Merhabalar! Bir önceki yazımda İran’a gitmeden önce Van’da geçirdiğim bir günden bahsettim ve çok güzel geri dönümler aldım. Şimdi yazı dizisinin asıl ilgi çekici olan bölümüne, yani İran’a karayoluyla gidişimi ve yaşadığım garip ama bir o kadar da eğlenceli tecrübeleri paylaşacağım bölüme geldik.

“Türk bir otobüs firması” ile İran’a gitmek

Geçen yazımda bahsettiğim üzere meşhur Van kahvaltısını yaptım ve otobüs biletimi son kez kontrol edip seyahat acentesine gitmek üzere yola koyuldum. Acente dediğime bakmayın derme çatma küçük bir dükkan İran’a otobüs bileti satıyordu ve ben de oradan bilet almıştım.Van’dan karayoluyla İran’a gitmenin iki yolu var; birincisi otobüs vasıtasıyla,yaklaşık 5-6 saat süren bir yolculuktan sonra Urmiye şehrine varmak,diğer seçenek ise Van’dan minibüs  ile Yüksekova’ya oradan da sınıra gitmek. İkinci yöntemi tercih etmenizi önermem. Çünkü minibüsler erken saatte kalkıyor ve sizi sınıra kadar götürüyor yani İran sınırından geçmiyorlar. Sınıra geldikten sonra kontrolünüz yapılıp İran’a girdikten sonra Türkçe bilmeyen taksi şoförleriyle anlaşarak şehir merkezine taksi vasıtasıyla gitmeniz gerekecek. Onun için en mantıklı yol otobüsle gitmek gibi gözüküyor.

Yazının başlığında tırnak içinde Türk bir otobüs firması yazmama neden olan olaylardan ilki gerçekleşmişti. Otobüsü kaçırma korkusuyla koşa koşa otobüse yetiştim, sırt çantamı yerleştirdikten sonra, koltuğumu bulup oturdum. Birkaç dakika geçtikten sonra hala hareket etme eğilimi göstermeyen kaptan şoför ve “kıl” muavin arkadaşa sinir olmaya başlamıştım. Zira onlar da benim nefretimi boşa çıkarmadılar ve otobüs 45 dakika geç kalktı. Otobüste 15-20 yolcu vardı ve çoğu Van’da yaşayan ve çeşitli sebeplerden sürekli İran’a gidip gelen insanlardı. Zira hepsi İran’a çok sık gelip gittiklerinden dolayı zaman zaman kendi aralarında bile Farsça konuşuyorlardı. Kendimi çok maceracı ve cesur hissederken ön koltuğumda yaklaşık 50-55 yaşlarında Alman bir bayanın da tek başına İran’a yolculuk ettiğini fark ettiğimde bu düşüncemin yersiz olduğunu fark ettim. Yeteri kadar gecikme yaşadıktan sonra yola koyulmuştuk.

Yüksekova

Yolda muavinin yaptığı aptallıklar dışında çok sıradışı bir durum olmadan sınıra kadar gelmiştik. Çok garip ama sınırda çantamı kontrol etme gereği duymayan görevliler vardı.

Türkiye çıkış  pasaport kontrolü yapıldıktan sonra hayatımda ilk defa yaşadığım hiçbir yere ait olmama duygusunu yaşamıştım. Zira Türkiye çıkışı ve İran girişi arasında  yaklaşık 8 – 9 metre uzunluğunda bir koridor vardı ve hiçbir bölgeye ait değildi.:) Koridorun sonunda ise  ülke değiştirmenin direkt etkisini görmüştüm. İran’a giriş kapısı -bak burası İslam cumhuriyeti içeri girdikten sonra akıllı olun ona göre uyarısı yaparcasına- yeşil renkteydi. İçeri girer girmez ağır bir hacı yağı kokusuyla karşılaştım. Gerekli pasaport kontrolleri yapıldıktan sonra, dışarı çıkıp ayağımı İran toprağına basar basmaz sol taraftaki dağda büyük bir billboard üzerinde İran devriminin liderlerinden Humeyni’nin fotoğrafını gördüm. Zira bana göre megaloman olan bu zat-ı muhteremin fotoğrafları her yerde görülüyordu. Otobüsün gelmesini beklerken bir takım gezer döviz bürosu edasındaki çakal arkadaşlar yabancı olan bizlerin yanına gelerek kırık İngilizceleriyle dolar ve euro bozabileceklerini söylüyorlardı. Otobüsteki düzenli İran turisti olan Vanlı hemşehrilerimiz çoktan beni uyarmıştı. Bu adamlar kafalarına göre belirledikleri çok düşük bir fiyattan dolarlarınızı alarak size İran parası olan tümeni veriyorlardı.

Otobüs geldi ve yeniden yerlerimizi alıp yola koyulduk. Sınırdan itibaren adeta cama yapışarak bu farklı ülkenin köy sokaklarını  gözlemliyordum. Kendimi adeta delta force oyununun içinde ya da hikaye gereği Orta Doğu’da geçen bir Amerikan savaş filminin setinde hissettim. Hızla geçen zamanın farkına yeniden varmamla Tahran uçuşuna sadece 45 dakikanın kaldığını fark etmem bir olmuştu. Şoför sürekli beni sakinleştirmeye çalışarak “Kardeş yetişirsin merak etme.” dese de ben fazlasıyla kaygılanmaya başlamıştım. Çünkü Türkiye veya Avrupa’da bir uçuşa yetişmek için 1 saat önceden check in yaptırıp daha sonrasında uçuşu beklemeniz gerekir. Benim ise 45 dakikam vardı ve henüz uçak biletini bile almamıştım. Eğer yetişemezsem bir sonraki uçuş 2 gün sonraydı, bu hale düşmem durumunda kongreye yetişemeyecektim ve kongre başkanı olduğum için bütün planları alt üst etmiş olacaktım. Daha da kötüsü “köyün ortasında kalacak yeri nereden bulacağım ?” sorusuna yanıt bulmak zorunda kalacaktım.:) Otobüs terminale varmadan beni köy çarşısı gibi bir yerde indirdi ve 20 metre  ileride park halinde bulunan taksilerle havaalanına gidebileceğimi söylediler. Görünüşte endişe edebileceğim bir şey yoktu çünkü şoförün söylediğine göre havaalanı çok yakındaydı ve buradaki şoförler Azeri kökenli olduğu için Türkçe biliyorlardı. Bense muavinin benim için taksiye gidip eğer şoför Türkçe bilmiyorsa, şoförle Farsça konuşarak beni havaalanına götürmesini söylemesini isteyecektim ki, ben sırt çantamı alır almaz otobüs birden hareket etti ve uzaklaştı. Hayatımda hiç unutamayacağım o duyguyu o an yaşamıştım. Tanımadığım bu yerde, dilini hiç bilmediğim bir kalabalığın ortasında dımdızlak kalmıştım. :) Kendimi toparlayıp, şansımı denemek için taksilerden birinin yanına gittim ve  kapıyı açıp İngilizce konuşarak havaalanına gitmek istediğimi söyledim. Beklediğim üzere şoför İngilizce bilmiyordu ve manasız bakışlarla bana baktı. İkinci ve son şansım olan Türkçeyi denedim. Bu sefer beni biraz anlamış gibi görünse de net anlamadığı belliydi. Ben de son çare olarak beden dilini kullanıp Sultanahmet’te turistlere dert anlatmaya çalışan vatandaşlarımız gibi elimle uçak işareti yaparak Tahran’a gitmek istiyorum dedim. :) Sonunda şoför beni anlamıştı. Taksiye atladım ve yola koyulduk. Ben Türkçe konuşmaya devam ederek havaalanına ne kadar sürer diye sordum. Şoför sorumu anlamıştı fakat yarım yamalak bir Türkçe ile beni mahveden şu cevabı vermişti: ” Bir saat uzaklıkta…” Adeta allak bullak olmuştum. Bilmediğim bir ülkede şehir dışına doğru giden bir taksiyle bir saat uzaklığa gidip ortada kalacaktım. Çünkü otobüstekilerin söylediğine göre havaalanı 10 dakika uzaklıkta olmalıydı. Ağır bir kültürel şok yaşamak üzereydim ki son anda kendimi topladım ve sağda araba satan bir mağaza gördüm. Şoföre hemen sağa çekmesini söyleyip taksiden inerek mağazaya ilerledim. Yine ilk olarak İngilizce  konuşarak kimsenin İngilizce bilip bilmediğini sordum. Cevap alamayınca ,Türkçe biliyor musunuz dedim. Şükürler olsun; bir kişi onların tabiriyle İstanbul Türkçesi konuşabildiğini söyledi.Zira Azeri Türkçesinin bizim Türkçemizle hiçbir benzerliği olmadığını şok olarak öğrenmiştim.Orada yardımcı olan beye havaalanına kaç dakika uzaklıkta olduğumuzu sordum ve 3-4 dakika cevabını alınca rahatlamıştım.Taksi şoförüne durumu anlatmasını ve beni havaalanına götürmesi gerektiğini Farsça söylemesini rica ettim. Araba satıcısı şoförle Farsça konuştuktan sonra durum anlaşılmıştı. Şoför bana Türkçe bir dakika demek istemiş fakat dakika demeyi bilmediğinden saat demiş. Bu trajikomik gerçeği öğrendikten sonra gerçekten 4-5 dakika içinde havaalanına vardım. Bu arada unutmadan söyleyeyim İran’da taksi dahil tüm ulaşım yolları çok ucuz. Havaalanına varır varmaz güvenlik kontrolünden geçerek acente bilet satış noktasına gittim. İkinci bir dil krizi yaşayarak İngilizce derdimi anlatamadım. Farsça da bilmediğimden yine Türkçeyi denedim. Görevli Türkçe konuşamasa da  Türkçe bilen bir arkadaşını çağırdı ve uçuşa sadece 25 dakika kala mucizevi bir şekilde biletimi almıştım.

