Sakarya’nın Karasu ilçesi kıyılarında, bir mayın karaya vurmuş. Vakti evvel balıklar karaya vurduğunda deprem mi olacak endişesi taşıyan halk, şimdi daha çok endişelenmeli. Çünkü;

Karaya vuran mayın Gülben Ergenekon’a ait olabilir.

Balıkçılar hakkında 3 çuval, 5 poşet dolusu iddianame hazırlanabilir. Dahası, görgü tanıklığı yapan balıklar Fishwille‘de göz altına alınabilir.

İddianame hakkında “iddaa” bahis düzenleyebilir, tutuklanacakların sayısı alt olursa 12,75 üst olursa 2,20 ganyan verilebilir. ( bıraktım ben, oynamıyorum. )

Seçmenin ve seçilmenin dostu sınav merkezlerinde soru olarak hazırlanabilir.

” Karasu’da kıyıya vuran Mayın’ın Hayranı olanlar XD ” adı altında şuursuzca bir insan kalabalığı oluşturulabilir.

Mayın’a hakaret ettiğimi düşünen onbinlerce facebook kullanıcısı, profillerini 3 günlüğüne kapatabilir. Hiçbir şeyin değişmediğini anladıkları vakit, hayatlarına kaldıkları yerden devam edebilir.

Siyasi simgeye dönüştürülebilir, akabinde kitlesel hareketlere gark edilmesine neden olabilir.

Film saatinin geldiğini fark eden Yenal yazıyı sonlandırabilir.

Benzer yazı bulunamadı.

Kapıyı korkarak, yavaşça araladım. Gözleri merak ve korkudan kocaman, hafiften ürpermiş bir kız çocuğu gibiydim, sadece beyaz diz altı elbisem ve çıplak ayaklarım eksikti. Korkutucu bakışlarla karşılaştım; kafalarına muşamba geçirmiş, suratları boyasız ve solgun renkli, garip kılıklı kadınlar bana bakıyorlardı. İçeri girip bir köşeye sinerek biraz sonra oynanacak korku filmindeki yerimi aldım.

Kadın kuaförlerinin aslında korku filmleri için çok elverişli bir ortam olduğunun farkında mısınız? Erkekseniz çok fazla fikriniz olmayabilir, peki kadınlar ne düşünüyor bu konuda? Veya kuaförleri korku filmi seti gibi algılayan, altı ayda veya senede bir uğramayı tercih eden, orada geçirdiği zaman içinde psikolojisi hasara uğrayan ben ve benim gibiler, kaç kişiyiz?

Kapıyı gerçekten de korkarak ve yavaşça araladım, bu kadar seyrek uğramama rağmen yolu unutmamam şaşırtıcıydı. Aynaların önünde oturmakta olan bazı kadınlar bana baktı, çalışanların hala ilgisini çekememiştim. Kadınlar; kimisinin kafası muşambalı, kimisinin yüzü ağır makyaj öncesi harap durumda, kimisi saçları tamamen kafasına yapışmış haldeydi ve hiçbirinin bakışlarında mutluluk yoktu, seri katil gibi bakıyorlardı. Kadın doğasının bol merak içermesi üzerine bu bakışların bazılarına birden maruz kalınca içimdeki mutluluğun bir anda eriyip gittiğini hissettim.

Bir çalışanın benle ilgilenmesi için ortalıkta arz-ı endam edip bir köşeye sindim. Seri katil teyzelerin bazısı başka yere dönmüş, bazısı hala bakıyordu. Uzun bir bekleme süresi boyunca katil teyzeleri inceleyip çalışanları ilgi umuduyla kestikten sonra bir koltuğa oturma şerefine eriştim.

Ömrümün en uzun bekleyişi başlamıştı sanki. Ne hasta beklemişti sabahı böyle, ne taze ölüyü mezar. Yanıma gelip giden ve kendileri de ilginç giyimli, çılgın atan saçlara sahip çalışanlar teker teker gelip “ne olacaktı?” diye soruyorlardı. Her seferinde “Belki de bu filmin en iyi yardımcı oyuncusu budur?” düşüncesiyle kekeleye kekeleye istediğim saçı anlatıyordum fakat kimse beğenmiyordu rolü, her seferinde soran kişi gidip yerine başkası geliyordu, oyuncu değişip duruyordu, cast tamamlanmamıştı bir türlü.

