afer.in » atatürk

Nazım Hikmet’in Atatürk’e Mektubu

Şeyma Karadağ — Wed, 19 May 2010 16:00:12 +0000

Cumhurreisi Atatürk’ün Yüksek Katına

Türk Ordusunu “isyana teşvik” ettiğim iddiasıyla “on beş yıl ağır hapis” cezası giydim.

Şimdi de Türk Donanmasını “isyana teşvik etmekle” suçlanıyorum.

Türk inkılabına ve senin adına and içerim ki suçsuzum.

Askeri, isyana teşvik etmedim.

Kör değilim ve senin yaptığın her ileri dev hamleyi anlayabilen bir kafam, yurdumu seven bir yüreğim var.

Askeri isyana teşvik etmedim.

Yurdumun ve senin karşında alnım açıktır.

Yüksek askeri makamlar, devlet ve adalet, küçük, bürokrat gizli rejim düşmanlarınca aldatılıyorlar.

Askeri isyana teşvik etmedim.

Deli, serseri, mürteci, satılmış, inkılap ve yurt haini değilim ki bunu bir an olsun düşünebileyim.

Askeri isyana teşvik etmedim.

Senin eserine ve sana, aziz olan Türk dilinin inanmış bir şairiyim.Sırtıma yüklenen ve yükletilebilecek hapis yıllarını taşıyabilecek kadar sabırlı olabilirdim.

Büyük işlerinin arasında seni bir Türk şairinin felaketi ile alakalandırmak istemezdim.

Bağışla beni. Seni bir an kendimle meşgul ettimse, alnıma vurulmak istenen bu “inkılap askerini isyana teşvik etmek” damgasını ancak senin ellerinle silinebileceğine inandığımdandır.

Başvurabileceğim en inkılapçı baş sensin.

Kemalizm’den ve senden adalet istiyorum.

Türk inkılabına ve senin başına and içerim ki, suçsuzum.

İşte sevgili Nazım Hikmet’in Yüce Atatürk’e yazdığı mektup… Adaletin gerektirdiği gibi hukukla değil, siyasi çekişmelerle yargılandı. 15 yıl hüküm giydi. Atatürk daha hayattayken Türk aydınına düşünce suçu gözetilerek verilen ceza ortada bugün ise hemen hemen hiç değişmedi. Nazım’ın suçlanma gerekçesi ise donanma personeline kitap okutmaktı, kitap okutarak isyana teşvik etmekti.

Şimdi herkes üzülüyor değil mi Nazım’a olanlara? Lanetliyorsunuz o zamanın zihniyetini. Peki niye şimdi olanlara sesiniz çıkmıyor? Nihat Genç artık hiç bir televizyon kanalına çıkamıyor, facebooktan dahi videoları siliniyor. Banu Avar’ı bazı üniversiteler söyleşi için kabul etmiyor, programı zaten kaldırıldı. Büyük medya grublarına kesilen haksız cezalar zaten belli. Sansürlenen internet siteleri… Yurt dışına kaçmak zorunda bırakılan yazarlar…

Kitap okumayı evde çocuklarınıza dışarıda oyundan eve geç geldiği için ceza olarak verirseniz bu ülkenin geleceği hiç değişmez. Madem ki onlar geleceğimiz, evde ”büyüklerin sözüne karışma”, ‘’sana fikrini sormadık” diyerek çocukların düşüncelerini kısıtlamayın, bırakın özgürleşsinler, bırakın konuşarak anlaşılabileceğini, kendilerini ifade etmeyi öğrensinler. Siz de çok değil iki dakikanızı ayırın ki dinlenildiklerini anlasınlar ve sizin sözünüze de aynı şekilde değer versinler. Şaşırmaya gerek yok, bizim çocuklarımızdan bahsediyorum. İşe yaramaz olduklarını sürekli söyleyerek gerçekten onlara bunu işlediğiniz çocuklarınızdan.