Yarım saat kala check in işlemlerinin bile kapatılmasını beklerken 25 dakika kala bilet satın almıştım. İnanması güç ama uçuşa son 10 dakika kala bizi uçağa almaya başladılar. Bu dakikada aldıklarına göre kesinlikle rötar olacak ve bekleyeceğiz diye umarken koskoca Airbus dakika gecikmeden tıpkı bir minibüs gibi kalktı. Sonunda Tahran’a doğru uçan uçakta yerimi almıştım. Artık rahatlayabilir ve yolculuğun tadını gönül rahatlığıyla çıkarabilirdim.

Bir sonraki yazımda Tahran’a yolculuğumu, Tahran’daki deneyimlerimi ve olası bir Tahran ziyaretinde işinize yarayabilecek bilgileri paylaşacağım.

Görüşmek üzere…

Related posts:

1. İran Yolcusu Kalmasın: Van üzerinden İran’a yolculuk keyfi

Hayatım boyunca dünyanın en küçük ülkesinin Vatikan olduğunu sanırdım ta ki bir gün aklıma gelip de araştırana kadar. Aslında çok da yanılmamışım. Vatikan 800 kişilik nüfusuyla dünyanın en küçük ülkelerinden. Hatta en küçük 2. ülkesi. Ama peki en küçük olan hangisi? Muhtemelen adını ilk defa duyacaksınız :

Pitcairn Adaları

Pitcairn Adaları, Pasifik Okyanusu’nun güneyinde kalan 4 volkanik adadan oluşuyor. Tabii ki o bölgedeki diğer birçok ada gibi İngiltere kolonisi. 1767′de İngiliz deniz subayı Philip Carteret tarafından keşfedilmiş. Adını da bu subayın adından almış. Bir dönem Fiji’ye bağlansa da 1970′te bağımsızlığını ilan etmiş ve Yeni Zelanda’nın İngiliz büyükelçisi Pitcairn valisi olarak ülkeyi yönetiyormuş. Ülkenin nüfusu 50 kişi. Malzemecileri, antrenörleri de sayarsak bir futbol takımı kadar. Bu 50 kişiyi de ayaklanmacı gemiciler ve eşleri oluşturuyormuş. Resmi dilleri İngilizce ve Pitkernce (Pitkern). Ben dünya üzerindeki en garip dilin Sanskritçe olduğunu sanırdım ama Pitkernce diye birşey de varmış. Para birimleri ise Yeni Zelanda Doları imiş. İnsan merak etmiyor değil parayı nerede kullandıklarını.

Pitcairn Adaları Hükümeti’nin http://www.government.pn/ adında bir de resmi siteleri bulunuyor ki, 50 kişilik bir ülke için fazlasıyla detaya sahip. Tam olarak bir anayasa sahipler mi bilmesem de websitelerinde “Law“ diye bir kısım var ve adada geçerli olan yasaları açıklıyorlar. Doğum kayıtlarından, evliliklere, yargılanmadan ticarete kadar birçok şey hakkında kesin yasalara sahipler. 2009 yılında bir seçim yaşamışlar ve seçim sonucunda ülkeyi yönetme hakkı Michael Calvert Warren’e verilmiş. Kaç yılda bir seçim yapıyorlar emin değilim, muhtemelen yasalarını inceleyince bu bilgiyi bulabilirsiniz. Ülkeyi yöneten konseydeki diğer üyeler arasında WARREN soyadının fazlalığı dikkatimi çekti. Muhtemelen baba, oğul, amca, kuzen, teyze dayı yönetiyorlar ülkeyi. Ayrıca eminim bu ülkede kişi başına milli gelir, Türkiye’den yüksektir. Onunla ilgili veriyi tam olarak bulamadım ama tahminlerimde haklı çıkacağımı düşünüyorum. Öncelikle hükümet olarak .pn uzantılı domainleri ve ad@soyad.pn şeklindeki mail adreslerini satıyorlar. Domain ücreti yıllık 100$, email ücreti ise 50$. Bunların yanı sıra, pul, madeni para, tshirt, kupa, çanta, şapka, havlu, kartpostal gibi daha birçok ürünü satıyorlar ki sanırım koleksiyoncular ve daha birçokları için oldukça değerli ürünler olmalı.

En önemli gelir kaynakları ise turizm. Sadece turizm için http://www.visitpitcairn.pn/ adında bir websitesi hazırlamışlar ki ülkemizdeki bazı turistik yerlerin bu ayarda bir sitesi yok. Turizm sitelerinde adada yapılabilecekleri listelemişler. Bunlar arasında bisiklet, balık tutmak, dalmak, kuşları seyretmek ve doğa yürüyüşü yapmak var. Adada otel de mevcut. İsterseniz geceliği kişi başı 170$‘a bir ev kiralayabildiğiniz gibi 3 kişilik odalarda da kalabiliyorsunuz. Keza detaylı bilgileri otellerin websitelerinden alabilirsiniz. Turizm sitelerini incelediğinizde bilmeniz gereken herşeye ulaşabiliyorsunuz. Ülkedeki ATM ve sağlık hizmetleri bilgilerinden tutun da, yanınızda neler getirmeniz gerektiğine kadar herşeyi anlatmışlar. Son olarak 2 tane de e-buroşür hazırlamışlar tatilseverler için. Ayrıca mutlaka fotoğraf albümlerini incelemelisiniz. Harikulade fotoğraflar mevcut.