“Ah, öyle çok bekledim ki seni! Haydi tut elimden ve gidelim buradan!” diye haykırmak istedim en fazla 15 yaşında gösteren çırağa. Böyle haykırmaya kalksam çocuğun aklı oynardı muhtemelen, bakışları ve duruşu fazla bir zeka belirtisi göstermiyordu zira. Oysa ben de sonradan anlayacaktım asıl kahramanın o olmadığını. Kurtarıcım sandığım ergen çocuk, birazdan boynumu kıracak olan katildi, saçımı yıkayacağını söylediğinde anladım bunu. Koltuğa oturdum, boynuma önlüğü (penuar) geçirip kurbanını hazırlamaya başladı hazin sonuna ve kaynar su eşliğinde ağır ağır azap içinde kırıldı boynum. Kalktığımda zombi gibiydim, sendeleyerek koltuğa ulaştım ve boş boş aynaya baktım. Her zamanki gibi bacaklarım koltuk ve ayna arasındaki mesafeye göre fazla uzundu, kıvranıyordum olduğum yerde. Ellerim kollarım bağlıydı, önlüğün içinde hareket edemiyor, bağıramıyor, ağlayamıyordum.

Ve yardımcı oyuncu geldi ilk işkenceden sonra. Tam bir psikopattı, etrafımda

ağır ağır dolanarak bir içbükey fonksiyonu şekli çizdi ve beni şeklin içine aldı. Saçlarıma hafifçe dokundu, ellerinden kayıp giderken zavallı saçlarım, hafifçe ürperdim. Kurbanının son dileğini sordu, “Ne olacaktı?”. Çaresizce kekeleyerek aynı şeyleri anlattım ve sonumu beklemeye başladım. Elinde muhtelif kesici aletlerle gelip tepeme dikildi, gözlerim yerinden uğramış gibi bakıyordum aletlere. Tarakla hoyratça saçımı yolmaya başladı, acılar içindeydim yine, saç diplerim kazan kaldırmıştı.
Bilirsiniz, bazı işkenceciler işkence esnasında kurbanla konuşmayı severler, bu da onlardandı. Bir psikopatın ses tonuyla bana sorular yöneltmeye başladı, kurbanını tanımak istiyordu.

Adın ne?
(Sağa sola korku dolu kaçamak bir bakış) Özge!

Okuyor musun?
Ee-eee evet! (Artan iç sıkıntısı)

Nerde?
(Derin bir nefes) İstanbul!

Öyle miiii? (Kurban buralardan değil! Bir yabancı!)
Hangi okul canım?

(Gerilim artar) Boğaziçi!
Hmmmm! (Tonlama artar azalır ve artarak biter)

Eeee burada napıyorsun?
(Koltukta büzülmeye devam, bacak ağrısı şiddeti artmakta) Buralıyım ben!

(Tekrar) Öyle miiii? (Ne kadar ilginç bir bilgi olabilir ki bu?)

Bir yandan saçlar işkencecinin kafasına göre bir şekil almaktadır.

Ben seni bir yerden tanıyorum sanki şekerim? (Beni tanıdılar, kaçabiliyorsam kaçayım!)
(Kimliğimin deşifre olması huzursuzluğu) Eeeööö bilmem? Olabilir? (Fakat işkencecim hiç tanıdık gelmemektedir.)

İşkenceci “Hayat çok zor be şekerim, sabahın köründen akşamın bu saatine kadar çalışıyoruz…” diye uzun bir tirada başlar fakat koltukta büzülmekten küçücük kalmış kurbanından zoraki utangaç gülümsemeler ve “hmm hıhı evet” şeklinde mırıldanmalardan fazlasını alamaz. Kurban artık kendinden geçmiştir.

İşkencenin bu kısmı biter ve işkenceci gider. Saç fön aletiyle kurutma adı altında resmen yakılır ve fırçayla yolunur babam yolunur. Bu işkence esnasında kurban gözünü kapatıp acıya dayanabilmek için dişlerini sıkar, gözyaşlarını içine akıtır. Sonunda bu da biter ve sonuç kurbana gösterilir, yine zoraki bir gülümseme çıkar. Kurban son gücüyle koltuktan fırlayıp gitmeye kalkar ve davudi bir ses duyar:

“Durun! Daha sprey sıkacağız!”

İşkencenin en son faslında bir böcek gibi zehirli spreye maruz kaldıktan sonra, kurban gözleri yana yana, işkencesine parayı öder ve girdiği kapıdan ağlayarak kaçar… Bir sonraki altı ay kuaförsüz güzel günler vaat etmektedir.

