2010′nun ilk günlerinde geldim bu eve. Dışardan bakınca pek çok beyaz eşyayla karıştırılıyorum. Aslında bu beni üzüyor. Üstüme kocaman ne yaptığımı yazsalar ya.

Mesela evin kızı bir hışımla eve girince ilk işi mutfağa adım atmak oldu, su içme isteğiyle sanırım. Beni görünce şaşırdı, çünkü daha önce benden evde hiç konuşmamışlardı. Öyle çok da ihtiyaç yoktur zaten bana. Benim yaptığımın taklitleri dışarda gayet ucuza satılır. Ama benimkileri yemeden duramazsınız. Dışardan aldıklarınıza benzemez.

Önce mis gibi bir koku yayılır mutfağa, sonra evin tüm odalarına dolar. Pazar sabahı evin kuytusunda yer alan odasında uyanmış kızın burnuna gelir nefis koku, gün boyu zor çıkar o odadan. Aslında bazen düşünürüm. İyi mi yapıyorum diye. Çünkü kilo aldırmada birebir olabiliyorum bazen. Sebep ben olabiliyorum sadece. Eee o zaman da beni suçluyorlar. Duydum ki bazı arkadaşlarımı sırf bu sebepten mutfak dolaplarının en ulaşılamayacak üst raflarına kaldırmışlar. Ayda yılda bir kere gün yüzü gösteriyorlarmış.

Neyse hikayeme geri dönelim. Kızcağız beni fritöz sandı. Kahkahayı patlatıverdim işte orda. O duymadı ama yine de belliydi ileride alacağı kiloların suçunu bana atacaktı. Şimdiden güleyim de sonra belki rahat rahat kahkaha atamam

dedim. Sonra beni fiyatımda indirim olduğu için aldıklarını öğrendim. Sağlıklı şeyler üretmemin yanında bir de onlara zevkli şeyler tattırıyorum, kendilerinin yaptıklarını sandıkları.Oysaki hamuru bile ben karıştırıyorum.

Şu ana kadar bende 3 çeşit denediler; sade, çavdarlı ve tahıllı. Tek yapabildiklerim bunlar değil ama. Beni çıkardıkları kutudan bir de kitapçık düşüverdi ya yere, işte onda binbir çeşit tarif var. Fıstık ezmelisinden, muzlusuna, sarımsaklısından peynir ve soğanlısına her çeşit ekmek yapabilirim size de. Sadece ekmek de değil yapabildiğim. Şaşırdınız değil mi şimdi buna da?  Kekler de yapabilirim istediğiniz gibi, pizza hamurları da, isviçre çöreği ve lokma da.

Şimdi bu evde çok popülerim. Kitapçığımı ellerinden düşürmüyorlar. Dışardaki sağlıksız olanlardan değil, benim yaptıklarımdan yiyorlar; ben de mutlu oluyorum. Kızın adını henüz öğrenemedim ama adı Anne olan bir kadın benim için küçük bir örtü almış ve onu üstüme örttü ben kirlenmeyeyim diye. Çok tatlı değil mi? İlgi görmek, sevilmek güzel şey.

Beni fritöz sanan kız, yakında fıstık ezmeli ekmek yapacağını söylüyor. Yardım etsem mi ona? Yoksa öylesine bir karıştırıvereyim mi hamuru  kabartmadan?  Bakalım zamanım olunca karar veririm. Şimdi çok meşgulüm, yeni bir şeyler deneyecekler sanırım bende.

İşte ben sıradan ama şanslı bir ekmek pişirme makinesiyim.

