok büyük bir sempozyum olacağı kesin ancak iktisat bilimiyle yakından ilgilenmiyorsanız bile şu anda olduğumuz duruma ışık tutacak olan geçmişe bir göz atsak fena olmaz. Umarım sempozyum sonunda İzmir İktisat Kongresi’ne gereken önemin sadece onuruna bir sempozyum düzenlemekle verilemeyeceği anlaşılır. 18 – 19 Şubat’ta saat: 09.00′da sempozyumda görüşürüz.

Mustafa Kemal Atatürk: “…EFENDİLER ! Tarih, milletlerin, yükseliş ve çöküş nedenlerini ararken birçok siyasi, askeri, içtimai sebepler bulmak da ve saymaktadır. Şüphe yok, bütün bu sebepler, sosyal olaylarda da etkilidir. Fakat bir milletin doğrudan doğruya hayatıyla, yükselişiyle alakadar ve münasebetdar olan, milletin iktisadiyatıdır. Hakikaten Türk Tarihi tetkik olunursa bütün yükseliş ve çöküş nedenlerinin bu iktisat meselelerinden başka bir şey olmadığı anlaşılır.”

Medeniyetin Çok Kısa Tarihi

Yiğit Ekim Demir — Thu, 04 Feb 2010 17:00:31 +0000

Milattan çok önce;

Mağaramdan dışarı kafamı uzattım. Çevremde bir yanda yeşillikler, bir yanda koşturup duran garip yaratıklar vardı. Yeşillikler kadar bu koşturanlar da çeşit çeşittiler. Bazen yanyana koşuyorlardı, bazen birbirlerini kovalıyorlardı, bazen de hızlı olan ötekini yakalıyordu. Ardından ağzındaki beyazlık diğerinin üzerine kapaklanıyor, etrafa kırmızı bir seyir şöleni sunuyordu. Yakalayan şölenin güzelliği karşısında şişiyor, böbürleniyordu. Yakalanan ise utancından yerin dibine giriyor, un ufak oluyordu.

Milattan önce;

Kaleden dışarı kafamı uzattım. Çevremde bir yanda tarlalar, bir yanda koşturup ellerinde metal sopalar taşıyan bana benzer yaratıklar vardı. Tarlalar birbirinin aynısıydı ama koşturanlar iki çeşittiler. Benzer metal kıyafetler giymiş iki rengarenk grup. Her grup üyesi kendi grubunun yanında koşuyordu, sonra karşı gruba sopalarla şaka yapıyorlardı hep beraber. Daha güçlü olan ötekini yere deviriyor, metal grisi sopasıyla etrafa kırmızı bir seyir şöleni sunuyordu. Deviren şölenin güzelliği karşısında şişiyor, böbürleniyordu. Devrilen ise utanması için ayaklarla eziliyordu, un ufak oluyordu.

Milattan sonra;

Avlunun kapısından dışarı kafamı uzattım. Çevremde bir yanda taş yolun kıyısına dikilmiş ağaçlar, bir yanda koşturup duran ve sarı sarı metal parçalarını alıp sonra başka bir yere giden ve oraya teslim eden bana benzer yaratıklar vardı. Ağaçlar birbirinin aynısıydı, koşturanlar yüzleri farklı farklı olsa da hep aynı ifadeyi beraberlerinde taşıyorlardı. Biraz telaş biraz umutsuzluk. Hepsi benziyorlardı birbirlerine ama sarı metaller yüzünden bazen gülüyor, bazen ağlıyor, bazen de birbirlerini itip kakıyorlardı. En sonunda metaller sağa sola saçılıyor ve etrafa sarı bir seyir şöleni sunuyorlardı. Hiçbiri bununla övünmüyor, böbürlenmiyordu. Gizli saklı, utana sıkıla yere saçılanları topluyorlar, hızla gözden kayboluyorlardı.