Bu yazıyla beraber, bir cehaletin daha sonuna geldik. Artık dünyanın en küçük ülkesinin neresi olduğunu biliyoruz. Ne geçti elimize derseniz bende kestiremiyorum şimdi ama belki ileride buraya tatile gidebiliriz. Hoş olmaz mı? Ya da ikinci pasaportumuzu buradan almak için başvuruda bulunabiliriz. Muhtemelen bu ülkenin vatandaşlarından vize istemeyen ülkelerin sayısı Türk vatandaşlarından vize isteyemen ülke sayısından fazladır. Belki bulunduğunuz şehirde Fahri Pitcairn Islands Elçisi olabilirsiniz. Gerisi size kalmış.

Benzer yazı bulunamadı.

Hayatın en sevdiğim yönlerinden birisi de,siz ne kadar kısa ya da uzun dönemli planlar yaparsanız yapın hayatın bunları takmadan spontane şekilde işlemesidir. Gerçi bu spontane işleyiş birçok kişi için pek sevimli bir durum olmasa gerek. Özellikle fazlasıyla kontrolcü olan kişiler için. Neyse ki ben onlardan değilim ve spontane yaşamayı sevenlerdenim. Hayat da bu konuda desteğini çoğu zaman benden esirgememiş, karşıma son derece eksantrik planlarla çıkmış ve ben de bu planların hakkını vermişimdir. Bu bahsettiğim sürpriz planlardan birine de yaklaşık bir ay önce aldığım bir e-mail vesile oldu.

Ani kararlar vermeyi seviyorum,ya siz ?

(Bir ay önce) Birkaç gün öncesinde elimde olmadan vazgeçmek zorunda kaldığım Makedonya ziyaretinin üzüntüsü henüz geçmemişken akşam saatlerinde aldığım bir e-mail ile keyfim yerine gelmişti. E-mail aralık ayında Türkiye’de organize edilen AIESEC kongresine eğitmen olarak gelen ve yakın bir arkadaşım olan Kylie’den gelmişti. Kylie Avustralyalı olmasına rağmen İran’da AIESEC Genel Merkezi’nin yetenek yönetim koordinatörü olma tercihini yapmış cesur bir arkadaşım :) Yolladığı e-mailde İran’da organize edecekleri ilk uluslararası kongreye başkanlık etmemi çok istediğini ve zamanın bana uyup uymadığını belirtti. Ama ben ilk cümleleri okuduktan sonra zaman uygunluğuna bile bakmadan zaten açtığım yeni sekmede kongrenin yapılacağı Kish adasına biletleri araştırmaya başlamıştım bile. Dediğim gibi ani kararlar vermeyi seven birisi olduğum için kongrenin ön hazırlık toplantısının 3 gün sonra olacağına bile aldırmadan davete olumlu cevap verdim.

İran’a gitmek için önümde 2 net gün vardı ve benim İran hakkında ya da İran’a ulaşım hakkında elle tutulur bir bilgim bile yoktu. Hemen araştırmaya başladım. Bu yazı serisini yazmamın en önemli nedenlerinden biri de benim yaptığım araştırmalarda gördüğüm güncellik sorununu ortadan kaldırmak. Çünkü araştırdığım sitelerde verilen bilgiler, paylaşımlar gayet geniş ve güzel olmasına rağmen güncel olmayan bilgilerdi. Eminim buradaki bilgiler İran’a yolunuz düşerse çok işinize yarayacak. Neyse konuya dönelim :) Yaptığım araştırmalarda İran’a daha önce  gitmiş herkesin İran’ı ne kadar beğendiğini ve ilk fırsatta bir daha gideceklerini görmüş olmam beni çok heyecanlandırdı. Derhal elime not defterimi alıp görmem gereken yerleri not etmeye başladım.

Şimdi sıra İran’a ulaşım konusunu çözmeye gelmişti.İran’a birçok ulaşım seçeneği mevcut. İstanbul Haydarpaşa’dan tren ile, yine İstanbul’dan otobüs ile ve tabii ki uçak ile Tahran’a ulaşım mümkün. Tahran’a en ucuz uçan havayolları İran Havayolları ve Pegasus havayolları. İran Havayolları ile  neredeyse her gün Tahran’a uçuş bulabilirken Pegasus havayollarından çok sık uçuş bulamayabilirsiniz maalesef. Dediğim gibi 2 gün öncesinden İran’a gitmeye karar verdiğimden dolayı uçak biletleri çok pahalı olduğu için hem ekonomik hem de nispeten daha unutulmaz ve keyifli bir yol olan sınırdan otobüsle geçmeye karar verdim. Ama bunu yapmak için iyi bir araştırma yapmam gerekiyordu. Malum kısıtlı zamanım olduğu için iyi bir şekilde planlanamayan bir yolculuk planı kongreye yetişememe neden olabilirdi. Şanslıydım. 2006 yılında İran’a gitmiş olan bir arkadaşımdan henüz haberdar olmuştum ve onu aradım. O da bana Van’da kendisine yardımcı olan Mehmet Amca’nın telefonunu verdi. İzmir’den sabah saatlerinde uçağa binerek öğle saatlerinde Van’a vardım ve Mehmet Amca sağ olsun çok yardımcı oldu.

Uçaktan Van gölü manzarası

Öğle saatinden sonra İran’a otobüs yoktu ve bir gece Van’da kalıp ertesi sabah İran’a gitmem gerekiyordu. Maceracı bir yapınız varsa bu yolu tercih etmenizi tavsiye ederim, eğer maceracı değilseniz hiç bu yolu tercih etmeyin (özellikle tek başınıza İran’a gitmeye karar verdiyseniz ). Çünkü dediğim gibi ani aksilikler canınızı sıkabilir. Ama benim gibi maceracı bir ruha sahipseniz bu aksilikleri pozitif bir şekilde görmeniz  mümkün. Zira yarın gitmek zorunda olmam benim çok hoşuma gitmişti. Çünkü daha önceden Van’a hiç gelmemiştim ve o an şehir merkezindeydim. Van’ı görme imkanını da elde etmiştim. Sırt çantamı otel odasına atar atmaz dışarı çıktım ve bilmediğim bir şehrin bilmediğim sokaklarında gezmeye karar verdim. Ama önce karnımı doyurmam gerekiyordu. Tesadüfen gördüğüm ilk börekçiye girdim. Çok şanslıydım çünkü ustanın yaptığı börek çok lezzetliydi. Keyfim bir kat daha arttı, bilmediğim bir şehri keşfediyorum ve televizyon programlarındaki gezgin gurmeler gibi o şehrin en iyi mekanlarından birinde tesadüfen yemek yiyorum. Van’a yolunuz düşerse şehir merkezindeki Yedisu börek salonuna mutlaka uğrayın. Aramızda kalsın İstanbul’daki böreği ünlü olan birçok mekandan daha iyi yapıyorlar bu işi :) Karnımı doyurduktan sonra şehir merkezinde tura başlıyorum.

