Hepimiz farklı hayaller kurarız geleceğin belirsiz ve bol sürprizli yolları için. Kimimiz istediklerine ulaşmada fazla zorluk yaşamaz , kolayca ulaşıverir amaçlarına yorulmadan, emek harcamadan başkasının desteği ile. Kimimiz yolundaki daha ilk virajı dönemeyip pes eder, bazıları ise kendisi bile karar veremez kendi geleceğine; onun yerine başka oteriteler belirler kaderini.

Durumun böyle olduğunu açıkcası üniversiteye ilk adım attığımda, ortamı ve insanları daha yakından tanıyınca fark ettim. Yükselişi gözleyen öğrencilerin kendi okuluma gelen özel sektör şirket tanıtımlarını protesto eden öğrencilerle  kavgasını görünce, tekel işçilerinin direnişlerini her akşam ana haberlede izleye izleye anladım. Anladım ki ülkeye 3 çocuk lazım değilmiş, anladım ki yoksul öğrenciye destek lazımmış.

Related posts:

1. Pixar’dan Çok Önce: Tex Avery
2. Kolay İş Değil Türkiye’de Futbolcu Olmak

Merhabalar sevgili afer.in okuyucusu,

Zaman su gibi geçiyor gerçekten de. Daha şubat ayında neler olduğundan bahsediyorduk ki mart ayı da geride kaldı. Peki neler olmuş bu ay afer.in‘de hep birlikte bakalım.

Öncelikle hemen hemen her gün güncellenmeye, size her gün yeni yazılar sunmaya devam ettik. Mart ayı içerisinde ekibimize 3 yeni arkadaşımız daha katıldı. Uğur Günel, Yenal Saral ve Ahmet Sarıkaya. Kendilerine tekrar hoşgeldin diyoruz. Ayrıca Yenal Saral (8219) ve Ahmet Sarıkaya (lauthres) arkadaşlarımızın kişisel blogları da mevcut. İsterseniz onlara da bir gözatabilirsiniz.

Mart ayı içerisinde ilk defa “Bunlar da Güzel!” köşemizi oluşturduk. Nedir bu derseniz, bu köşemizi tanıttığımız yazımızdan bir alıntı yaparak bahsetmeye çalışalım.

“Bir süredir  “Bunlar da Güzel!” adında oluşturduğumuz bir köşemiz var afer.in olarak. Bu köşemizde beğendiğimiz, sizin de takip etmenizde fayda gördüğümüz blogları listeliyoruz. Her 2 haftada bir Pazar günü güncellediğimiz köşemizde 10 adet güzel blog listeleniyor. (Bu dönem ki listemizi görmek için tıklayın…) O listeyi neye göre düzenlediğimize gelirsek, ilk olarak friendfeed’teki şu başlıkta duyurmuştuk böyle bir köşe yapacağımızı. Oradan gelen önerilere göre ilk kez düzenledik listemizi. O zamandan beri ise iletisim sayfamıza ya da bilgi@afer.in adresine gelen önerilere göre hazırlıyoruz.” Devamı..

İstatistiklerimize göz atacak olursak, mart ayı içerisinde yine şubat ayında olduğu gibi okuyucu sayımız artmaya devam etti. Alexa.com verilerine göre Türkiye’den erişilen tüm siteler arasında 3 binli sıralarda gidip geliyoruz. Tüm dünyadan erişime bakıldığında 200 binli sıralardayız. Her geçen gün bu istatistiğin artması bizi daha da motive ediyor. Bununla birlikte yazılarımıza bırakılan yorumların sayısının da artması aynı şekilde motivasyon kaynağımız oluyor. Şubat ayında mail ve rss ile takip konusunda yetersiz kaldığımızdan yakınmıştık. Herhalde okuyucularımız bizi duymuş olacak ki, bu ay mail ve rss takibinde patlama yaşadık. Takipçilerimizin sayısı bir önceki aya göre birkaç katı arttı katlandı. Bu noktada tüm okuyucularımız birer afer.in‘i haketti. :) Aynı şekilde hem friendfeed hem twitter hesabımızdan bizi takip edenlerin sayısı da oldukça arttı. Fakat facebook fan page‘imizin takipçi sayısındaki artış beklentimizin çok altında kaldı. Sanırım bizim yeterince önem vermememizden kaynaklanıyor. Umarım geçen ay rss ve mail takibinde yaşadığımız patlamayı bu ay da facebook fan page’imiz için yaşarız. Sözün özü sevgili okuyucu sanıyorum mesajı aldınız. :)