Related posts:

1. Ekmek Kavgamız

Evimize ekmek giriş çıkışını kontrol eden ve sofraya koymakla yetkilendirilmiş annem; her gün taze ekmek almasına rağmen, bize önceki günden kalmış görece bayat ekmeği yedirmektedir. Bu durumu kontrol altına almak ve her gün taze ekmek tüketimimizi garantilemek amacıyla; evdeki ekmek bitene kadar yeni ekmek almamasını, ekmek bittiğinde de taze ekmek alarak onu tüketmemizi önerdim anneme. Annem bu önerime “Ya o gün çok ekmek yersek ve hepsi biterse. Kahvaltıya ekmek kalmazsa… Kimse sabah sabah ekmek almaya gitmezse…”şeklinde itiraz ederek, bir anne bünyesinin %30’u evhamdan oluşuyorsa, en az % 25’inin de ihtiyattan oluştuğunu ortaya koydu. Geriye kalan %45’lik dilimin ise duygusallık, korumacılık, televizyondaki acıklı haberlere ağlayabilme potansiyeli ve  TRT 1’in teleteksinden hava durumu (Marmara Bölgesi için 182) ile Türkiye’deki son depremleri(196) takip etme özellikleri arasında paylaşıldığını düşünüyorum.

Tahmin edeceğiniz üzere, ekmek kavgamıza getirdiğim bu yapıcı çözüm önerisi karşısında, annem eve ekmek girişinde herhangi bir değişikliğe gitmedi. Taze ekmekler yine ekmek kutusunda bir beze sarılmış şekilde bayatlamayı beklerken, soframızda önceki günden kalan görece bayatlamış ekmek bulunuyor. Çoğu zaman -23 yaşında olmama karşın- bir zamanlar evin küçük kızı olmamın bana tanıdığı züppelik edebilme seçeneğinden faydalanıp taze ekmeği yesem de, bu durum evdeki ekmek döngüsünde fark edilir bir sapma yaratıyor ve evdeki görece bayat ekmekleri, bildiğin bayat ekmeğe dönüştürüyor.

Tüm bunlar bir yana asıl merak ettiğim nokta, evimize ekmek giriş çıkışındaki bu kısır döngünün ilk ne zaman ve ne şekilde başladığı. Çünkü ben kendimi bildim bileli evimizdeki ekmek tüketim alışkanlıkları bu şekilde. Bu kısır döngüye saplanıp kaldığımız gün ne olmuştu? Aldığımız ekmekler neden ertesi güne kalmıştı? Hadi o ekmekler ertesi güne kalmıştı kalmasına ama neden önceki günden kalan ekmeğin bitmesi beklenmeden yeniden taze ekmek alınmıştı? Bu gerçeği yüzüne vurmama rağmen, annemin evde yeterince ekmek varken taze ekmek almayı sürdürmesindeki ısrarının sebebi yalnızca ihtiyat mıydı?

Bu konudaki sorularımın her birinin cevabı belirsizliklere açılıyor. Bu sır perdesini aralayabilecek tek insan olan annem, bu konuda konuşmayı reddediyor ve keyfi yerindeyse “Ekmekleri tost makinesinde ısıtabilirim.”diyerek; keyfi yerinde değilse de “Ekmeği beğenmiyorsan git pasta ye!”bakışı fırlatarak konuyu büyük bir ustalıkla kapatıyor. Ben ise, sofrada görece bayat ekmekleri gördüğüm her gün, sofra duası niyetine, eve ilk fazla ekmek alındığı ve ertesi güne kaldığı zamana lanet okuyorum.

Related posts:

1. Bir Çocuğa Atatürk Sevgisi Aşılamak

Bel fıtığı sahibi zavalli bir iş kadını

İster gönüllülük esasına dayalı olarak çalışılan bir kurum için olsun, ister para karşılığı emeğimizi sunduğumuz bir işyeri olsun,  isterse vatandaşı olduğumuz devlet olsun, kurumsal bağlılık veya sadakat son dönemin en popüler konularından bir tanesi.

İsminden de anlayabileceğiniz gibi, bu kavram, içerisinde bulunduğumuz kurumun çıkarlarını savunmamızı ve duygusal olarak da onunla bir bağ oluşturmamızı ifade ediyor. Yani özünde, insanın ihtiyaç duyduğu düşünülen ve bir zümrenin, grubun veya oluşumun üyesi olma, aidiyet duygusunu tatmin etme eylemini sağlamayı amaçlayan bir yönelim, teori.