Van genel görünüm

Çok büyük olmayan şehirlerdeki şehir merkezi ve çarşıların aktifliğini çok seviyorum. Akşam saatlerinde şehir sakinlerinin çoğunu çarşıda görüyorsunuz konsantre bir İstiklal Caddesi atmosferi yaşıyorsunuz. Otelde sohbet ettiğim resepsiyonistten öğrendiğim kadarıyla Van son yıllarda doğuda en çok göç alan şehirlerden birisiymiş. Zira bunun etkilerini çarşıdaki kalabalıktan anlamak mümkün. Etrafı meraklı gözlerle izlerken en çok dikkatimi çeken, Vanlıların telekomünikasyonla ve bu sektördeki gelişmelerle çok yakından ilgilendiği. Herkesin elinde amiyane tabiriyle fiyakalı telefonlar görmek mümkün. Bu talepten olsa gerek adım başı telefon satan dükkanlar var. Hatta o kadar fazla var ki, cidden bu kadarı gerekli mi diye düşünmeden edemedim. Bu değişikliği daha yeni fark etmiştim ki daha da garip bir manzarayla karşılaştım. Çok merkezi bir yerde olan büyük bir eczanenin vitrininin Viagra ile dolu olduğunu fark ettim. Öyle bir eczane hayal edin ki vitrininde Viagra dışında ne başka bir ilaç reklamı, ismi ya da cismi olsun. Gezmeye devam ederken sinema afişlerini gördüm ve sinema fanatiği birisi olarak hemen bu sinemanın içinde bulunduğu alışveriş merkezini aramaya başladım. Aramaya devam ederken girdiğim bir sokakta sağlı sollu en az 20 tezgahta kaçak sigara satıldığını gördüm. Madem yeni tecrübeler için buradayım neden bir sigara alıp yakmıyorum dedim kendi kendime. Tek satılan sigaralardan alıp alışveriş merkezini aramaya koyuldum. Alışveriş merkezini buldum ve ziyadesiyle şaşırdım çünkü büyük şehirlerdeki birçok alışveriş merkezinden büyük bir alışveriş merkeziydi. 8.kattaki sinemaya gidip hemen bir bilet aldım. Seansın başlamasına 45 dakika vardı ve alışveriş merkezinde benim için bu vaktin en güzel şekilde değerlendirileceği bölüm girişte gördüğüm oyun katıydı. Bu bölüm de beni çok şaşırtmıştı çünkü daha önce İstanbul ya da İzmir’de görmediğim birçok oyun konsolu Van’da mevcuttu. Bunların arasından en keyiflisi ise Tokyo’da otobüs şoförü olmanıza imkan veren oyun konsoluydu. Hatta oyun demeye bile dilim varmıyor, o kadar ayrıntılar düşünülmüş ki bu oyun konsolu otobüs simülatöründen farksızdı. Yani İran ve Van gezisi yetmiyormuş gibi bir de Tokyo caddelerini otobüs şöförü olarak gezme şansını da elde ettim.

Van kahvaltısı

Ertesi gün erken kalkarak İran’a gidecek otobüsün kalkış saatinden bir saat önce harıl harıl kahvaltı salonu aramaya başladım. Malum Van’a gelip meşhur Van kahvaltısı etmemek olmaz. Görüntüsü bile insanı doyuran bir kahvaltı ettikten sonra acenteye gittim.

Detaylı ve 15 gün süren İran yolcuğu için bir yazı yetmez o nedenle yazı dizisi yapacağım. Bir dahaki yazıda İran’a otobüs yolculuğumu, yolculuk boyunca yaşadığım tecrübeleri ve işinize yarayacağına emin olduğum paylaşımlarımı yapacağım. Görüşmek üzere…

Related posts:

1. İran Yolcusu Kalmasın: Urmiye’ye Yolculuk

Sevgili okuyucu, bugüne kadar bir çok yazıyı hep beraber okuduk. Bazılarına “afer.in” dedik bazıları Mürsel’in tabiriyle “yürü git lan” dedik. Şimdi bu zamana kadar en çok okunmuş 5 yazıyı paylaşmaya geldi sıra.

1 – Gençken Yapılacak 100 Şey – Yiğit Ekim Demir

Turkcell’in belirlediği bu eylemler, iletişim hizmeti sunması gereken bir kurumun, sadece para ve reklam için, ülkenin geleceğini belirleyecek olan gençlere nasıl bir yaklaşım içerisinde olduğunun ilanıdır. Gençlerin maddi zaaflarından faydalanarak onları topluma ve bireylere zararı olabilecek eylemlere teşvik eden böyle bir kampanyanın içerisinde olmak, zihni gücünün zirvesinde olan genç nüfus için utanç vericidir. Devamı…

2 – Basketbol Terimleri : Mehmet Mert Sarı

Basketbolun tarihinden bahsettikten sonra, şimdi de basketbol terimlerine bir göz atalım! Çünkü maçları izlerken spikerlerin ve yorumcuların sarfettikleri her söz, dinleyici ve izleyiciler tarafından anlaşılamıyor. Bu terimlerin daha çok NBA severlerin aşina olduğu terimler olduğunu da belirteyim. Bakalım neler varmış: Devamı…

3 – Sınırsız Popun Geleceği : Ezgi Sönmez

Televizyonda müzik kanallarından biri açık ve kimse de televizyonu izlemiyor ama öyle bir şarkı çalmaya başlıyor ki göz ucuyla bakayım derken klibe kilitleniyorsunuz. Garip kıyafetler giymiş bir kadın başlangıçta Christina Aguilera taklidi gibi gelse de müziğinin farklılığını anladığınız anda sizi kendi büyülü dünyasının içine çekiyor. Aslında bence itici bir havası var Lady Gaga’nın; öncelikle ismi sonra da görüntüsü…Peki nasıl birden bire büyük bir pop ikonu olma sırasına girdi bu kadın? Müziği ve görüntüsü nasıl bu hale geldi? Devamı…

4 – Ukraynaya Gitmek İçin Gerekli Adımlar : Kubilay Şengün

Ukrayna bildiğiniz gibi eski bir Sovyet ülkesi. Ülke bağımsızlığını kazandığından beri kendi ayakları üzerinde durmaya çalışıyor. Genel anlamda bunda çok başarılı olduklarını söylemek güç; yaşanan kadife devrim, ülkenin batısı ve doğusu arasındaki farklı düşünce şekilleri bunun en önemli göstergeleri. Tüm bu gerçekler ve sizin istedikleriniz pozitif bir kararda birleşirşe ve Ukrayna’ya gitmeye karar verirseniz fakat kafanızda sorular varsa yazının devamında aradığınız tüm cevapları bulmanız mümkün. Devamı…

5 – Ölü Yatırım Yapma Rehberi : Yiğit Ekim Demir

Her zaman çeşitli kaynaklarda iyi yatırım yapma rehberleri yayınlanır. Ancak bunlar iyi yatırımlardan bahsederken kötü yatırımları gözden uzak tutmaya çalışırlar. İşte şu anda size en popüler 5 kötü yatırımdan bahsedeceğim. Hazır olun!

Yasa 1: Yazlık alın: Evet, ilk kuralımız yazlık almak. Denizi, kumu, doğası güzel olan bir beldede yazlığınız var. Belki de bu bakir beldedeki ilk yazlık da sizin yazlığınız. Endişelenmeyin, 20 yıl içerisinde belde yazlıklarla dolup taşacak ve tüm güzelliğini kaybedecektir. Devamı…

Related posts:

1. Ukrayna’ya Gitmek İçin Gerekli Adımlar
2. Sınırsız Popun Geleceği
3. Ölü Yatırım Yapma Rehberi

Kafalarda hep soru işareti olmuştur, rezervasyonumuzu hotel sitelerinden mi yaptırsak daha iyi bir anlaşma yapmış oluruz yoksa gezi sitelerinden mi?