Related posts:

1. Kaza Cinayeti
2. Kadın Erkek Eşitliğine Alternatif Bir Bakış

Kızgınım size bayanlar. Gerçekten darılmayın gücenmeyin ama kızgınım. O kadar akıcı yaşıyordum ki ben. Herşey sorunsuzdu. Çiçeklerim açıyordu, ağaçlarım meyve veriyordu. Tavşanlarım çok doğurgandı. İneklerim Sütaş’a çalışıyordu. Öyle rahat yaşıyordum. Ama ta ki biriniz geçici bir süreliğine “Şu çantamı bir dakikalığına tutar mısın?” diyene kadar…

Normal bir istekti belki ama aslında ekolojik döngüleri alt üst edecek bir olaydı.

Sıradan bir yaşantım vardı, birlikte aynı anda minibüsten indik ki x bayanı bir süreliğine tutmam için çantasını elime tutuşturdu, ben ise arabadan indiğim gibi x otobüsüne, ardından y otobüsüne binip E5 karayolu üzerinden Cevizlibağ’a gidecektim. Ancak ben o çantayı tuttuğum süre içerisinde iki otobüsü de peş peşe kaçırdım, sonraki otobüslere bindiğimde ise E5 akıcı değildi. Lcd tabelada kocaman kocaman “E5: Yoğun” yazmaktaydı. Ben o çantayı tutmamış olsaydım ne otobüsü kaçıracaktım ne de yoğun trafiğe yakalanacaktım.

Uslanmadım ki ama, başka bir gün başka bir bayanın çantasını, bir başka gün bir başka bayanın çantası anlamadığım şekilde bir süreliğine tutmam üzere elime tutuşturuldu. Ben her gün çanta tuttukça çiçeklerim soldu, ağaçlarımdaki meyveler kurudu, tavşanlar duruldu, Sütaş ineklerime ihale vermedi. Dersimi almalıydım artık.

Üzerine haberlerde yol durumunu izlediğimde günlerce E5 karayolunun, Boğaziçi Köprüsü’nün, Fatih Sultan Mehmet Köprüsü’nün yoğun olduğunu gördüm. Hepsi benim hatamdı.

Hayat hiç akıcı değildi artık. Bir çantaydı, basit bir çantaydı belki ama sekte vuruyordu hayata. Hem de boş akbil sesinin bile sekte vuramadığı kadar! Yoğun trafikte önünüzde stop eden bir arabanın bile sekte vuramadığı kadar! Yanıt vermeyen Windows Görev Yöneticisi’nin bile sekte vuramadığı kadar…

Affedin beni bayanlar…

Benzer yazı bulunamadı.

Ferhan Şensoy’un TRT de dalyarak dediği yıl, aynı zamanda kafamı kurcalamaya başlayan yıldı. O zamanlar fiziksel olarak bir sübyan olsam da, aslında kimyasal olarak pek de çocuk olmadığımı anladım. Kafam bazı şeylere gereksiz(!) de olsa basıyordu. TRT bir devlet kurumuydu ve ünlü bir tiyatrocu-mizahçı o kelimeyi söylüyordu. Peki o kelime küfür müydü? Yoksa küfretmek mi mizahtı? Tabi o zamanlar search(!?) edecek bir google ımız olmadığından ben de bilmem kaç kupona edindiğimiz Meydan Larousse a bakmıştım. Şöyle yazıyordu: 1- Osmanlı kuvvetlerinde savaş anında en önde bulunan tabur. 2-silahını/kılıcını çekmiş asker..

Eee? Demek ki küfür değildi. Anlamı da buydu, ama mizah nerdeydi. İşte o zaman anladım ki Ferhan Şensoy aykırıydı! Dille oynamayı seviyordu ve bu yüzden farklıydı. Ama babam dahil büyüklerim, nedense kendisinden haz etmiyordu.  Bu garip birşeydi, fakat çok sonraları yine bir devlet kanalı olan TRT’ye ve diğer özel kanallara ağzında sakız, üzerinde buruşuk bir tişörtle çıkıp, kimi zaman küfür harmanlı cümleler kuran- kuramayan, futbol yorumcuları çıkmaya başlamıştı. Gel gör ki hitap edilen aynı kitleye, bu garip değildi ve hemen benimsenmişti. İşte ben bunları düşünmeye başlamış ve tam da yoğunlaşmışken, arkadaşlarım mahalle maçına çağırdığından mütevellit herşey yarım kalmıştı.

Biraz büyüyüp, tekrar bu konu için, beynimde şeker yakmaya başladığımda anladım ki; çok acaip dönemler(miş)di yahu! Neler olmadı (olmamış) ki.
Geçmişe gidelim, çok sevdiğim oyuncu ve yazar Osman Cavcı’nın Hayvan dergisindeki bir yazısında okumuştum. Kendisinin de tanıdığı ve birlikte rol de aldığı üstad Öztürk Seregil hakkında şunları yazmıştı. Serengil filmlerindeki uslübuyla, hayatı kesinlikle ciddiye almamış, kendi dahil herşeyle dalga geçmişti. Bu tabii ki tek kaşı havadalara, gülme özürlülere ters gelmiş ve Öztürk Serengil sinemadan idealistler tarafından aforoz edilmişti.

