Uygarlık tarihine meraklı, neden dünyada varolduğuna kafa yoran, ilk insandan bu yana bugünlere nasıl geldiğimizi düşünenler için harika bir film anlatacağım sizlere. Filmden kısa bilgiler versem de anafikri hemen kapacaksınız. İlginizi çekmeyen bir konuysa filmden çok sıkılacaksınız, tek mekanda geçmesi, az bütçeyle çekilmesi, tanınan oyuncuların olmaması (bazılarını Amerikan dizilerinden tanıyabilirsiniz)  filmi sizin için çekici kılmayacak. Ancak anlatılanlarla tek mekanda geçmesine rağmen sizi kilitleyen bir film. Buyrun biraz gözatalım. (ağır spoiler)

Filmde neler oluyor?

Bir üniversitede akademisyen olan John Oldman adında bir adam apar topar taşınmaya karar verir, kendisi gibi akademisyen olan arkadaşları  10 yıldır birlikte çalıştıkları arkadaşlarının bu ani kararına bir anlam veremezler ve bir veda partisi düzenlerler. İşte tüm filmimiz John adlı karakterin taşınmaya başladığı evinde geçer. Partide bulunan akademisyen arkadaşları biyolog, antropolog, din bilimci, psikolog ve arkeolog ile ona takılan öğrenciden oluşmaktadır.

Filmde John veda ederken gerçek kimliğini açıklayarak veda etmek ister. Bir Cro-Magnon olarak hayatına başlayan ve 14.000 yıldır yaşadığını iddia eden ve bir mağara adamından bugünlere dek yaşamını sürdürdüğünü söyleyen John bence sırtladığı onca yükten sonra artık birilerine gerçekte kim olduğunu açıklama ihtiyacı hissetmiştir. Sağlam verilerle hikayeler anlatan ve akademisyen arkadaşlarının onca sorusuna maruz kalan John aslında kimseyi inanmaya zorlamamaktadır. Filmde John’un ilk insandan bu yana geçirdiği evreler çok güzel aktarılmış. Örneğin, konuşma kabiliyetinin 14.000 yılın öncesinden başladığı, zamanla mağara duvarlarına resimlerin yapıldığı ve bunların gerçekte olmasını istedikleri veya canlı olduklarına inandıkları varlıkların çizimleri olduğu ki John da bunlara katkıda bulunduğunu söylüyor, ateşin bulunması, hastalıkların yaralı olanlarının kavrandığı ancak enfeksiyon şeklinde olanlara karşı bir düşünce geliştirilemediği, insanların göklere bakarak “bizden daha büyükler orada olmalı” diye düşündüleri , tek tanrılı veya çok tanrılı dinlerin ortaya çıkıvermesi gibi konular ve kahramanımızın bunca yıl içinde birçok önemli olaya tanıklık ettiği hatta birebir içinde bulunduğu kanıtlarıyla anlatılıyor ki Budha ve Van Gogh yanında bulunduklarından birkaçı.

Aslında John herşeyi tam olarak hatırlamadığını da söylüyor bunun yerine birkaç somut kanıt da gösterebilirdi. Bunu yapmayıp sadece bildiklerini anlatıyor yani herkesi ona inanıp inanmama konusunda özgür bırakıyor. Doğaüstü olayların, ilahi dinlerin ortaya çıkmasının kanıtlanamamakla birlikte yalanlanamadığını, istenildiği taktirde sürekli bahaneler üretilebileceğini anlamaya başlıyoruz. Filmin sonuna kadar izleyici de akademisyenler de anlatılanlardan tam olarak tatmin olmuyorlar. Bana göre filmin özünde herşeyin gerçekleşmesi olasıdır kavramı işleniyor. Ayrıca “bildiklerimiz ne kadar gerçek?” sorusuna da din açısından yaklaşıyor ve John fazla ileri giderek, odadakilerin hiç beklemediği bir şekilde İsa denilen kişinin kendisi olduğunu söylüyor. Buna karşılık din bilimci kadının tepkileri biraz sönük kalmış. John’un söylediklerine hemen inanıveriyor ve onu çürütmek için hiçbir şey ileri sürmüyor. Gerçek kabul edilen şeylerin birkaç açıklamayla hatta uydurma bile olabilir nasıl hemen yerle bir edilebileceği çok güzel bir üslupla açıklanmış. Ayrıca 14.000 yıldır yaşadığını iddia eden ve bunu soyut olarak anlatan bir adamın söylediklerine de konularında yüksek eğitim almış insanların nasıl hemen inanmakla inanmamak arasında kaldığına şaşıyoruz ve inançlarıyla başbaşa kaldıklarına.