Bende bunun için kısa bir araştırma yaptım ve sonuçları sizinle paylaşacağım.

Aynı tarih aralıkları içinde, aynı hotel zinciri için, farklı gezi siteleri ve otellerin kendi sitelerinden rezervasyon ücretlerine göz attım. Şehir olarak İstanbul, İzmir. Otel olarak ise Hilton, Marriot Hotel Asia’yı seçtim.Düşünülenin aksine farklı fiyatlar aldım.

Izmir, 15-20 Aralık Çankaya Hilton Oteli

Gezinet: 320TL

Tatilsepeti: 340TL

HRS,: 336TL

Hilton: 341TL

Hilton’un kendi internet sitesi en pahalı seçenek olarak görülüyor. En ucuz seçenek ile arasında 21TL fark var. Bu fiyatlara KDV dahil belirtmekte yarar var, ayrica otel odası seçeneği olarak ikiz yataklı, deluxe odayı seçtim. Gezi siteleri Hilton’dan daha avantajlı gözüküyor. Bunu kontrol etmek için Hilton’un internet sitesine girdiğinizde rezervasyonu son aşamaya taşımayı unutmayın çünkü o kısımda KDV dahil ücreti görme şansınız olacak.

İstanbul, 18-20 Aralık Marriot Otel Asia

HRS:79€

Tatilsepeti:117€

Marriot Hotel Asia:103€

Belirtmekte yarar var Hotel Asia 103€’ luk tarifeyi hasta sonu fiyat uygulaması olarak uyguluyor, hafta içi fiyatları daha aşağı seviyelerde ancak HRS Hotel Asia’nın hafta içi aynı oda tipi için verdiği fiyatı, hafta sonu için “hot deal” olarak sunuyor. Tatilsepeti ise ortada bir yerde fiyat belirlemiş kendine. Marriot Hotel Asia’nın ön ödeme yaptığını belirtelim, HRS ve Tatil Sepetinde bunu belirten bir uyarı görmedim.

Genel olarak bakıldığında, doğru fiyata ulaşmak için ilk satıcı en uygun fiyatı verir mantığı uçak biletinde olduğu gibi hotel fiyatları için de geçerli değil. Fiyatları oluştururken kullanılan “fare” hepsinde birbirinden farklılık gösterirken gezi siteleri bazen otellerden daha iyi fiyatlar sunabiliyorlar. Ancak ön ödeme ve iptal gibi durumlarda otel web sitelerinin daha avantajlı olduğu da bir gerçek.

Tatil yada iş gezisine çıkmadan önce siz de en iyi fiyatı aldığınızdan emin olun…

Benzer yazı bulunamadı.

Ören Sahili

Birçok karmaşayı, yeni dönemin başlangıç telaşlarını, ne yaparım ne ederim sorularını,  kısacası kafamı kurcalayan ne varsa geride bıraktım; kulaklarımı her şeye tıkadım. Gördüklerimi görmezlikten geldim; sadece bavul, birkaç bikini, havlu, bir iki elbise ve hava serinse diye yanıma alacağım bir hırkayı görüyordu gözüm.

Bavulumu kaptığım gibi yollara düştüm. Yaz sezonu kapanıyordu. Çoğu yer içinse çoktan kapanmıştı, malum eylül ayının sonlarına geliyorduk. Bundan sonra bana göre kasvetli, kapalı alanlarda geçmek zorunda olan, depresif sonbahar hızla geliyordu. O gelmeden yazın son demlerini de doyasıya yaşamak lazımdı.

Bu kez rotamı güzelim Edremit Körfezi’ne çevirdim. İzmir’den yola çıktım ve önümde iki seçenek vardı güzergah olarak. Daha çok yer görmek amacıyla Çandarlı ve Dikili üzerinden Artur’a gitmeye karar verdim. Menemen, Aliağa, Çandarlı, Dikili, Ayvalık, Gömeç ve sonunda Karaağaç göründü. Yol boyunca üzerleri zeytin dolu zeytin ağaçları, zeytinyağı fabrikaları beni yalnız bırakmadı.

Güvercin Koyu

Konaklayacağım yer olan Artur, özel mülkiyete ait iki bin ayrı konuttan oluşmuş Avrupa’nın ikinci büyük tatil köyü olma özelliğini taşıyor ve Burhaniye ilçesinin bir köyü olan Karaağaç’a bağlı. Gitmeden önce özellikle hakkında pek bir araştırma yapmamıştım sürpriz olsun diye. Açıkçası bu kadar güzel bir yer beklemiyordum.  Bembeyaz villaları, Güvercin, Gemiyatağı ve Martı olmak üzere üç ayrı koyu, muhteşem manzarası, yemyeşil zeytin ve meşe ağaçları, bol oksijeni ile bir rüya gibiydi burası. Gün batımında ayrı güzeldi.

Artur'da Günbatımı

Bir tatil köyünden çok küçük bir kasabayı andırıyor marketi, açık hava sineması, camisi, spor kompleksleri, havuzu, manavı, fırını… Burada evleri olanlar ilginçtir ki daha çok Ankara ve İstanbullular. Halbuki İzmir sadece iki buçuk saat uzaklıkta. Etrafta da gezip görülecek o kadar çok şey var ki. Ayvalık 20 km uzaklıkta bulunuyor ve başka bir düş görmemi sağlayan Ören ise çok yakın, en fazla yarım saatlik bir yolu var.

Yaz sezonunun kapanmasından olsa gerek sabahları o müthiş manzaraya uyanıp aşağı baktığımda upuzun koyda insan tek tük. Havlumu kaptığım gibi kendimi atıyorum kumsala. Ancak denize girmem o kadar da kolay olmuyor, zira su buz.  Pırıl pırıl sulara daldığımda nefesim kesilecek gibi oluyor. Ama çıktığımda sanki yeni doğmuşçasına bir ferahlık, zindelik hissi…

Ertesi gün Burhaniye‘ye ardından da Ören’e gitmeye karar veriyorum. Burhaniye’nin gezip görülesi bir pazarı varmış. Tam da ona denk geliyorum. Kocaman bir pazar, ne ararsanız var. Meyvelerin, sebzelerin dışında çok fazla giyecek ve ev tekstili de gözüme çarpıyor. Sonra çarşısında turluyorum şöyle bir. Çok şirin bir Ege kasabasını çağrıştırıyor bana denize yakınlığı, insanları ve merkezinin görüntüsüyle. Sonra ver elini Ören…

Pegasus Heykeli

Ören’e vardığımda beni Kanatlı At Pegasus heykeli ve yanında da bir tabela karşılıyor: “Antik Çağın en zengin kralı Krezüs’un kardeşi Adramys’in kurduğu; limanı, anayasası, bölge mahkemeleri, hayıt ve böğürtlenli kremiyle ünlü Adramytteion kentine, Ören’e hoşgeliniz.” Ardından da anlayacağınız gibi kent adını kurucusundan alıyor. Şimdi diyeceksiniz ki Pegasus heykeli nereden çıktı? Adramytteion sikkelerinin üzerinde üç yüz yıl boyunca sembol olarak bir Pegasus figürü yer almış ve dürüstlük, alçakgönüllülük ve şiirsel ilhamın simgesi olarak biliniyormuş.