Milattan çok sonra;

Cama çok yaklaşmadan aşağıyı izledim. Çevremde bir yanda gri yapılar, öteki yanda oradan oraya uçuşan kimisi kanatlı kimisi pervaneli yeşil şeyler vardı. Yapılar birbirinin aynısıydı, ama yeşil şeyler hepsi aynı görünseler de bazen birbirleri ile yanyana gidiyor, bazen birbirlerini kovalıyorlardı. Kovalamaca sırasında irili ufaklı ateş topları saçıyorlardı, gören sıcak ve renkli bir şölen var diye düşünürdü. Yakalayan bir an bile duraksamadan bir başkasını kovalamaya başlıyordu, ta ki yakalanana kadar. Yakalanan da aşağı doğru, ateş gösterisinin içine kendini atarak gözden kayboluyordu. Günler böyle geçiyor, ateş topları her bir yanı sarıp herkesi festivale dahil etmeden önce terketmiyorlardı çevreyi.

Bir zaman;

Mağaramdan dışarı kafamı uzattım. Sülfür ve duman ciğerlerimi yaktı, duramadım. Bir daha çıkmam herhalde, içerisi güzel, güvenli…….

NBA Tarihi-Bölüm 2

Mehmet Mert Sarı — Wed, 11 Nov 2009 17:00:59 +0000

NBA’in tarihini baştan yazmaya devam ediyoruz! İlk yazıda da söylediğim gibi NBA kurulduğu günden bu yana 30 takımdan oluşan bir lig değil. Ve yine ilk yazıda değindiğim gibi, iki takım hariç, takımlar yer ve isim değişikliklerine de gittiler. Önce NBA’in bugünlere gelmesinde emeği olan eski takımların da isimlerine göz atalım.

NBA’in en çok şampiyon olan ikinci takımı olan Lakers Organizasyonu, ilk yıllarını Los Angeles’ta değil Minneapolis’te geçirmiştir. Los Angeles’a gelmeden önce de başarılı bir takımdı. Lakers Organizasyonu, Minneapolis’te 4 defa şampiyonluğa ulaştı.

NBA’in ilk şampiyonu ise yine şimdiki adını taşımayan bir takım. Philadelphia’daki organizasyonun adı eskiden Warriors’tu. Daha sonra takım şehir değiştirmemiş, isim değişikliğine gitmiş, ve bir çok kişinin bildiği üzere Philadelphia 76ers adını almıştır.

Eski takımların isimleri şu şekilde:
- Seattle Supersonics
- Minneapolis Lakers
- Baltimore Bullets
- Philadelphia Warriors
- Cleveland Rebels
- Indianapolis Jets
- Chicago Stags
- Indianapolis Olympians
- Pittsburgh Ironmen
- Waterloo Hawks
- Syracuse Nationals
- Saint Louis Bombers
- Washington Capitols
- Detroit Falcons
- Toronto Huskies
- Providence Steamrollers
- Sheboygan Redskins

Bu takımlar isim ve/veya yer değişiklikleri ile şimdiki takımlı ligin oluşmasını sağladı. Yukarıdaki takımlardan en son değişikliğe uğrayan takım ise Seattle Supersonics’tir. Aslında Sonics Organizasyonu başarılı bir ekipti. Kuzey Batı Amerika’da Washington eyaletinin tek takımıydı. 1979 yılında bir NBA şampiyonlukları bile bulunmaktadır. 2000′li yılların ilk çeyreğinde Ray Allen ve Rashard Lewis ile, 1900′lerin ikinci yarısında da Shawn Kemp’li kadrosu ile batının güçlü ekiplerindendi. Yıldızların ayrılışı ve takım kimyasının bozulmasıyla başlayan çöküş döneminin ardından, seyircilerin de takıma küsmesiyle takım Oklahoma City’e taşınmıştır. Yeni şehrin Oklahoma olarak seçilmesi ise şu şekilde olmuştur:
2005 yılında ABD’nin Meksika körfezi kıyılarını vuran Katrina Kasırgası, New Orleans’ta büyük yıkıma yol açmıştı. New Orleans Hornets takımı da sahası tamir edilene ve şehir tekrar yaşanabilir hale gelene kadar maçlarını Oklahoma City’de oynamaya başlamıştı. Oklahomalı seyirciler New Orleans’ı (o sezon takımın adı New Orleans/Oklahoma City Hornets’tı) ve basketbolu bağırlarına bastılar. Oklahoma’daki basketbol tutkusu, Supersonics’in Oklahoma’ya taşınmasında etkin rol oynamıştır.
Ancak dediğim gibi Supersonics tarihinde büyük başarılar barındıran bir ekip olduğundan, “Supersonics” ismi Seattle şehrinde korunmuş, kurulan yeni takım “Thunders” ismini almıştır. Seattle’da gelecekte olası bir yapılanma durumunda Supersonics ismi tekrar kullanılmaya başlayacaktır.