Kurumlar yapıları gereği tüzel kişiliklere haiz yapılardır. Sahiplerinin ve çalışanlarının çıkarlarını gözetmek, onların amaçlarına uygun yöntemler izleyebilmek amacıyla çeşitli şekiller edinebilir, çeşitli yollara sapabilirler. Bunu gerçekleştirebilmek için de, belli bir plan, strateji ve yöntemler dizisini ortaya koymaları gerekir.

Ancak oldukça saygıdeğer bir amaçla hayata geçirilen kurumlar, doğumlarının ardından görece kısa bir süre sonra amaçlarından sapmaya ve ürettikleri değerleri paylaşmakta sıkıntı çekmeye başlarlar.

Nasıl ki çalışanları kuruma fayda sağlayıp onu büyütmeye çalışırlarsa, kurum da çalışanlarına iyi bir hayat tecrübesi sağlamaya çalışmalıdır. Fakat kurumun gelecek planlamasını gerçekleştiren ortak ve sahiplerin, kuruma gereğinden fazla verdikleri önem ve zaman içerisinde beyinlerinde yeşeren muhafazakarlık ve değişime kapalılık, kurumun zalim bir kişiliğe dönüşmesine sebep olur. Yüzlerce kişiye ekmek verdiği söylenen kurumun, yüzlerce kişinin de ekmeğini yediği nedense göz ardı edilir.

“İşte, sevgili kardeşlerimiz, madem ki bizim İtalya gezilerine çıkabilmemiz için sizin ter dökmeniz gerekiyor, dökün bakalım, cehenneme kadar yolunuz var.”

Paris ve Londra’da Beş Parasız, İthaki Yayınları – George Orwell

İşte bu noktada, çalışanların duruma uyanmamalarını sağlamak için, kurumsal bağlılığa başvurulur.

Eklem sorunlarindan muzdarip umutsuz bir iş adamı

Kurum içerisinde istediğini alamayan bir çalışanın görevine kendisinin son vermesi, işveren tarafından adeta utanç duyulacak bir durum olarak çalışana yansıtılır. Kurumunu yarı yolda bırakarak kişisel düşüncelerinin peşinden gitmekle itham edilebilen bu çalışandan daha zavallı kim olabilir dünyada? Elbette ki henüz rüyadan uyanmamış olandır.

Bir çalışan nasıl ki kuruma kar sağlamıyorsa veya pozisyonu artık günün şartlarında gereksizse işten gönül rahatlığıyla çıkarılabiliyorsa, çalışana kar sağlamayan bir kurum da onun geçmiş sayfalarında yer almalıdır.

Tüzel bir varlığın, gerçek varlıkların üzerinde bir konuma sahip olması ne kadar acı ve ne kadar mevcut bir durumdur.  Öyle ki günlük hayatımızda emeklilerin hem maddi hem de manevi olarak yaşadıkları sorunların kaynağında da yine bu tüzel varlık yer alır. Kişinin yaşamını hunharca tüketen kurumlar, limonun sıkılacak suyu kalmadığında, sus payı olarak kişiye cüzi bir emeklilik maaşı vermeyi uygun bulurlar.

Olağan Bir Yönetim Kurulu Toplantısı

Maddi olarak bir miktar tatmin edilen bu insancıklar, manevi olarak tam tersi yönde bir gelişim gösterirler. Bir çoğu boşluk ve faydasızlık hissi ile boğuşur, ilgilenecek konu bulamazlar. Sanki hepsi, kendilerini hayatlarının merkezine koymayı unutmuş gibidirler. İşlerini, eşlerini ve çocuklarını merkeze alarak, iç seslerinin kendine haykırdığı “bir ömrü boşa verdin, dua et de mezarına gelecek birileri olsun” cümlesinden ölesiye korkarlar.

Korkunun ecele faydası yokmuş derler ya, o an gelir çatar. Elde kalan tek şey, bir tomar maaş bordrosu ve emeklerinizle kazandığınız mirasınızla tatil yapacak, arabalar alacak bir kaç hayırsız olur.

Benzer yazı bulunamadı.