Pegasus heykelinin arkasında bulunan tarihi eserleri de inceledikten sonra Ören sahiline bakan bir çay bahçesinde dinlenme molası veriyorum. Bir yanda Kaz Dağları ve diğer yanda da Madra Dağı uzanıyor. İki dağın arasında saklı kalmış bir cennete düştüğümü sanıyorum, eğer gerçekten cennet diye bir yer varsa Ören sahilinin oralardan kopup geldiği aşikar. Karşıda bir yerlerde de bir ada görünüyor: Midilli Adası. El salladım o adaya ve o da bana göz kırptı, çünkü o da Yunanistan’dan daha çok Ayvalık sahiline yakınlığının farkında ve yüzerek gitmeyi düşündüğüm adaya vizesiz giremediğimi bilmek de biraz üzücü geldi bu cennet köşede. Sonra bu düşüncelerimden sıyrıldım ve Ören’i daha iyi keşfetmeye başladım. Burası dünyada Alpler’den sonra havasında en çok oksijen içeren yermiş, sanırım o yüzden insan daha içmeden biraz çakırkeyif oluyor. Bir de yürüyüş yolu var ki sormayın, yüz elli yıllık meşe ağaçlarıyla bezeli bir yol. Arka tarafında da oldukça düzenli bir yerleşim dikkatimi çekti. Şirin mi şirin iki katlı pansiyonları hiç de pahalı değil üstelik. Bir de  sahildeki küçük bir kayalığın üstünde deniz kızı heykeli bakıyor size. Altın sarısı saçları ve kuyruğuyla hatırlatıyor size bir masalın içinde olduğunuzu. Bir de kamp alanları ve dağ yürüyüşü imkanı da varmış ancak zamanım yeterli değil şimdilik.

Bir de festivali olduğunu öğreniyorum: Burhaniye Ören Turizm Kültür ve Sanat Festivali. Bu yıl temmuz ayında 20.si düzenlenmiş ancak festivali kaçırmışım. Yine de fazla üzülmüyorum. Çünkü bu düşten uyanmak istemiyorum. Çünkü içim güzel bir hisle doluyor, tertemiz havayı olabildiğince içime çekiyorum, sanki dönüşte yanımda götürebilecekmişim gibi.

Yavaş yavaş veda vakti geliyor. Konuşuyorum bu güzel Ege kasabasıyla, tekrar görüşeceğiz diyorum. Bu kez sörf yapacağım güzel maviliklerinde, zeytinlerini toplayacağım, yaşlı meşelerinin hikayelerini dinleyeceğim. Yazın son demlerini doyasıya yaşattığı için teşekkür ediyorum ona, zeytinlerinden yapılmış zeytinyağından eve götürerek.

Nerede kalınır, ne yenir, ne içilir? Merak ediyorsanız buyurun: http://www.burhaniye-oren.com

Benzer yazı bulunamadı.

İsmini sürekli Litvanya olarak yazdığımız, okuduğumuz ve söylediğimiz; ama Lituanya olarak yazılması, okunması ve söylenmesi gereken ülke. Ben de Litvanya olarak yazmaya devam edeceğim.

Litvanya Haritası

Peki, nasıl ve neden buraya geldim? Erasmus Değişim Programı aracılığı ile bir dönem okumak amacı ile geldim. Nedenim; hem kendimi zorlamak hem de bugüne kadar bir doğu Avrupa ülkesinde yaşama isteğimdi. Yaşam şartlarının ucuz olmasını da eklemek isterdim; ancak fiyatlar Türkiye ile aynı olduğu için bu konuda pek fazla umutlanmamanızı öneririm. Ama genel itibari ile yaşamın rahat, sakin, sessiz olduğu bir ülke.

Tarihine bakarsak Litvanya aslında son yirmi senedir tek başına ayakta kalabilmiş bir ülke. Sovyetler çökünce bağımsızlığını ilk ilan edenlerden. Avrupa’ya ayak uydurmaya, o talihsiz 50 yıllık arayı kapatmaya çalışıyorlar. Ama hala eskiden kalma alışkanlıkları atabilmiş de değiller. Toplu konutlar, 40 senelik troleybüsler, tekeller vb. bunlar hala eskinin izlerini taşıyor. Mesela koskoca ülkede sadece iki ya da üç tane süpermarket zinciri var. Kendi halinde, kendi para birimleriyle yaşıyorlar öylece. Tıpkı bizim gibi, genç nüfusları da oldukça fazla. Bir de burada lise öğreniminin sonlarına doğru çocuk doğurmak oldukça moda. Her yerde genç bir anne ile sarışın ufak çocuklara rastlamak mümkün.

Litvanya’nın başkenti Vilnius. Burda öğrendiğime göre şehrin kurulması bir efsaneye dayanıyor. Büyük Litvanya Dük’ü; Gediminas, Trakai’deki kalesinden av için çıkar ve av hayvanlarının peşinden atıyla giderken Trakai’den uzaklaşır. Yorulunca kutsal bir bölgede, bir tepenin eteklerinde uyuyakalır ve rüyasında yüz kurt kadar güçlü, devasa ve yüz kurt kadar güçle uluyan bir kurt görür. Rüyanın anlamını çok merak eder ve bir bilgeye rüyasını anlatır. Bilge ise; bu rüyanın iyiye alamet olduğunu, Dük’ün rüyayı gördüğü yere gitmesi gerektiğini ve oraya yüz kurt kadar aşılmaz bir kale yaptırmasını öğütler. Bunu duyan Gediminas da o rüyayı gördüğü tepenin üzerine bugün hâlâ Litvanya’nın sembollerinden biri olan o kaleyi yaptırır. Şehir ise ismini içinden geçen Vilnia nehrinden alıyor.

Vize Koşulları
Litvanya Büyükelçiliği, Ankara’da bulunmaktadır. Çoğu şehirde fahri elçiler olsa da, vize işlemlerinizi sadece Ankara’da halledebiliyorsunuz. Vize şartlarını daha detaylı öğrenmek için buraya tıklamanız yeterli olacaktır. Erasmus değişim programı ile gittiğim için vizemi çok kolay aldım ama genel olarak diğer Avrupa Birliği Ülkeleri gibi vize alırken çok zorlanacağınızı sanmıyorum. Yalnız vize ücretini euro olarak vermeniz gerekiyor. Bir diğer nokta da, vize bölümü saat 09:30 ile 12:00 arası çalışıyor. Vizeye başvurmadan önce herhangi bir randevu almanıza gerek yok.

Uçak Bileti
Ulaşım konusunda çok fazla seçeneğiniz yok. Ya Air Baltic ile İstanbul’dan Riga aktarmalı olarak Vilnius’a uçacaksınız ya da THY veya Air Baltic ile Riga’ya uçup oradan Vilnius’a5 saatlik bir otobüs yolculuğu yapacaksınız. Bu kısımda en önemli nokta, Air Baltic’in yirmi kiloluk limit konusunda çok titiz olmasıdır. Eğer kilo fazlanız varsa onu en azından yirmi bir kilo olarak geçebilirsiniz. Bunun yanında uçak içerisinde yiyecekler paralı. Eğer vizeniz Schengen değil de Litvanya vizesi ise, Riga üzerinden bir kereye mahsus transit geçme hakkınız var. Bunun için uçak biletinizi alırken dikkat etmeniz gerekiyor.