Daha sonra sinemadan kovulan Öztürk Ağbi, gazinolarda stand up (ki ortaoyunu, meddahlık ve şovmenliği harmanladığı kendi uslubü ile) yapmaya başlamış, sahneye ilginç kostümlerle çıkıp şarkılar söylemiş, geri kalan kısımda da izleyicilere sataşmış ki kafası mizaha basmayan seyirciler de haliyle kavga çıkarmışlar. Devamlı negatif olan Öztürk Ağbi’ye göre bunlar kendiliğinden olan şeyler tabii. Eski Cumhurbaşkanı Celal Bayar’a götür yemekleri beleş diyor, yine laf soktuğu bir albay tarafından sahnede silahla kovalanıyor ve akabinde işinden oluyor. Daha neler olmuyor ki… Türkçe’yi her kelimenin sonuna J koyarak katlediyor. Tutuklanıyor, bir takım olaylar oluyor. Fakat tek kaşı havadalar üzerine gelmeye devam ediyor. Bu kez yandaş gazeteciler saldırıyor üzerine, ve ne alaka? Öztürk Ağbi “Komünistler Moskova’ya diye bağırıyor.” Kimse onu anlamıyor. “Bu adam aykırı. Bu onun üslubu” demiyor. (daha fazlası için: Yanlış Anlaşılmış Filmler-Osman Cavcı /Parantez Yayınları 2006)

Aykırılık Öztürk Ağbiyle sınırlı kalıyor mu ki? Tabii ki hayır. Aydemir Akbaş, Kazım Kartal ve Behçet Nacar cep harçlıkları çıksın diye, yatağında çırıl çıplak yatan ablalarımız Figen Hanlarla, Necla Fidelerle, Zerrin Egelillerle sevişip,  göbekleriyle ilişkiye girdikleri(!) için -ki bir nesil bu nedenle yanlış öğreti alıp sevişmeyi becerememiştir- pornocu ilan edilip, görmezden gelindi. En acısı da kınandı; elbette tek kaşı havadalığı yaşam biçimi haline getirmiş bünyler tarafından.

Kemal Sunal tabuları yıkıp, Kapıcılar Kralı‘yla en iyi oyuncu ödülünü aldığında da haftalarca konuşuldu (ki o tarihe kadar o ödül bir komedyene verilmemişti). Ancak Kemal Ağbi ev kirasını ödeyemezken, tekrar tekrar filmleri tvde oynadı. Telif yasası mı? O da ne? Kimin umrunda? Sunal’ a bir darbe de RTÜK’ten geldi. “Eşşoğleşşek” biplendi, sonradan silindi. TV’de mafyalar birbirini deşerken, silahlar konuşurken ağzının suyu akarak izleyen nesile eşşoğleşşek çok görülmüştü (ki hala sürer bu). Çünkü eşşoğleşşek aykırı, yere leş sermek ise olağandı. Şu aykırılık kimsenin işine gelmiyordu.
Seçmeninden bir tabak pilavla oy alan iktidara, Levent Kırca’nın esprisi aykırı geliyordu. Aynı iktidarlara çizilen bir mizah dergisi kapağı da. Bu hep böyle sürüp gitti. “Misafir umduğunu değil bulduğunu yer” gibi bir atasözüne sahip olup, komşuluk ilişkileriyle övünmüş bir nesil olarak Yemekteyiz programı ile  ergenlerin eve kapanıp dikizlendiği BBG Evleri, kaynana yarışmasından sonra ünlü olup, bir otelde kafayı çekip aşırı dozda promil ve bilimum bileşenden ölen ne idüğü belirsiz Semranım‘ın çekingen ve yine ne idüğü belirsiz evladı Ata‘nın tabutu, çok sevdiğimiz vatanımız uğruna ölen şehitlerimize ve önemli şahsiyetlerin naaşlarında kullanılan o şanlı(!) Türk Bayrağımızla sarılması  son derece olağan gelirken,  yine yeniden sevmediğimiz Aykırılar hep dışandı. Ahmet Tarık Tekçe ve Erol Taş kötü adamı oynadılkarı için dayak yedi, Tecavüzcü Coşkun -Coşkun Göğen yuhalandı, Nuri Alço’dan nefret edildi. Feridun Karakaya’ya hadi canım adam sende dendi. “R lere Y diyor yahu.” Buraya sığdıramadığım o kadar çok isim var ki, bunun yanısıra da unuttuklarımdan özür diliyorum.
Ve hala Aykırılar hep dışlanıyor. Çok sıkıcı, boğucu, vıcık hayatların, plesenk muhabbetlerin arasında patlayan aykırı(!) bir espri, bir ses her zaman ters geliyor. Niye gelmesin ki “Asmayalım da besleyelim mi?”, “Benim memurum işini bilir” dönemlerini savunan, yaşam standardı edinen bu yurdum insanlarına?
Hiç birşey bilmeyip ezbere konuşan neşeli salaklar ordusu, her zaman birşeylere uyanmış ve hayata simetrik bir açıdan bakan bu aykırı insanları dışlamaya, kötülemeye ve en önemlisi de istememeye devam edecek.
Belki günün birinde, sosyal bilgiler dersine bedenci, matematik dersine din kültürü hocası girmez de, pek bi abdestli olarak çevrilmiş 100 temel eser yerine çantalara Dostoyevskiler, Nazım Hikmetler, Uğur Mumcular girmeye başlar.  İşte o zaman biz de aykırı, apayrı bir ülke oluruz?