David Stern

NBA’deki dönüm noktası 1984 yılında David Stern’in NBA Başkanı görevine gelmesidir. Stern gelmeden önce lig tamamen çöküş dönemindeydi. Ligin kalitesi ve lige olan ilgi yok denecek kadar azdı. Öyle ki 1981 NBA Finalleri, kendisini canlı yayınlamak isteyen bir kanal bulamamış ve final karşılaşmaları gece yarısı banttan yayınlanmıştı.

Stern’in yarattığı NBA, sadece bir spor aktivitesi değil, tamamen bir marka olmak üzerinedir. David Stern önce sahadaki oyunculardan başlayıp ligin görünümünü tepeden tırnağa değiştiren kişidir. Lig bugün, buralarda ise Stern’in payı büyüktür. Herşeyden önce NBA’de Amerikan kültürüne tamamen zıt bir sistem getirmiştir. Kapitalizmin vatanı Amerika’da, sosyalist olarak işleyen ve bu sosyalist çalışmayı bu kadar göz önünde başarabilen sistem, NBA’in sistemidir. Peki nedir bu sistem? Şöyle ki, tamamen korumacı ve eşitlikten yana bir sistem var NBA’de. Gelirler, en iyi-en kötü, en zengin-en fakir kulüp ayırımı yapılmadan eşit şekilde paylaştırılmaktadır. Sezonu en kötü dereceyle bitiren takımlara oyuncu seçmelerinde öncelik tanınır ve böylece güç dengesizliğinin de önüne geçmek için takımlara fırsat tanınır. Kulüplerin ve oyuncuların ücret sınırı vardır, her takım oyuncularına en fazla 49 milyon dolar ücret ödeyebilirken, oyuncular da kıdemle belli bir oranda yüzde 12.5 artan bir ücret alabilmektedir. Bu ve benzeri kurallar, liberal ve kapitalist piyasalardan çok sosyalist nitelik taşıyor.
Delaware Üniversitesi’nde üniversite ve lisansüstü öğrencilere spor pazarlaması dersleri veren Dr. Robinson, “Bir NBA takımını almak için yüz milyonlarca doları olan büyük bir kapitalist olmanız gerekir. Ama bir takımı alıp yönetim koltuğuna oturduktan sonra herkes sosyalist olur” açıklamasını yaparak bu durumu çok güzel açıklamıştır.

Stern’in yeniden can verdiği NBA’in pazarlama harikası zekalarla da şu an David Stern’in istediği seviyeye ulaştığını görmek mümkün. Artık tamamen küresel bir marka halindedir. Lig sadece ABD’li oyuncularla değil, dünyanın dört bir yanından basketbolcularla, tüm dünyaya ulaşmış durumda.

NBA’in marka haline gelmesi ve küreselleşmesi meyvelerini de vermiştir. 2006 draftta 1 numara olarak seçilen ilk Amerikan vatandaşı olmayan oyuncu İtalyan Andrea Bargnani bu alanda NBA tarihine geçmiştir. Alman oyuncu Dirk Nowitzki ise 2006-2007 yılında normal sezonun MVP’si (en değerli oyuncu) seçilerek, bu ödüle layık görülen ilk Amerikan vatandaşı olmayan oyuncu olarak NBA tarihindeki yerini almıştır.

1946′dan bugüne gelerek NBA tarihini baştan yazarak, NBA tarihinin 2. bölümüyle, tarih dersimizi bitirdirik. Basketbolla kalın!

Basketbolun Tarihi

Mehmet Mert Sarı — Tue, 20 Oct 2009 20:30:58 +0000

Bill Russel ve Wilt Chamberlain

Tüm dünyada beğeniyle izlenen ve oynanan basketbol, futbolun egemen olduğu ülkemizde ev sahibi olduğumuz Eurobasket 2001 turnuvasıyla hak ettiği ilgiyi kazanmaya başlamıştı. 2000′li yılların başına kadar sadece kısıtlı bir kesimin ilgili olduğu basketbol, günümüzde Türkiye’de futbolun ardından ikinci en popüler spor.