Beyaz Katedral

Vilnius’da Yaşam
Şunu diyebilirim ki öğrenci için uygun yaşam koşullarına sahip bir şehir. Eğer yemeğinizi kendiniz yaparsanız maddi açıdan çok rahat edebilirsiniz. Aksi taktirde dışarıda yemek yerseniz fiyatların Türkiye’den pek bir farkı yok. Ayrıca, Türkiye’deki sulara alışmış biri olarak buradaki sulara alışmak biraz zor. Su hem diğer içeceklere göre pahalı hem de tat olarak kötü. Litvanya’ya geldiğinizde en çok zorlanacağınız konu bu olabilir. Onun dışında yaşam gayet rahat ve stressiz. Şehrin etrafı zaten ormanlarla çevrili. Bu yüzden ilk geldiğinizde temiz hava sizi çarpabilir. Dikkatimi çeken diğer şeylerin başında ise, şehirde polis arabası neredeyse hiç görmemiş olmam var. Hatta elimizi kolumuzu sallayarak Cumhurbaşkanlık binasının bahçesine girip birkaç takım oyunu oynamışlığımız bile var. Kimse gelip ne yaptığımızı bile sormadı. Suç oranı düşük ve insanlar kendi halinde yaşıyorlar. Kamusal alanlarda içki içmek yasak ve gece saat ondan sonra içki satın almak yasak. Ancak gidip oturduğunuz bir mekanda içki içebilirsiniz. Adres bulmak bu ülkede çok kolay. Sadece sokak ismi ve gideceğiniz yerin numarası yeterli.

İletişime ve dil konusuna gelince, İngilizce şart tabii ki. Eğer Litvanca öğrenmek gibi bir isteğiniz yoksa İngilizceye bağımlı kalıyorsunuz. Rusçaya çok fazla güvenmemenizi tavsiye ederim, çünkü insanlar bildikleri halde geçmişte yaşananlardan ötürü kullanmıyorlar. Hatta burada Litvan birisine Rus’a çok benziyorsun demek çok büyük bir hakaret sayılıyor. Ama Litvanca basit cümleleri öğrenerek bu ülkenin insanlarının saygısını ve sevgisini kazanabilir, buradan güzel anılarla ayrılabilirsiniz.

Eğer Baltık ülkelerine merakınız var ise, gelip görmenizi tavsiye edeceğim bir yer. Ama tarihi eserler ülke içerisinde dağınık olarak bulunduğundan uzun süre kalmayacaksanız size bir rota çizmenizi tavsiye ederim. Bazen çok zıt yerlerde olabiliyor görülmesi gereken yerler. Bir de Vilnius’a gelip, Trakai’yi görmemek olmaz.

Yazan: Sadettin Semih Çetin

Related posts:

1. Ukrayna’ya Gitmek İçin Gerekli Adımlar
2. Bunlar Çok Okundu

Lviv

Neredeyse her araba taksidir. Ticari taksi bulmak zorunda değilsinizdir. Yoldan geçen herhangi bir arabaya elinizi uzatırsınız, sonra araba yanaşır. Gideceğiniz yeri söyler, ne kadar diye sorarsınız. Size bir fiyat verilir. Önce pazarlık yapıp fiyatı indirmeye çalışırsınız. Uygunsa binersiniz, değilse bir sonraki arabayı denersiniz.

Her daim zevkle Marshurutka’yı tercih edersiniz. Tıklım tıklım ve havasız olması sorun teşkil etmez, zira  Marshurutkalarda her zaman boş yer vardır.

Şehirler arası ulaşımda kesinlikle tren kullanırsınız. Bir uçtan bir uca çok ucuza gezersiniz. Otobüs kesinlikle en son seçenektir. Kaldı ki en gelişmiş sehirler arası otobüs ise Mercedes O403′tür.

Rüşvet yaygındır. Bir çok sorunu bu yolla çözebilirsiniz. Ders notlarınız düşükse notlarınızı yükseltebilirsiniz. Aşırı hızdan ceza yemezsiniz. Pasaportsuz ya da kimliksiz dolaşmak bir sorun teşkil etmez. Hepsinin grivna olarak bir değeri vardır. Pasaportunuza bakıp vizenizin sadece uçakla indiğiniz şehir için geçerli olduğunu söyleyerek sizden rüşvet isteyen güvenlik görevlilerine rastlamak mümkündür.

Kağıt törpü

Tuvalet kağıtları yoktur, tuvalette kağıtları vardır. Bu kağıtlar biraz törpüye benzer.  Zira kullanırken törpülenmiş hissi duyarsınız. Bildiğimiz anlamdaki tuvalet kağıtları az bulunur.

Piknik ve kamp alanlarında tuvalet lükstür. Genelde bir tahta kulübe içerisinde ortada yaklaşık beş metre derinliğinde bir delik mevcuttur. Tasarımı çok sadedir. Mesaj nettir :)

Turist olarak McDonalds’larda Big Mac yemek isterseniz mutlaka menü istediğinizi belirtirsiniz. Yoksa hamburger, patates ve kola için ayrı ayrı ödeme yapar, yaklaşık bir dolarlık zarara girersiniz. Ayrıca ketçap ve mayonez için ekstra para ödersiniz.

Burger King, Dominos, Pizza Hut, KFC bulamazsınız. Bunun yerine Puzata Hata ve Celentano’yu tercih edersiniz.

Sondan 3. şişe favoriniz olur.

Biranın daha ucuz olduğunu görünce, kola ve su tüketimini azaltır, bira tüketimini artırırsınız.

Kulüplere gitmeden önce sokakta ya da barlarda ucuza votka içer, çakırkeyif olarak kulüplere gidersiniz.

Maden suyuna doyar, normal suya hasret kalırsınız.

Kimse anlamasın diye aranızda ana dilimiz Türkçe konuşmak yersizdir. Zira sizi anlayan birileri çıkacaktır. Hatta en dolu anınızda telefondaki arkadaşınıza derdinizi anlatıp yanına da bir kaç Türkçe küfür eklediğinizde arkanızdan ” küfür etmesene, birader” tepkisi alabilirsiniz. Kısacası Türkçe konuştuğunuzda anlama olasılıkları ile İngilizce konuştuğunuzda anlama olasılıklarına neredeyse eşittir.

Taras Shevchenko

Taras Shevchenko’yu çok seversiniz. Ülkenin her yerinde bu şairin heykelleriyle karşılaşırsınız.

Oraya gittiğinizde, Ukrayna’nın sanıldığı gibi küçük bir Rusya olmadığını anlarsınız. Kendi dilleri, geçmişleri ve kültürleri vardır. Hatta Ukrayna’nın bazı bölgelerinde Rusça konuşmak sorun yaşamanıza sebep olabilir. Dnipro Nehri’nin solundaysanız daha milliyetçisinizdir ve Avrupa Birliğini istersiniz, Ukraynaca konuşursunuz; sağındaysanız Rusya hayranısınızdır ve Rus himayesini istersiniz, Rusça konuşursunuz.

Ukrayna’da her zaman bir Türk gibi hareket etmezsiniz. Erkek bir arkadaşınızı uzun süreden sonra gördüğünüzde, sarılmak öpmek onlara sizin gay olduğunuzu düşündürtebilir.

İki adımda bir bankamatik, dört adımda bir döviz bürosu ile karşılaşırsınız.

Kiev'de yağmurlu bir gün

Misafirperverlikleri ve canayakınlıkları açısından Türklere çok benzerler. Tanrı misafiri kavramı onlarda da vardır.

Yaşlı insanlar İngilizce bilmezler ama inanin size yardim etmek için ellerinden geleni yaparlar.