Hişşşş… Hadi canım sende! Bak kaldırdım bi kaşımı havaya…

Benzer yazı bulunamadı.

Hepimizin bildiği gibi otobüs teyzeleri, sosyolojik açıdan incelenmesi gereken önemli bir olgudur. Bu teyzeler hakkında bir çok genelleme ve tespit yapılsa da, literatürde bu konuda bilimsel bir kavramsallaştırma mevcut değildir. Türk sosyoloji tarihindeki bu eksikliği giderme amacı ile bu yazıda otobüs teyzelerini, ilk olarak bindiği otobüste gösterdikleri davranış biçimleri açısıdan ele alacağım.

İlk defa bindiği otobüste hangi durakta  inceğinden emin olmayan teyzeler üçe ayrılır:

1- Birinci cins teyzeler minimum sayıda insanla muhatap olarak işini garantilemeyi seven teyzelerdir. Otobüsün demirbaşına dönüşmüş yolcuları otobüse bindikleri ilk 35 saniye içerisinde tespit edip yanlarına oturabilme kabiliyetine sahiptirler. Bu kişiden inecekleri durak ve çevresi hakkında detaylı bilgi alırlar ve inecekleri durağı görmeden özümserler. Bu kabiliyete sahip değillerse otobüs şoförünü kafalarlar ve şoförün arkasındaki koltuğa oturarak ilk bindikleri yerden itibaren her durakta “Şofeeer Beey ben burada mı ineceeeem?” diye yolculuk esnasında konuşmamızın, yemiş atmamızın yasak olduğu belediye çalışanına yol boyunca sözlü tacizde bulunurlar. Bu teyzelerin doğru durakta inme ihtimalleri yüksektir.

2- İkinci cins teyzeler sosyalleşme yeteneklerine güvenen teyzelerdir. Şoförle hiç muhatap olmazlar. Otobüsün en merkezi koltuğuna yerleşir ve yanlarında oturan insandan başlayarak tüm otobüs ahalisine bu otobüse ilk kez bindiğinden, hangi durakta ineceğini bilmediğinden, misafirliğe gittiği Fadime Hanım’ın vefasız kocasından ve erken yaşta kocaya kaçan kızından bahsederler, ördükleri dantelin modelini anlatırlar.  Bir süre sonra teyzenin ajitasyonu tüm otobüse dalga dalga yayılır ve bu teyzenin ineceği durak hepimiz için milli meseleye dönüşür.  Bu teyzeler herhangi bir eylemde, savunulan dava için propoganda yapmaya başlasa o eylemin devrime dönüşmesi ve zaferle sonuçlanması kuvvetle muhtemeldir. Bu teyzeler kesinlikle doğru durakta inerler.