2008 yılından beri düzenlenen bir blog ödülleri organizasyonu  var. İçinizde duyan ya da belki başvuran birileri mutlaka vardır. Her yıl daha fazla bloga, blog yazarına ve okuyucuya ulaşıyorlar. Biz de bu seneki ödüller için topluluk kategorisinde başvurumuzu yaptık. Umarız oylama süreci başladığında bizleri yanlız bırakmayacaksınız.

Ve afer.in‘in enlerine geçme zamanı! Mart ayında en çok okunan içeriklerimize geçmeden önce hemen sağ tarafta da bulunan en çok afer.in alan yazılarımızdan ilk 5 tanesini burada listelemek istiyoruz.

En çok afer.in alan yazılar

1 – Facebook Gruplarından Umut Bekleyen Nesil

2 – Aşk-ı Memnu’nun Finalini Gördüm

3 -Doğum Günü Deneyleri

4 – Twitter’da Ne Yapıyoruz?

5 – Bir SüperStar’ın Hikayesi – Allen Iverson Bölüm (1)

Mart ayında en çok okunan yazılar :

1 – Aşk-ı Memnu’nun Finalini Gördüm

…Reklamlar bitince, görüntüler tekrar Nihal’in mesaj atma sahnesinden başlar. Velhasıl herkes salonda toplanmıştır. Adnan Behlül’e “Oğlum bak seni çok pis döverim, sarı pipi çamaşır ipi” der. Behlül’de “Yeter artık” diye haykırır. Herkes hayrete kapılıp, aynı anda kafayı Behlül’e çeviririr. Behlül konuşmasını sürdürür ”Yeter.. evet amca sana ihanet ettim. Bihter’le yattım. Ama sor bakalım bi niye tattım? Çünkü ben de sevdim”, Adnan elini arka cebine atıp silahına… Devamı

2 – Eyyvah-Ki Ne-Eyvah

…Sonunda Bican Günalan, Ata Demirer ve Demet Akbağ, salona girdiler ve yavaş yavaş ışıklar söndü. Artık koltuklarımıza iyice kurulup keyif çıkarma vaktiydi. Son zamanlarda Türk Sineması’ndaki komedi furyasından bir film daha izleyecektik. Filmleri önyargım olmadan, gişe sayısına bakmadan sinemaya gider izlerim hep, tabii ki bilet fiyatlarının biraz yüksek olması bunu engellemediği sürece. Neyse sözü fazla uzatmadan ve dayanamayıp spoiler veririm diye korktuğum için nasıl eğlendiğimden bahsedeyim… Devamı

3 – Bir SüperStar’ın Hikayesi – Allen Iverson Bölüm (2)

…Yaşanan bu hapis dönemi, hem lise yıllarında kendisini vitrine koyacak fırsatlardan mahrum kalmasına sebep vermişti, hem de ileriye dönük üniversite hayallerini de büyük riske atmıştı. Çünkü edindiği kötü şöhret kendisine burs verme teklifinde bulunan okulların bu kararlarından vazgeçmesine; burs vermeyi planlayan kolejlerin ise kötü nam salan bu adamı okullarına davet etmeye cesaret edememelerine sebep olmuştu. Oğlunun geleceğini NBA ile şekillendiren annesi Ann Iverson ise çeşitli kolejlerden randevular alıp, okul yöneticilerini oğlunun başından geçen kötü şeylere aldırış etmemelerine ve onun yetenekleriyle ilgilenmelerine ikna etmeye çalışıyordu…Devamı