Odesa, Kırım gibi güney şeridindeysiniz sık sık döner yersiniz ama adına Şaurma dersiniz. Üstelik bu döneri lavaş içerisinde, en az on farklı garnitürle karıştırılmış olarak yersiniz.

Sizi çeken değişik bir havası vardır. Başkenti Kiev’de dahi sakinlik ve huzur kol gezer. Yılın dörtte üçünde, gözünüzü bulutlu ve yağmurlu bir havaya açtığınızdan, içinizde değişik, tarif edilemez ama güzel duygular oluşturur.

Yazan: Muhammed Yıldırım

Related posts:

1. Ukrayna’ya Gitmek İçin Gerekli Adımlar
2. Bunlar Çok Okundu

Ukrayna’ya gitmeden önce kendinize sormanız gereken sorulardan biri ve bence en önemlisi:

Neden Ukrayna?

Sarı renk buğdayı, mavi renk gökyüzünü simgeliyor.Ukrayna bildiğiniz gibi eski bir Sovyet ülkesi. Ülke bağımsızlığını kazandığından beri kendi ayakları üzerinde durmaya çalışıyor. Genel anlamda bunda çok başarılı olduklarını söylemek güç; yaşanan kadife devrim, ülkenin batısı ve doğusu arasındaki farklı düşünce şekilleri bunun en önemli göstergeleri. Tüm bu gerçekler ve sizin istedikleriniz pozitif bir kararda birleşirşe ve Ukrayna'ya gitmeye karar verirseniz fakat kafanızda sorular varsa yazının devamında aradığınız tüm cevapları bulmanız mümkün :)

Ukrayna Vizesel Prosedür
Ukrayna konsolosluğu İstanbul ve Ankara’da bulunmakta. Ukrayna vize türleri:

• Turistik vize
• Ticari iş vizesi
• Özel ziyaret vizesi
• Öğrenci vizesi
• İşçi vizesi

Vize detayları ve gereken belgeler için burayı tıklayınız. Yukarıdaki belgelere ek olarak Ukrayna kişilerden Eliza testi yaptırmalarını ve bunu vize formuna iliştirmelerini istiyor. Eliza testi HIV virüsünün tespiti için yapılan bir test, tabii bunu isteyen Ukrayna’nin Avrupa’daki en yüksek HIV/AIDS taşıyıcısına sahip olması da enteresan.

Kendimden bahsetmek gerekirse, ben Ukrayna’ya staj yapmak için gitmiştim, öğrenci olmama rağmen bulunma sebebimden ötürü özel ziyaret vizesi aldım, benimkine benzer bir amaçla Ukrayna’ya giderseniz bu vize türüne sahip olmanız gerekiyor.

Ukrayna vizesini almak oldukça kolay, herhangi bir seyahat acentesine gereken evraklar teslim edikdikten sonra 3-7 iş günü arası vizeye sahip olma şansınız oldukça yüksek ayrıca vize için herhangi bir mülakata girmeniz ya da konsoloslukta bulunmanız gerekmiyor, bu da sizi ekstra yol masrafindan kurtarıyor. Ben 2008 yazinda Ukrayna’ya giderken acenteye 120$ ücret ödemiştim ki bu ücrete 16$ bir seyahat sigortası da dahildi. Ayrıca seyahat sigortasi vize için ön koşul niteliğinde.

Vize örneği

Vizeniz elinize geldiğinde ne şekilde olacak, sağdaki örnekte sayıyla gösterilen yerler ile biraz da ondan bahsedelim:

1: Vizenin verildiği yer
2: Vizenin geçerli olmaya başladığı tarih
3: Vize bitiş tarihi
4: Vize kontrol numarası
5: Vizenizin “multiple” mı “single” mı olduğunu gösteriyor
6: Vizenizin çeşidi
7, 8: Seyahat edecek kişinin ismi Ukraynaca ve pasaportundaki şekliyle
9: Seyahat edenin pasaport numarası
10: Seyahat edenin cinsiyeti
11: Seyahat edenin doğum tarihi
12: Seyahat edenin uyruğu
13: Ukrayna’da gideceği yer

Evet, artık vizemizi aldık ayrıca onu tüm ayrıntılarına kadar tanıyoruz artık, bir sonraki aşama:

Uçak Bileti
Ukrayna’ya şu anda İstanbul’dan direkt uçuş gerçekleştiren firmalar THY ve Aerosvit. Ayrıca WizzAir Antalya’dan, Lufthansa ise Almanya aktarmalı uçuşlar gerçekleştiriyor.

Wizz Air

Wizz Air: Bir parantez açalım ve belirtelim yaptığı tuhaf uygulamayı: Wizz Air Kiev’den kalkmak üzere bilet alan yolcularına sadece çift yön bilet satıyor, Antalya’dan Kiev’e ise ne çift yön ne de tek yön satıyor. Kafanız karışmış olabilir, şu şekilde netleştirelim: Eğer ille de ben Wizz Air ile uçacağım derseniz iki adet çift yön bilet almaniz gerekiyor ki Antalya’dan Kiev’e gidin ve geri dönebilin. Bir çift yön bilet bu yazıyı yazdığım tarih itibariyle 150$ civarında ancak hatırlatmak gerekir Wizz Air bagaj ve uçak içi servis için ekstra ücret talep etmekte.

Türk Hava Yolları

Türk Hava Yolları: IST-Kiev, IST-Simferepol, IST-Odessa, IST-Lviv, IST-Dnepropetrovks hatlarıyla Ukrayna’ya uçuyor. Bilet fiyatları 480-900 TL arasında değişiklik göstermekte.

Aerosvit

Aerosvit: Ukraynalı özel havayolu şirketi, IST-Kiev hattında uçuş gerçekleştiriyor. Ayrıca Kiev’den birçok önemli Ukrayna şehrine uçuşları mevcut. Ben de uçuşumu Aerosvit ile, IST-KIEV-LVIV uçuşuyla gerçekleştirdim. İç hatlarda YAK-42 Rus yapımı uçaklar ile uçuyor bu havayolu. Ben seyahatımı gerçekleştirdiğim zamanda 520$ civarındaydı, şu aralar ise 250€ civarında bilet bulmak mümkün.

Lufthansa

Lufthansa: Son alternatif olarak değerlendirilmesi gereken Alman havayolu şirketi. Fiyatlari 500€ aralığında ve Almanya aktarmali, çok zor durumda kalınmadıkça değerlendirilmemeli ama benim için para sorun değil, zamanım da var bir de Almanya’da havalimanında bekleyeyim diyenler varsa değerlendirilmesi mümkün.

Ukrayna’nın para birimi ve son durumundan bahsederek yazımızı noktalayalım. Ukrayna’nın para birimi son ekonomik krizle birlikte değerini iyice yitirdi. 2008 yazında 4.60 GRV civarında dolaşan Dolar-Grivna paritesi bügün 7.99 GRV ‘a kadar çıkmış durumda. Karşılaştırma yapmanıza imkan vermek için Ukrayna’da 500 ml bir kola 3.5GRV, Bir BigMac menü 25GRV civarındadır.

Son olarak побачимося diyorum ve Muhammed Yıldırım arkadaşımızın Ukrayna’yla ilgili bilinmesi gerekenler yazısını şiddetle okumanızı tavsiye ediyorum.

Related posts:

1. Bunlar Çok Okundu
2. Lietuva
3. Bir Öğrenci İçin Vize – Final Haftaları