3-Üçüncü cins teyzeler ise sosyalleşmeyi pek sevmez. Hangi durakta ineceklerinden emin olmadıkları için, otobüsün içinde sürekli tedirgin bir devinim halinde dolaşırlar. Kah arka kapıya ilerleyip sağ tarafa bakarlar, kah sol tarafta oturan yolcuların kafasına çantalarını bastırarak camdan dışarı bakarlar. Tedirginlikleri öylesine yoğundur ki tüm otobüs ahalisinin bünyesine dolar ve yağışta kaygan virajlı yolda 120 km hızla gidercesine bir adrenalin yaratır.  Ne kadar devinseler de bu teyzelerin dönüp dolaşıp durdukları yer orta kapıdır. Aslında tüm devinimleri de orta kapının yörüngesi çevresinde gerçekleşmiştir. Orta kapıda yörüngeye oturduklarında tedirginliklerinden hiçbir şey kaybetmeden dikilirler ve orta kapı inişlerini %50 aksatırlar. Elleri sürekli “dur” düğmesinin üzerindedir. Dur düğmesine her an basacak gibi görünürler ancak hiç bir zaman basmazlar ve basacak olanlara da engel olurlar. İneceğim durağa geldiğimde bu teyzenin eli hala düğmenin üzerinde, basmakla basmamak arasındaki ince çizgide durmaktadır. Konuşmasını sağlayıp yardım etmek amacıyla göz teması kurmakla uğraşsam da bakışları hep dışarıda olduğu için ancak otobüs camındaki yansımada göz göze gelebiliriz. İşte tam da otobüs camında göz göze geldiğimiz anda, bu teyzelerin tırnakları bembeyaz olana kadar parmaklarına bastırarak dur düğmesini kullanmak  isterim ama yapamam. Yanlış durakta inme ihtimalleri çok yüksek olan teyzeleri bir de ben üzmek istemem. Kapının üzerindeki düğmeye zar zor ulaşır ve kendimi otobüsteki tedirgin atmosferden, dışarıdaki efil efil esintiye; teyzeleri de kendi kaderlerine bırakırım.

Related posts:

1. Günden Dönen Emekli Teyzelerimiz!
2. Yaşlılara Yer Ver(me)mek

Sizlere bu gün bir yazıyla değil, sade bir karikatürle seslenmek istiyorum. Bugün, ülkemizde ve dünyamızda domuz gribinin rant kapısı haline getirildiği günlerden sadece biri…

Bu karikatürü çizmeden önce ellerimi süpermarketten aldığım dört farklı arındırıcı jelle sildim ve hemen ardından ameliyat eldivenlerini elime giydim. Ağzıma maskemi taktım. Kafama ise galoş geçirdim. Kulaklarımı da halı bantıyla bantladım. Piyasadaki rant kapılarını sonuna kadar zorladım, temizlendim, paklandım ki sizlere son derece hijyenik bir biçimde sesleneyim…

Sevgiler…

Benzer yazı bulunamadı.

İş dönüşü otobüse bindiğimde cam kenarlarından birinin boş olduğunu görünce içim sevinçli bir telaşla dolmuştu. Çünkü tüm günün yorgunluğunu; kafamı cama yaslayıp, 45 dakikalık bir otobüs uykusu çekerek atabileceğimi düşünmüştüm. Cam kenarına yerleştiğimde, daha önceki yolcuların ücretsiz cilt analizi yaptırırcasına camda bıraktıkları kafa yağı bile umudumu kırmamıştı. Kafamı koluma yaslayarak rahatlıkla uyuyabilirdim. Gözlerimi iki-üç durakta bir aralayıp nerde olduğumu kontrol ederek uyumaya başladım. Ancak bu bölük pörçük uyuma çabam, kucağımda hissettiğim bir ağırlıkla bir anda bozuldu. Gözlerimi açıp baktığımda, yanıma oturan gün teyzesinin “Ssk-Emekli sandığı-Bağkur reçeteleri verilir” torbasını kucağımda gördüm. Teyze, bir yandan ikili koltuğun üçte ikisini kendine tahsis edebilme çabası içinde koltuğa yerleşiyor; bir yandan da beni uyandırdığı için mutlu olduğunu belli edercesine gülümsüyordu. Altın günü yaptığı için para piyasalarını en az bir borsacı kadar iyi takip ettiğini düşündüğüm gün teyzesi, dört saniye içerisinde beni iki kişilik koltuğun üçte birine sıkıştırdıktan sonra torbasını kucağımdan aldı. Ancak bu teyzeyle birlikte oturmak yüreğime fazla geldiği için ayakta durmanın daha rahat olacağını düşündüm ve bir sonraki durakta ilk binen yaşlıyı günün talihlisi seçerek yer verdim.

Yer vermek için ayağa kalktığımda bu teyzeyi aşmanın düşündüğümden zor olduğunu fark ettim. Teyzeden müsaade istediğimde, müsaade etmek yerine sadece biraz toparlanmıştı. Benim geçebilmem için açtığı boşluk normal bir insanın geçemeyeceği kadar dardı. Gün teyzesi temel bir fizik yasası olan “her maddenin bir hacmi, kütlesi olduğu ve her bir maddenin boşlukta yer kapladığı” kuralını hiçe sayarak, benim o boşluktan geçmemi bekliyordu. Altın günleri sayesinde para piyasalarından anlasa da fizikten zerre anlamıyordu. Yer vereceğim yaşlı amcamız ise umut dolu gözlerle bana bakıyordu. Onu bekleyen tehlikenin farkında değildi…