Peki basketbol ne zaman ve nasıl ortaya çıktı? Basketbola benzeyen en eski örnek Aztekler`in duvarlarında bulunan delikli çıkıntıların aralarından cisimleri geçirmek üzerine yaptıkları yarışmalardır. Diğer örnek ise Kızılderililer`in geliştirdiği bir spordu.

Günümüz basketbolu ise Amerikan Futbolu, Beyzbol ve Atletizm sporları ile uğraşan sporcuların, kış aylarında kapalı alanlardaki antrenmanlarında sakatlanmalarını engelleme fikri ile ortaya çıktı. 1891 yılında ABD’nin Massachusettes eyaleti Spiringfield Genç Erkekler Hıristiyan Birliği (YMCA)Eğitim Okulu’nda beden eğitimi öğretmeni olan James Naismith salonda tahtadan yaptığı sepetlere oyuncuların topu göndermesini amaçlayarak basketbolun temellerini attı. Takımlar 7 oyuncudan oluşuyordu ve maç da 20′şer dakikalık 3 periyot üzerinden oynanmaktaydı. Oyunu sınırlayan 13 kural vardı. Kısa bir sürede Amerikalı sporseverler tarafından benimsenen basketbol, ülkenin en popüler sporlarından biri haline geldi.

1900 yılından bir takım

Basketbolun Avrupa`ya taşınması ise savaş yıllarını kapsar. Aslında Yaşlı Kıta’da ilk basketbol denemesi 1893 yılında Paris’te olmuşsa da savaş yılları, basketbolu Avrupa’ya tanıtan dönemdir. Savaş yıllarından sonra da basketbol -aynı Türkiye’de de olduğu gibi- futbolun ardından en popüler spor olarak oynanmaya ve izlenmeye başlandı. Savaş yıllarında Avrupa’ya yerleşen basketbol, Avrupa`dan sonra da rotasını Afrika`ya ve Uzakdoğu’ya çevirmiştir.

Basketbolun küreselleşmesinde ABD’deki 1904 St. Louis Olimpiyatları`nın rolü büyüktür. 1897′de erkeklerde ve 1900 yılında bayanlarda, ABD basketbolda ulusal turnuvalar düzenlemeye başlamıştı. 1904 olimpiyatlarında da basketbolu, olimpiyatlara katılan herkese tanıttılar. Olimpiyatlardaki tanıtım amacına ulaştı. 1913 yılında Uzakdoğu’da da müsabakalar düzenlenmeye başlandı. 1891 yılında oluşturulan bu spor, 15 yıl içinde Çin, Hindistan, Avusturalya, Kuzey Amerika ve Fransa başta olmak üzere, küresel bir spor dalı olmuştur.

Basketbolun babası

Basketbol tabii ki James Naismith`in yarattığı haliyle kalmadı. Oyunun akışını değiştirmek, hızını artırmak ve oyunu oyuncular ile seyirciler için daha cazip hale getirmek için kurallarda değişiklikler oldu. Örnek olarak periyot sayıları ve süreleri, geri pas ve goaltending kuralları, faul sayılarında yapılan değişiklikler gösterilebilir. Kurallarda yapılan bir diğer değişiklik ise hücum süresi kuralıdır. Bu sınırlamanın getirilmesinin ilginç bir öyküsü vardır. 1950`de ABD’deki bir maçta (Fort Wayne Pistons-Minneapolis Lakers maçı) Pistons takımının galibiyet adına tüm maç topu kendi aralarında dolaştırması ve attıkları son saniye basketi ile maç 19-18 biter. Fort Wayne Pistons istediği galibiyete ulaşmıştır; ancak basketbol ve seyir zevki adına sahada hiç bir şey yoktur. Bu çerçevede hücum süresi ilk olarak Amerika’da, daha sonra Avrupa ve basketbol oynanan diğer ülkelerde kural haline gelmiştir. Yapılan tüm değişkliklerle basketbol günümüzdeki heyecan verici, eğlenceli ve rekabetin bolca yaşandığı güzel bir spor dalı haline gelmiştir.