Şimdi sormalıyız inandıklarımız sağlam bir temele dayanıyor mu? Herşey maddeye indirgenebilir mi? İnanmak veya şüpheci olmak; hangisi gerçekten benim düşüncem?

Kim yazmış?

Film etkileyici ancak biraz abartılmış bir sonla bitiyor. Yine de sizi çıkardığı yolculuğu tarif etmek için filmi bir kez izlemek yetersiz kalır. Çünkü Richard Schenkman‘ın yönettiği 2007 yapımı filmi 1960′ta yazmaya başlayan Jerome Bixby 1998′de ancak bitirebilmiştir. Ve öyle cümleler var ki insanı kendi içinde de bir yolculuğa çıkarıyor. Filmin başından beri anlatılanlar gerçek mi yoksa uydurma mı diye ikilem yaşadığınız gibi kendi inançlarınızla da yüzleşiyorsunuz.

Yukarıda sorduğum soruların cevabını merak eden, insanoğlunun ve kendi içinin derin bir yolculuğuna çıkmak isteyenlere The Man From Earth‘ü  görmelerini öneriyorum. Ben de İsa’yım desem inanır mısınız acaba? Ben filmi tekrar izleyeyim şimdi.

İyi seyirler…

Benzer yazı bulunamadı.

Ne kadar da güzel bir başlık değil mi? Korkmayın, mutlu olmanın 10 kuralı, mutluluğun sırları gibi zırvalara pek bulaşmadan kendimi açıklamaya çalışacağım size.

Eğer azılı bir asosyal değilseniz, muhtemelen mutlu olmanın formüllerinden pek çoğunu sağdan soldan duymuşsunuzdur ki bir kısmını aşağıda listeliyorum:

-          Küçük şeylerden mutlu olacaksın abi

-          Büyük işler peşinde koşacaksın ya

-          Evleneceksin be, düzenli hayat olmadan mutlu olmak zor

-          Hiç evlenmeyecektik hacı, bekarlık sultanlıkmış

-          Bir iş bulsam geriye ne dert ne tasa kalacak şerefsizim

-          Ulan yetti her sabah her sabah erkenden

-          Sen üniversiteye bir kapak at gerisi kolay evladım

-          Bu çağda üniversitelinin de işi zor yavrum….

Benim içim daraldı, daha fazla örnek vermekten imtina ediyorum izninizle. Şimdi bir kısım arkadaşlar çıkacak aramızdan ve diyecekler ki, demek ki mutluluk göreceli bir kavram, kişiden kişiye tanımı değişiyor. HAYIR! Mutluluk göreceli bir kavram değil, mutluluk imkansız bir kavram demekten alıkoyamam kendimi.

Utanacak çekinecek bir şey yok, hayatımızı mutlu olmamız gerektiğine inanarak yaşıyoruz ve bunun bizi yaşamaktan alıkoyduğunu fark dahi etmiyoruz.