4 – Basketbol Kuralları

Fauller savunma faulü, hücum faul ve teknik faul olmak üzere üçe ayrılır. Hücum fauller hareketli perdeler, sabit oyuncunun üstüne çıkmak ya da elini,kolunu veya dizini fazla açmak durumlarında çalınır. Savunma faulleri ise yine elin, kolun, dizin haddini aşması durumunda çalınır. Aslında basketbolda faulü tam olarak açıklamak için, her oyuncuyu bir silindir olarak algılama örneği ile yola çıkalım. Silindiri bozan, faulü yapmış oluyor! Ne demek şimdi bu: örneğin göze çok hoş gelen bir turnike izliyorsunuz, ama o da ne! Hakem hücum faul diyor! Görüntünün tekrarını izlerken farkediyorsunuz ki turnikeye giren arkadaş, topu tutmadığı kolu ile savunmacısını havada iken dürtükleyip duruyor! Silindirin çapı genişledi, silindir bozuldu, faul düdüğü geldi!… Devamı

5 – Koparan Fotomaç Başlıkları

99 – 2000 sezonu. Galatasaray’ın UEFA kupasını aldığı dönem. UEFA kupasına katılmadan önce şampiyonlar ligindeki grup maçlarından sonuncusunda Milan ile karşılaşıyor. Galatasaray yenildiği ya da berabere kaldığı takdirde grubu sonuncu olarak tamamlayacak. Tek çıkar yol Milan’ı yenmek. O efsane maçı hepimiz hatırlarız. 85. dakikada 2-1 yenik durumdayız. O dakikadan sonra Hakan Şükür’ün kafa golü ve Ümit Davala’nın penaltısı ile maçı 3–2 kazanıyoruz ve UEFA kupasına katılmaya hak kazanıyoruz. Ertesi gün Star gazetesinde tam sayfa bir başlık  : YENDİK Mİ LAN. Devamı

Related posts:

1. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)
2. Eyyvah-Ki Ne-Eyvah!
3. Koparan Fotomaç Başlıkları

Hepimiz yaşamak, yaşamlarımıza kendimizce bazı anlamlar katabilmek ve kendi hikayemizi oluşturabilmek için öyle ya da böyle bir şekilde Dünya’yı anlamaya, çevremizden akıp giden nehirden bir balık daha tutmaya çalışırız. Kimilerimiz ise akıntının içinde yıkanmaya, ruhumuzu kirleten pislikleri bir çırpıda kendimizden kovuşturmaya uğraşırız.

İşte bunlar Dünya’yı anlayamayanlardı. Anlayan nasıl mı olur dersiniz?

Nehrin kenarında duran, sudan korkan, yüzme bilmeyen, saf velet vardır ya, o kendini nehre salmayarak, bir ömrü kıyıdan sadece izleyerek dolduran, işte o yaşamın en derin sırrına vakıf olmuştur.

Hayatının baharında, nehirden yukarı çevirdiğinde kafasını, gelen masmavi, parlak, can veren suyu hayretle izler önceleri. Suyun kenarından dibe bakar, ayaklarına sıçrayan su damlacıkları yüzünü güldürür, görebildiği her balıkta kalbi sanki yerinde fırlayacak gibi olur. Nehrin, sadece nehir olması yüreğini doldurabilmek için yeterlidir.

Gün gelir, bir gün yine izlerken hayatının anlamı olan nehiri, 3-5 çapulcu gelir. Pis ayakları, elleri, göğüsleri, ama en kötüsü o pis beyinleri ile nehire girer, temiz suya tecavüz edercesine iğrençliklerini akıntıya bırakıp, arkalarını dönüp giderler. Önceleri anlayamaz veledimiz olanı biteni. Su hala parlayarak gelir yükseklerden, sesi de aynıdır, görüntüsü de, iç gıdıklayıcı damlaları da.

Daha sonra balıkların peşine düşenler gelirler. İlk günler bir kaç tane, sonraki yıllarda ise binlerce balıktan mahrum ederler nehiri. Su hala pırıl pırıl akar, ama artık kalp yerinden fırlayacak gibi olmaz. Belki de biraz hüzün sarar gönlü. Ama yine de umut vardır hep, su akıyor ya, daha ne olsun demek ister.