Uzun bir uğraş sonucunda teyzeyi geçtim. Yolculuğumun geri kalan kısmını ayakta tamamlayacaktım. Ancak bu sefer de etrafımı kuşatan, daha önce yer vermediğim diğer yaşlılar “Neden bize yer vermedin ki?”diyen bakışlarıyla üzerimde psikolojik baskı oluşturuyordu. Bu bakışlarının ağırlığı, kalabalık otobüste oturduğum yerde uyur taklidi yaptığım hissine kapılmama neden oluyordu. Ayakta durduğum yeri de daha önce yer vermediğim yaşlılara bırakma ihtiyacı duyuyordum.

Bu stres altında uzunca bir süre yol aldıktan sonra, otobüse genç bir kadın bindi. Yanında dört-beş yaşlarında bir çocuk vardı. Birbirleri ile o kadar alakasızlardı ki; bu kadının otobüste yer bulabilmek için her gün bir çocuğu kaçırıp, sonra da indiği durakta terk ettiğini üçüncü sayfa haberlerinde okusam hiç şaşırmazdım. İneceğim durağa yaklaşmıştım. Ayakta da olsa görece rahat olan  yerimi çocuklu kadına bıraktıktan sonra orta kapıya doğru yöneldim. Bin bir zorlukla aştığım teyzeye ve yer verdiğim yaşlıya baktım. Teyzeden arda kalan boşlukta oturma çabası, yaşlının vücudundaki kemik erimesini hızlandırmış gibiydi.

İnmek için kapıya yanaştığımda sırıtmaya başladım. Ama bu sırıtışın nedeni otobüsteki sıkıntılı anlardan kurtuluyor olmam değil; kapıdaki “Kapıya yanaşmayınız.”uyarısının anti-fordistler tarafından “Karıya yanaşmayınız.”şeklinde değiştirildiğini görmüş olmamdı. Ama o yazıya kendimi o kadar kaptırmıştım ki ineceğim durağı kaçırdım ve bir sonraki durakta indim. Eve doğru yürürken indiğim durağın aslında çok da uzak olmadığını fark ettim ve ertesi sabahki otobüs macerama bir adım ilerde başlamanın yolunun, bir durak geriye yürümekten geçtiğine karar verdim. Gerçekten de her yolculuk bir şey öğretiyordu insana.

Related posts:

1. İneceği Durağı Bilmeyen Otobüs Teyzeleri

Arko tıraş sabunu adamı ve Gripin kadını, Rıza Emmi’nin bakkalında karşılaşmışlar ve ilk görüşte birbirlerine aşık olmuşlardı. Dört yıl boyunca seviyeli bir birliktelik yaşayan Arko tıraş sabunu adamı ve Gripin kadını; bir Mayıs akşamı, Rıza Emmi’nin şahitliğinde dünya evine girdiler. Ancak evlilikleri çok kısa sürdü. Çünkü Gripin kadınının her gece başı ağrıyordu ve Arko tıraş sabunu adamı ile Gripin kadını bir türlü halvet olamıyorlardı.

Arko tıraş sabunu adamı, ne zaman “Bence gün, bugündür” diyerek tıraş olmaya gitse ve yüzünü köpük içinde bıraksa, yatak odasından gelen sesle donup kalıyordu: “Bu gece olmaz Arko tıraş sabunu adamı, başım ağrıyor!” Bu diyalog yaklaşık üç yıl boyunca her gece tekrarlanınca, Arko tıraş sabunu adamı ve Gripin kadını bu zaman aralığında sıkışıp kaldıklarını anladılar ve ayrılmaya karar verdiler.

Ayrıldıktan sonra ikisi de işinden ayrıldı. Gripin kutusunun üstünde kimsenin resmi yok artık. Gripin kadınını, en son Marc reklamlarında “İşteee temizlik ferahlık sizlereeeeeee, hem de hiç durulamadan kurulamadan” ezgisi eşliğinde temizlik gereçleriyle dans eden kadınlar arasında gördüm. Başı ağrımıyordu. Arko tıraş sabunu adamını ise neredeyse hiç görmüyorum. Artık karısı tarafından öpüldükten sonra bir de karısının aynadaki yansımasının öptüğü tıraş losyonu adamları var…

Related posts:

1. Dünya’nın En Sıkıcı Adamı-Bölüm 1: Bilinmeyen Bir An

Mr. Bison da asker kıyafeti giydim diye kendini harbici asker sanıyor. “Dikkaaaayt” deyip tüm Street Fighter karakterlerini sıraya sokuyor. Ego tatmini yahu, başka bir şey değil. Herkes itaatkar değil.Özellikle Ryu ve Ken asi. Diğerleri hazır ol vaziyetinde kıpırdamadan put gibi duruyor. Put gibi durmalarından mütevellit Guile’ın (hani şu amerikan askeri kılıklı, yeşil atletli olan) sırtı kaşınıyor. Terliyor ama hazır ol vaziyetini bozmuyor kesinlikle… İşte disiplin. Ya kaşıntı?