Para için yaşayabilirsiniz, saygı için yaşayabilirsiniz, insanlık, bilim, din, kumar, müzik ve pek çok şey için yaşayabilirsiniz ve bunların hiç birinin mutlu olmanızı sağlamadığını, eğer gözlerinizi açarsanız fark edebilirsiniz. Para için yaşarsanız mutlu değil zengin olursunuz, saygı için yaşarsanız saygıdeğer, insanlık için insan, bilim için bilimadamı, din için mümin, kumar için kumarbaz ve müzik için müzisyen olursunuz, ama mutlu değil.

Madem mutlu olamayız bre eşşek, o zaman somurtacak mıyız hep diyenleriniz de olacaktır. Mutsuzluğun, ancak ve ancak mutlak mutsuzluğun mümkün olduğunu bir aklınızdan geçirin.

Nasıl, iyice düşününce bir gülücük geliyor değil mi suratınıza. Peki ben kendi teorimi mi çürüttüm burada? Elbette hayır. Filmlerdeki kötü adamları getirin akıllarınıza. Onca yaptıkları kötülük içerisinde kahkahalar ile gülmeye meyilli olurlar. Ancak bu mutluluktan kaynaklanmaz, sadece ve sadece mutsuzluğu yaymanın getirdiği sadistçe bir zevkten kaynaklanır. Kendi mutsuzluğunu paylaşabilmenin zevkinden.

İşte bizim yaşamlarımız da böyle. Kendi mutsuzluğumuzu yayarak, mutsuzlukların arasında kendimizi kamufle etme yeteneği vermiş yüce yaradan bizlere.

Sorunlarımıza ve mutsuzluğumuza bir çare bulamıyoruz, çünkü mutsuzluğumuzu kabul etmiyoruz. Varolunabilecek en iyi durumun 0 noktasında olduğunu kabullenmek istemiyoruz.

Gelin hep beraber mutlu olmadığımızı, olamayacağımızı kabul ederek, mutlu olmayı reddedelim ki onun peşinde koşarak heder etmeyelim yaşamlarımızı. Gerekirse paranın, malın, mülkün peşinde koşalım ama mutlu olmanın peşinde koşmayalım.

Sahte “guru”lara, yaşam koçlarına, NLP şaklabanlarına, yogacılara, çakma uzak doğu ustalarına prim vermeyelim. Mutlu olmak için bizi sömürmelerine engel olalım ve karşılarına mutlu olarak değil, kendimiz olarak çıkalım ve bundan gurur duyalım.

Related posts:

1. SpongeBob SquarePants Olmanın Dayanılmaz Hafifliği

Konumuz, güneş enerjili araba yarışı.

SAGUAR deyince aklınıza ne geldi merak ediyorum. Zira ses benzerliğinden olsa gerek benim aklıma hemen Jaguar gelmişti. Ancak “bizim” SAGUAR 25-31 Ekim tarihlerinde Avustralya’da düzenlenecek olan, güneş enerjisiyle çalışan araçların yarıştığı Global Green Challenge’da Türkiye’yi temsil edecekmiş. Saguar geçtiğimiz günlerde İstanbul TİM Show Center’da tanıtıldı. Benim onunla tanışmamsa ayrı bir hikaye diyebiliriz. Buyrun…

SAGUAR Neyin Nesi?
Enerji kaynakları, teknolojik buluşlar, mühendislik gerektiren
uğraşlar ilgi alanıma aslında girmezdi. Ta ki konuları biraz araştırıp gönüllü olarak görev aldığım uluslararası öğrenci organizasyonu AIESEC’te Çevre ve Enerji Takım lideri olana dek. Bu görevin öncesi ve sonrasında yenilenebilir enerji kaynakları, küresel ısınma gibi konularda birçok araştırma yaptım ve öğrendikçe ilgim de arttı. Takım çalışması sona erdikten sonra başka alanlara yönelince eskisi kadar ilgilenemedim haliyle.