Akşam olur, güneş uykuya dalar. Ay ışığı parlar suların üzerinden. Su artık siyah görünür, dibini göstermez, işte o zaman kıskançlık sarar çocuğun her yerini, iliklerine kadar. Keşke der, sadece ben görebilseydim her zaman, ay ışığı benim için yeterli, ama diğerleri için insafsız bir ışık salsaydı tepelerden.

Derken gün doğar, çocuk tekrar koşar suyun kenarına, kafasını yukarıya doğru çevirir. Kendine doğru gelen siyah suya tiksinerek bakar. Korkusundan elini yüzüne götürür, buruş buruş olmuş ellerini, eğri kemiklerini, sızlayan ayaklarını, görmeyen gözlerini hisseder. Anlar, kafasını çevirir, her yana bakar bu kez, sadece yukarıya değil. Anlar, güzelliğe, mutluluğa, temiz duygularına yapılan hakareti, şerefsizliği.

Dünya’nın anlamına vakıf olur. Hızlı, canlı, gürüldeyerek akan o nehrin, binlerce sapkın düşünce ve eylem ile bir hiçe, bir yokluğa dönüştüğünü görür.

Güzel düşler, buruk sevinçler ve ardından gelen korkunç acılar ile atar kendini nehre. Buz gibi sular sarar çevresini, balçık dolar ağzına burnuna.

Kirlenir nehir…

Benzer yazı bulunamadı.

Son birkaç gündür belki elli-yüz kere dinlediğim şarkı var “Beni Unutma” diye. Emre Aydın güzel yapmış Allah için, hakkını teslim etmek lazım. Şarkı çok düşündürdü beni, aklımdan çok şey geçti. Geçti ve gitti, ama bir soru kaldı sonrasında.

Niye “beni unutma”?
Biri tarafından unutulmamak neden bu kadar önemli? Başka biri tarafından alakasız bir günde hatırlanmak ve yine unutulmak ne kazandırır ki hatırlanan insana? Köprünün altından akıp gittiyse sular, yüzeyde çırılçıplak kalan taşlar kimin umurunda? Ego tatmininden fazlasını sağlamaz hatırlanmak insana, yollar ayrılmışsa.

Hiç kimse unutulmaz, bu bir gerçek. Her insan az ya da çok yer kaplamıştır hayatında. Unutmazsın. Görünce tanır, sesini duyunca bilir, kokusunu alınca anlarsın.

Ama o insanı unutmamakla o insanı yaşamak arasında fark var. Bir insanı nadiren hatırlamak, kısa süreliğine düşünüp hafızanın gerilerine tekrar itmekle; o insanı yaşamak, her anına katmak, her şeyde onu bulmak arasında fark var. Yıllar sonra sokakta gördüğün bir şeyde hatırlamakla her sokakta onu bulmak arasında dağlar kadar fark var.

Yaşanılanların çokluğu değilmiş unutturmayan, insan hatırlamak istedikçe hatırlarmış. Hayatın, dünyamızın her yerine mezarlar kazıp anılar gömmüşüz. O an için hayati önemi olan şeyler ölmüş gitmiş, sadece hafızayı zorlayınca çıkabilirmiş belki. O kadar eminiz ki oysa, kalıcı izler bıraktığımızdan… O anıların hep taze kalacağından, geleceğimize güzel referanslar olacağından, fotoğrafların solmayacağından… Dijital çağda bile solar fotoğraflar, bilir misiniz?

Bazen biri gelir, bakar gözlerinin içine, gözbebekleri titreyerek, “Beni hiç unutmayacaksın değil mi?”,”Biliyorum bir gün çıkacaksın hayatımdan. Hiçbir şeye dört elle sarılmadın, tıpkı bana olduğu gibi. Aklının dolandığı diyarlarda yokum. Ama bari beni unutma!” demektir bunun açıklaması. Hala hayatında olan birinden bunu duymak ne acı. “Beni unutmayacaksın değil mi, beni unutma, unutama, beni unutamayacaksın, beni unutamazsın!” diye şiddetlenir bazen bu talep. “Senin hayatında çok büyük yerim var benim! Görürsün, hiç unutmayacaksın işte! Hep beni hatırlayacaksın, her yerde, her şeyde!” olur. Anılar öldükçe eksildiğini düşünür ya insan, unutmak unutturmak istemez, eksilenlerin yerine yenileri gelince o kadar da aranmaz aslında eskileri. Acımasızlık en son noktaya gelir. Maalesef ve ne mutlu ki, hem iyi hem kötü.