İşte o an Guile, karşıdaki Vega ile bakışıyor. Elinde çatalıyla Vega ona yardıma yetişecek tek kişi. Hemen koşuyor, bölüğün arkasına geçip elindeki çatalla Guile’ın sırtını kaşıyor. Gitti disiplin… Ortalık karışıyor.

Asi Ryu ve Ken kavgaya giriyor, barışı getirmek için. Ama barış gelmiyor. Onun yerine sadece arkadaki dükkanda Barış Manço’nun “Arkadaşım Eşek” şarkısı çalıyor. Yazık Ryu ve Ken’e.

Chun-lee ise o esnada batı çevre yolunda. Mini eteğiyle cezbedici bir görüntüsü var. “Yep yep” hareketiyle bacağını sallayarak kendini bir atari jetonuna, çevre yolundan geçen kamyon şoförlerine pazarlıyor. Bazı kamyon şoförleri perfect bile yapabiliyorlar tek jetona.

Blanca ise Kasap Blanca isimli kasap dükkânını açıp hayatını kazanıyor, elektriğini tamamen kendisi sağlıyor. Honda’yı ise Blanca’nın dükkanından et alırken görüyorum. Halbuki onca şişmanlık, kolesterol… Dikkat etmesi lazım kendine.

Zangief Street Fighter’dan istifa etmiş. Flaş Tivi’deki amerikan güreşlerinde tepiniyor.

Dhalsim yamyamlıkta son nokta. Nakavt olan oyuncuları yiyor. Hatta Blanca’nın dükkanındaki etlerin Blanca’ya Dhalsim tarafından satıldığına dair söylentiler var. Yani o etler dana falan değil, hepsi de karakter onların. Belki de bahsetmediğim oyuncular. Hâlbuki o oyunc…

Jetonum bitti…

Benzer yazı bulunamadı.

Yadigar

Dayı sınıfı, delüğanlı takımınının kabadayı familyasına mensup olan külhanbeyi türüdür.

Diğer külhanbeylerinden farklı olarak enseleri kalın ve katmerlidir. İşlevsiz gibi duran bu ense katmerleri, külhanbeyinin “Hşşş.. birader” lafını duyduğu anda nereden geldiğini anlayıp “Heyt” demesi için açılıp kafayı yükseltmekle görevlidir. Ayrıca kavga esnasında açılıp boynun uzamasını sağlayarak öldürücü vuruşu gerçekleştirir.

Beslenmesi:

Bu külhanbeyleri genelde birahanelerde, bilardo salonlarında, kıraathanelerde yaşar. Sayıca çok az olarak umuma açık plajlarda slip mayo-malibu terlik ikilisi ile gezdiği görülse de bu duruma ender rastlanır. Doğal yaşam alanları olan kahvehane, kıraathane gibi ortamlarda sigara içilmesinin yasaklanması sonucu nesilleri tükenme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Yer yer sigarayı bırakmak amacıyla sakız çiğneyip delikanlılığı çizdiren külhanbeylerine rastlanmaya başlamıştır.


Yaşayışları:

Zevk için avlanan bu türler çok sık kavga çıkarması ile ünlüdürler. Dört veya altışar üyeden oluşan erkek grupları şeklinde yaşayan bu külhanbeyleri yaşam alanlarında üstünlük kurabilmek için kahvehanelerde sık sık diğer külhanbeyi gruplarıyla kavga ederler. Kavgalarda ense katmerlerini sıkça kullanan külhanbeylerinden topuğuna basılmış ayakkabı fırlatanlarına rastlanabilir. Ayrıca kavgaya uzaktan karışıp nemalanmak isteyen külhanbeyleri ise uzaktan tespih fırlatır.

Üretimi

Sigara yasağı uygulayan devlet politikaları sonucu nesillerinin yok olmaması için her sokağa açılan kahvehanelerdeki insanların pohpohlaması sonucu nesilleri kontrol altında tutulabilmektedir. Ayrıca ufak yaştaki çocuklara kurtlar vadisi izlettirip bol ekmek yedirerek yeni nesil ense katmerli külhanbeylerinin yetişmesi sağlanmaktadır.

Benzer yazı bulunamadı.