Geçenlerde İstanbul‘a gittim. Şimdi diyeceksiniz  neden İstanbul’a atladık birden? İstanbul’u pek de iyi bilmediğim için en kolay ulaşım aracı olarak metroyu kullandım. Ve metroyu beklerken ya da hangi hatta yöneleceğimize karar verirken duvarlardaki SAGUAR tanıtım afişleri dikkatimi çekti. Ama gidip de incelemedim, zaman yoktu. Peki neydi bu
Saguar? İsmini İngiliz Jaguarı‘ndan almış olan yeni bir araç mıydı? Öyleyse isim pek de yaratıcı değildi. Görüntüsünden de güneş enerjisiyle alakalı olduğu belliydi. “J” yerine “S” harfinin kullanılıyor olması da İngilizce “sun” ya da “solar”  kelimelerinden mi geliyordu?

Hayır. İzmir’e dönünce SAGUAR‘ın tam olarak ne için tasarlandığı, neler yaptığı ile ilgili merakım tekrar ayaklandı. Ve ne “S” harfinin ne de Jaguar benzetmesinin öyle kolay olmadığını gördüm. İsim tam olarak Sakarya Üniversitesi GÜneş Arabası’ndan geliyordu. Tasarım süreci TÜBİTAK’ın çağrısıyla 2003 yılında başlamış SAGUAR X1 ile. Birçok yarışın (Formula G), başarının ardından geliştirilerek SAGUAR X5 ortaya çıkmış. 2 Eylül 2009′da İstanbul TİM Show Center’da üniversite öğrencilerinden oluşan Sakarya Üniversitesi İleri Teknolojiler Uygulama Topluluğunun (SAİTEM) tasarım, üretim ve sponsorluk dahil her aşamasında aktif rol aldığı proje bir de kısa filmle tanıtılmış. Ne yazık ki tanıtıma katılmak kısmet olmadı ama Saguar’ı görmeyi gerçekten çok isterdim. Çünkü SAGUAR X5 25-31 Ekim tarihlerinde Avustralya’da 2009 Global Green Challenge‘da Türkiye’yi temsil edecek.

İşte SAGUAR

Önceleri adı The World Solar Challenge olan ve sadece güneş enerjili araçların tanıtıldığı ve yarıştığı organizasyon bu yıl onuncusu düzenlenirken adını değiştirip ve kapsamını genişletip Global Green Challenge adını almış. Bu yeni haliyle organizasyonda güneş enerjili araçların yanı sıra hibrit, elektrikli, düşük emisyonlu ve alternatif enerji kaynaklı araçlar da yer alıyor. Organizasyon uluslararasılığı bakımından ve geleceğin sürdürülebilir araçlarının önde gelen tanıtım yeri olduğundan dünyada önemli bir yere sahip. Gelelim bizim SAGUAR’ımıza. SAGUAR projesinin birçok sponsoru bulunuyor. Elbette sponsorları bulmak çok kolay olmamıştır ancak ülkemizde bu tarz konularda yapılan çalışmalar ve destekler beni hep sevindirmiştir. Sakarya Üniversitesi Rektörü Mehmet Durman: “Bu proje, Türk gençlerinin çok kıt kaynaklarla dahi neler başarabileceğinin göstergesidir” demiş. Projeyle ilgili resmi web sitesinde; “Adları heyecan veriyor “Güneş Arabaları!” Görünüşleri de öyle: Yere yakın, spor görünümlü. Üzerleri koyukarelerle kaplı; parlak renkler, reklamlar, logolar… Kimi “Yıldız Savaşları” filminden çıkıp gelmiş gibi görünen, kimi uzun bir puroyu andıran bu araçlar, belki yan yana geldiklerinde Formula 1 yarış otomobilleri kadar güçlü durmuyorlar. Ama daha uzun yaşayacakları kesin. Çünkü bunlar, geleceğin otomobilleri…” diye devam eden çağrı başlığı altında bir de yazı bulunuyor ki çok okunulası.

Related posts:

1. Vakıfbank Güneş Sigorta Türk Telekom