Hayatımda kimseden unutulmamayı istemedim herhalde, ilkokulda anket defterlerine “Sepet sepet yumurta sakın beni unutma!” yazdıysam da ciddiye alınmasın, racondandır. Gereksiz bir zavallılık olduğunu düşündüm, hala da öyle düşünürüm. Başkalarının hafızalarında alan kaplamaya çalışmak yerine hayatına güzel anılar katmaya çalışmak daha iyidir bence.

Benzer yazı bulunamadı.

Biraz gecikme oldu; yazıyı takip edenlerden özür dileyerek başlayalım. Şimdiii, ilk yazımda Allen Iverson’un çocukluk yıllarında ve lise döneminde hayatında nelerle karşılaştığını yazmıştım. En son uğradığı haksızlık ve hapis süreci gelmişti.

Üniversite Yılları: Georgetown Üniversitesi

Yaşanan bu hapis dönemi, hem lise yıllarında kendisini vitrine koyacak fırsatlardan mahrum kalmasına sebep vermişti, hem de ileriye dönük üniversite hayallerini de büyük riske atmıştı. Çünkü edindiği kötü şöhret kendisine burs verme teklifinde bulunan okulların bu kararlarından vazgeçmesine; burs vermeyi planlayan kolejlerin ise kötü nam salan bu adamı okullarına davet etmeye cesaret edememelerine sebep olmuştu. Oğlunun geleceğini NBA ile şekillendiren annesi Ann Iverson ise çeşitli kolejlerden randevular alıp, okul yöneticilerini oğlunun başından geçen kötü şeylere aldırış etmemelerine ve onun yetenekleriyle ilgilenmelerine ikna etmeye çalışıyordu. Tek tek suratına kapanan kapılar, Georgetown Üniversitesi ile son bulmuştu. Georgetown’un Iverson’a sadece koçluk değil babalık da eden koçu John Thompson, Ann Iverson ile görüşmesini şöyle anlatıyordu: “Bende bu çocuk ile ilgili merak uyandıran şey annesi oldu. Ortada bahsi geçenin oğlunun hayatı olduğunu ağlayarak ifade ediyordu. Benden sadece tek bir şans istedi, tek bir şans! Ben de merakımın da etkisiyle oğluyla görüşmeyi kabul ettim. Allen’la konuşurken dikkatimi çeken ilk şey, karşımdaki çocuğun çok zeki olduğuydu. Hayatındaki tüm olumsuzluklarla yüzleştiği ve bunları ardında bıraktığı izlenimine kapıldım ve bu beraberinde kötü bir şöhret getiren bu adam için çok önemli oldu. Ben de tek bir şartla birlikte çalışmayı kabul ettim: Mahkeme kararındaki şartları yerine getirdiğine ve adli kaydının temizlendiğine dair belgeyi getirmezse, imza atılmayacaktı.”.Birkaç aylık gecikmenin ardından Iverson, Georgetown Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’ne kaydoldu. Neden mi güzel sanatlar? Belki pek bilinmez ama Iverson çok yetenekli bir ressamdır. 17 yaşındayken resim dersleri veriyordu. Georgetown yıllarında ise, ev odasının kapısının arkasına Majesteleri Jordan’ın bir portresini çizmişti. Ayrılırken kapıyı da beraberinde götürmek istemiş; ama ev sahibi izin vermemişti.Koç John Thompson, Iverson için bir koçtan fazlası olmuştu. AI’da eksik kalan baba figürünü de elinden geldiğince tamamlamıştı. Georgetown Hoyas, aslında NBA’e kazandırdığı uzunlarıyla ünlüydü ve Thompson da çok iyi bir guard eğitmeni değildi. Ancak üniversite takımlarında belirli bir kariyere sahip olabilen sayılı siyahi kişilerden olan Thompson,Iverson’un yaşadığıklarından da etkilenmiştir. Basının kendisine Iverson için herhangi bir ayrıcalık tanıyıp tanımaycağı sorusuna ise: “Allen’a güveniyorum. Güvenmesem zaten takımıma almam; ama defalarca söylediğim gibi: Takımda bir çıban istemiyorum ve burası da sorunlu olanlar için bir rehabilitasyon programı değil“.