Küçük bir bilgi daha! Basketbolun ilk yıllarında, bir oyuncu olan Chuck Taylor, bir ayakkabı firmasına giderek ayaklarındaki ağrılardan şikayet eder. Ayakkabıların bilek kısmına destek fikri ile gelen Chuck Taylor, ABD’yi karış karış gezerek hem basketbolu hem de bu ayakkabıyı tüm kitlelere tanıtmıştır. 1920′lerin başında yapılan bu tanıtımların odağındaki ayakkabı ise bugün de gençler arasında oldukça popüler olan, zaman zaman ise sadece belirli bir kesimin giydiği, sonra tekrar bir akımla herkesin satın aldığı Converse All-Star!

Keşfedilmemiş Cennet: Ören

Ezgi Sönmez — Fri, 25 Sep 2009 10:09:41 +0000

Ören Sahili

Birçok karmaşayı, yeni dönemin başlangıç telaşlarını, ne yaparım ne ederim sorularını, kısacası kafamı kurcalayan ne varsa geride bıraktım; kulaklarımı her şeye tıkadım. Gördüklerimi görmezlikten geldim; sadece bavul, birkaç bikini, havlu, bir iki elbise ve hava serinse diye yanıma alacağım bir hırkayı görüyordu gözüm.

Bavulumu kaptığım gibi yollara düştüm. Yaz sezonu kapanıyordu. Çoğu yer içinse çoktan kapanmıştı, malum eylül ayının sonlarına geliyorduk. Bundan sonra bana göre kasvetli, kapalı alanlarda geçmek zorunda olan, depresif sonbahar hızla geliyordu. O gelmeden yazın son demlerini de doyasıya yaşamak lazımdı.

Bu kez rotamı güzelim Edremit Körfezi’ne çevirdim. İzmir’den yola çıktım ve önümde iki seçenek vardı güzergah olarak. Daha çok yer görmek amacıyla Çandarlı ve Dikili üzerinden Artur’a gitmeye karar verdim. Menemen, Aliağa, Çandarlı, Dikili, Ayvalık, Gömeç ve sonunda Karaağaç göründü. Yol boyunca üzerleri zeytin dolu zeytin ağaçları, zeytinyağı fabrikaları beni yalnız bırakmadı.

Güvercin Koyu

Konaklayacağım yer olan Artur, özel mülkiyete ait iki bin ayrı konuttan oluşmuş Avrupa’nın ikinci büyük tatil köyü olma özelliğini taşıyor ve Burhaniye ilçesinin bir köyü olan Karaağaç’a bağlı. Gitmeden önce özellikle hakkında pek bir araştırma yapmamıştım sürpriz olsun diye. Açıkçası bu kadar güzel bir yer beklemiyordum. Bembeyaz villaları, Güvercin, Gemiyatağı ve Martı olmak üzere üç ayrı koyu, muhteşem manzarası, yemyeşil zeytin ve meşe ağaçları, bol oksijeni ile bir rüya gibiydi burası. Gün batımında ayrı güzeldi.

Artur'da Günbatımı

Bir tatil köyünden çok küçük bir kasabayı andırıyor marketi, açık hava sineması, camisi, spor kompleksleri, havuzu, manavı, fırını… Burada evleri olanlar ilginçtir ki daha çok Ankara ve İstanbullular. Halbuki İzmir sadece iki buçuk saat uzaklıkta. Etrafta da gezip görülecek o kadar çok şey var ki. Ayvalık 20 km uzaklıkta bulunuyor ve başka bir düş görmemi sağlayan Ören ise çok yakın, en fazla yarım saatlik bir yolu var.