Related posts:

1. Mart Ayında Afer.in’de Neler Oldu?
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (1)
3. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (3)

SpongeBob SquarePants’e bayılıyorum ve itiraf etmeliyim ki onu çok kıskanıyorum. Modern hayata ‘nanik’ yapmak için bir çizgi filmden daha iyi bir yol olamazdı herhalde.. Biz her gün işe zar zor giderken, harcandığımızı, sömürüldüğümüzü, tüketildiğimizi düşünürken; o nasıl susam tanelerini saymak için sabah saat üçte işine gider? İş aşkıyla yanıp tutuşur?

Biz ahmak insanlara karşı tahammülümüzü tamamen kaybetmiş ve onlardan bile öğrenilebilecek bir şeyler olduğunu unutmuşken o nasıl Patrick ile dostluk kurabilir? Biz her şeyden yılmış, ilgi alanları bulmaktan zorlanırken, o nasıl hiç bıkmadan usanmadan üstelik her seferinde sınıfta kalmasına rağmen ısrarla ehliyet kursuna gidebilir?

Biz hayal gücümüzü güçlendirmek için eskisinden daha fazla bir şeyler okumaya, bir şeyler izlemeye ihtiyaç duyarken, o nasıl sıradan karton bir kutunun içinde kurduğu hayallerle kendinden geçebilir? Ve biz mutlu olmamız gereken zamanlarda bile her şeye kulp takıp mutsuz olmak için bariz bir çaba gösterirken, o nasıl hiçbir şeyden yara almadan mutlu olabilir?

Eğer tüm bunları sadece onun çizgi film karakteri olmasıyla açıklıyorsanız, asla onun gibi olamayacaksınız demektir.. Bir çizgi film karakterine dönüşme yetiniz varsa, başka..

Yazan : Büşra Sayım

Related posts:

1. Mutlu Olmanın Altın Kuralı

İnsanı yaşamdan soğutan hislerin başında gelecek korkusu ve bunun yarattığı kaygılar var. Önüne geçilemeyen, nefret edilesi bir duygu bu.  Ne yaparsanız yapın, kendinizi düşünmekten alıkoyamıyorsunuz..

Mutlu olmanızı gerektiren tüm unsurlar bir araya gelmiş gibi görünür bazen. Bunu yerle bir edebilecek güce sahip, kendi kafanızın içinde yarattığınız senaryolar sonsuz bir rahatsızlık duygusunun fitilini ateşler. Buna karşı yapılabileceklerin sayısı maalesef çok azdır.

‘Günü yaşamak’ ‘Anı yakalamak’ gibi sloganlar dile kolay.. Bazılarının bunu söylemeye cesaret bile edemediğine eminim. Söyleyip de hakkını vererek uygulayanların sayısının ne kadar az olduğunu vurgulamaya gerek bile yok..

Yaşanmamışla sorunumuz var. İleride neler yaşayacağımızı, neler yapacağımızı, nerede olacağımızı bilmeye ihtiyacımız var. Sabit kalamayacağımızı biliyoruz çünkü.. Tüm bunların çaresini fallarda bulanlar, karanlıkta karanlıkta el yordamıyla bir şeyler yapmaktan korkuyor olabilir mi? Geleceğe ilişkin bir çift güzel söz duymanın bir zararı yok belki de. Ancak asıl hata, hayatı buna göre şekillendirmekle başlıyor.

Geleceğe ilişkin kaygımız onun bizden güçlü olmasından ileri gelir. Çok kötü bir sabaha uyanabiliriz. Elimizde olmayan şeylerin acısını en derinlerimizde hissedebilir ve hiç bir şey yapamamanın acısıyla kıvranabiliriz. Geleceği kontrol edemeyeceğinin bilincinde olan ve bunu bir rahatsızlık unsuru olarak algılayanların hayatta kendilerine verdikleri en büyük zararlardan biri de bu aslında.. Fakat ne ironiktir ki, geleceği yönetme çabaları dozunda olduğu sürece bazı başarıların ve çeşitli edinimlerin de yolunu açabiliyor.

İtalyan bir atasözü ‘Yaşayan görür’ der. ‘Ne yapalım yani?’ diyerek bir şey yapmamak işin kolayına kaçmak olsa da, neticede yaşayıp göreceğiz..

Yazan : Büşra Sayım

Benzer yazı bulunamadı.

İnsanlar ikiye ayrılırlar: gidenler ve kalanlar. Bütün insanlık tarihi gidenlerin(yani dolaylı yoldan gelenlerin) ve kalanların kavgaları sayesinde oluşmuştur.

Çok mu iddialı oldu dersiniz? Sanmam. Roma’yı çöküşe götürenler de harekete geçen kavimlerdi, zira bir kez harekete başlayan kavimler, yokuş aşağı yuvarlanan taş misali durdurulamaz bir enerjinin etkisi altındaydılar. Mücadele ruhunu sonuna kadar yüreklerinin ateşinde tutanlardı.

Lutfen beni terk etme!

Kalmak dilbilgisi bakımından bir eylem olsa da, özünde bir durumu belirtir. Hem de son raddede vahim bir durumu. Kalan insan zamanın sarmaşıkları ile sarılır, ayakları toprağa kök salmışçasına bağlanır. Beraberinde uyuşukluğu ve muhafazakarlığı getirir, çevresine yayar ve zihinleri köreltir. Çünkü bulaşıcıdır, yakasına yapıştıklarını her türlü kurnazlığı yaparak ikna etmeye çalışır. Yazılarda, şarkılarda ve filmlerde hep gidenler lanetlenir. Gidenler korkaklıkla, kaçmakla ve ihanetle suçlanırlar. Politikada da, aşkta da ve yaşamda da.

Halbuki suçlu olan giden değil, korkaklığı bir yaşam biçimi hale getirmiş olan kalanlardır her vakit. O kalanlardır ki, hiç bir zaman farklı bir güne, farklı bir toprağın üstünde başlamayı akıl edemezler. Gidenler tarafından terkedilmemişlerdir, çünkü gidenleri onlar terketmişlerdir. Eşlik etmeyi unutarak, çökmüş bir ahlaki değerler sistemi tarafında çepeçevre sarılmışlardır.

Gitmeyen, hareket etmeyen insan vicdani duygulardan yoksundur. İnsan, gittiği kadar yaşar. Yaşadığı kadar öğrenir, tecrübe eder. Ölümden habersiz olan kişi ölüme üzülebilir mi? Kötülükleri, edepsizlikleri görmeyen insan, nasıl olur da bunların yeryüzünde hüküm sürmesinden rahatsız olabilir? Televizyon karşısında savaşı izleyen adam, korktuğu için değil acıdığı için vahlar. Ama bu acıma, vicdanın verdiği bir tepki değildir, tam tersine kişinin içindeki “benim başıma da gelebilir” korkusunun tüm iki yüzlülüğü ile vuku bulmasının sonucudur.

Kalmak , kum saatini kırıp, tozlarını rüzgarda savurmaktır.

“İki günü aynı olanın hayatından bir gün boşa geçmiş demektir.”

Hz. Muhammed (s.a.v)

Hareket beraberinde tehlikeyi de getirir, heyecanı da, umudu ve umutsuzluğu da. Gitmek ölümle bile sonuçlanabilir, ama bu birbirinin aynı onlarca günden evladır. Kalırken geçen zaman, Peyami Safa’nın dediği gibi, insanları değil armutları olgunlaştırır. İnsanları geliştiren, vakit değil yoldaki çizgiler, kilometre tabelaları ve yol üstü lokantalarıdır.

Tanrı’ya samimi bir dua mı etmek istiyorsunuz, gelin içten olalım. Dua edelim ki bizleri olduğumuz yerde kalmaktan ve bu huzuru bulmaktan korusun.

Gidin, ama öyle ama böyle, yolunuz  açık olsun.

Benzer yazı bulunamadı.