Yaz sezonunun kapanmasından olsa gerek sabahları o müthiş manzaraya uyanıp aşağı baktığımda upuzun koyda insan tek tük. Havlumu kaptığım gibi kendimi atıyorum kumsala. Ancak denize girmem o kadar da kolay olmuyor, zira su buz. Pırıl pırıl sulara daldığımda nefesim kesilecek gibi oluyor. Ama çıktığımda sanki yeni doğmuşçasına bir ferahlık, zindelik hissi…

Ertesi gün Burhaniye‘ye ardından da Ören’e gitmeye karar veriyorum. Burhaniye’nin gezip görülesi bir pazarı varmış. Tam da ona denk geliyorum. Kocaman bir pazar, ne ararsanız var. Meyvelerin, sebzelerin dışında çok fazla giyecek ve ev tekstili de gözüme çarpıyor. Sonra çarşısında turluyorum şöyle bir. Çok şirin bir Ege kasabasını çağrıştırıyor bana denize yakınlığı, insanları ve merkezinin görüntüsüyle. Sonra ver elini Ören…

Pegasus Heykeli

Ören’e vardığımda beni Kanatlı At Pegasus heykeli ve yanında da bir tabela karşılıyor: “Antik Çağın en zengin kralı Krezüs’un kardeşi Adramys’in kurduğu; limanı, anayasası, bölge mahkemeleri, hayıt ve böğürtlenli kremiyle ünlü Adramytteion kentine, Ören’e hoşgeliniz.” Ardından da anlayacağınız gibi kent adını kurucusundan alıyor. Şimdi diyeceksiniz ki Pegasus heykeli nereden çıktı? Adramytteion sikkelerinin üzerinde üç yüz yıl boyunca sembol olarak bir Pegasus figürü yer almış ve dürüstlük, alçakgönüllülük ve şiirsel ilhamın simgesi olarak biliniyormuş.

Pegasus heykelinin arkasında bulunan tarihi eserleri de inceledikten sonra Ören sahiline bakan bir çay bahçesinde dinlenme molası veriyorum. Bir yanda Kaz Dağları ve diğer yanda da Madra Dağı uzanıyor. İki dağın arasında saklı kalmış bir cennete düştüğümü sanıyorum, eğer gerçekten cennet diye bir yer varsa Ören sahilinin oralardan kopup geldiği aşikar. Karşıda bir yerlerde de bir ada görünüyor: Midilli Adası. El salladım o adaya ve o da bana göz kırptı, çünkü o da Yunanistan’dan daha çok Ayvalık sahiline yakınlığının farkında ve yüzerek gitmeyi düşündüğüm adaya vizesiz giremediğimi bilmek de biraz üzücü geldi bu cennet köşede. Sonra bu düşüncelerimden sıyrıldım ve Ören’i daha iyi keşfetmeye başladım. Burası dünyada Alpler’den sonra havasında en çok oksijen içeren yermiş, sanırım o yüzden insan daha içmeden biraz çakırkeyif oluyor. Bir de yürüyüş yolu var ki sormayın, yüz elli yıllık meşe ağaçlarıyla bezeli bir yol. Arka tarafında da oldukça düzenli bir yerleşim dikkatimi çekti. Şirin mi şirin iki katlı pansiyonları hiç de pahalı değil üstelik. Bir de sahildeki küçük bir kayalığın üstünde deniz kızı heykeli bakıyor size. Altın sarısı saçları ve kuyruğuyla hatırlatıyor size bir masalın içinde olduğunuzu. Bir de kamp alanları ve dağ yürüyüşü imkanı da varmış ancak zamanım yeterli değil şimdilik.

Bir de festivali olduğunu öğreniyorum: Burhaniye Ören Turizm Kültür ve Sanat Festivali. Bu yıl temmuz ayında 20.si düzenlenmiş ancak festivali kaçırmışım. Yine de fazla üzülmüyorum. Çünkü bu düşten uyanmak istemiyorum. Çünkü içim güzel bir hisle doluyor, tertemiz havayı olabildiğince içime çekiyorum, sanki dönüşte yanımda götürebilecekmişim gibi.

Yavaş yavaş veda vakti geliyor. Konuşuyorum bu güzel Ege kasabasıyla, tekrar görüşeceğiz diyorum. Bu kez sörf yapacağım güzel maviliklerinde, zeytinlerini toplayacağım, yaşlı meşelerinin hikayelerini dinleyeceğim. Yazın son demlerini doyasıya yaşattığı için teşekkür ediyorum ona, zeytinlerinden yapılmış zeytinyağından eve götürerek.

Nerede kalınır, ne yenir, ne içilir? Merak ediyorsanız buyurun: http://www.burhaniye-oren.com

Benzer yazı bulunamadı.