Geleceğin üniversiteli anne, baba aday adaylarına sesleniyorum; evinizde Nazım Hikmet okutun çocuklarınıza. Aynı zamanda Tarık Buğra’nın ” Küçük Ağa” sını, Yakup Kadri’nin ”Vatan Yolunda”yı. Büyüdüklerinde ise Sunay Akın’ı, Doğan Cüceloğlu’nu okusunlar, tanısınlar. Hayata Nazım’ın gözünden baksınlar. Kitapların yolundan yürüsünler.

Bir Çocuğa Atatürk Sevgisi Aşılamak

19 Mayıs: Bayramımız Kutlu Olsun!

afer.in — Wed, 19 May 2010 11:20:05 +0000

“Türkiye Cumhuriyeti’nin özellikle bugünkü gençliğine ve yetişmekte olan çocuklarına hitap ediyorum: Batı senden, Türk’ten çok geriydi. Manada, fikirde, tarihte bu böyleydi. Eğer bugün batı teknikte bir üstünlük gösteriyorsa, ey Türk Çocuğu, o kabahat da senin değil, senden öncekilerin affedilmez ihmalinin bir sonucudur. Şunu da söyleyeyim ki, çok zekisin! .. Bu belli. Fakat zekânı unut! Daima çalışkan ol…”

Mustafa Kemal Atatürk

Atatürk, Millî Mücadele’yi başlatmak üzere Samsun’da Anadolu topraklarına ayak bastığı 19 Mayıs tarihini “Gençlik ve Spor Bayramı” olarak Türk gençliğine mal etmiştir. Bugün, biz gençlerin üzerimize düşen görevi bir kez daha hatırlamamız gereken bir gündür. Atatürk’ün Gençliğe Hitabe’sini her okuyuşumuzda bugünün şartlarına göre değerlendirdiğimizde yeni şeyler öğreneceğimiz kesin.

Hepimizin 19 Mayıs Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı kutlu olsun. Bu vatanı yükseltecek ve sürdürecek bizleriz!

Afer.in Ekibi

Türkiye Cumhuriyetinin, özellikle bugünkü gençliğine ve yetişmekte olan çocuklarına hitap ediyorum: Batı senden, Türk’ten çok geriydi. Manada, fikirde, tarihte bu böyleydi. Eğer bugün batı teknikte bir üstünlük gösteriyorsa, ey Türk Çocuğu, o kabahat da senin değil, senden öncekilerin affedilmez ihmalinin bir sonucudur. Şunu da söyleyeyim ki, çok zekisin! .. Bu belli. Fakat zekânı unut! .. Daima çalışkan ol…

Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK

Benzer yazı bulunamadı.

Bugün 23 Nisan!

afer.in — Fri, 23 Apr 2010 08:58:19 +0000

Artık egemenlik ulusundur. Halk kendi yöneticilerini kendisi meclise getirecektir. Tabii ki tüm bunlar 2 cümleye sığacak kadar kolay kazanılmamıştır.

Ulusal egemenliğin simgesi haline gelen 23 Nisan, 27 Mayıs 1935’te meclisin aldığı bir kararla Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı olarak kabul edildi.

Mustafa Kemal ATATÜRK, geleceğin mimarı, öğretmenleri, mühendisleri, yöneticileri, işçileri, devlet adamları olacak çocuklara bu günü büyük bir anlam yükleyerek armağan etti.

Unesco’nun 1979 yılını Çocuk Yılı ilan etmesinin ardından, Türkiye Radyo Televizyon Kurumu (TRT), bayramın uluslararası kutlanmasına karar verdi. O günden sonra tüm dünya çocukları için bayram oldu 23 Nisan. Çocuk Şenliği büyüdü büyüdü kocaman oldu, hala çocuk kalarak… Her yıl yüzlerce farklı ülkeden binlerce çocuk geliyor ülkemize, rengarenk kültürleri, müzikleri ve danslarıyla çocuk olmanın ne demek olduğunu gösteriyorlar tüm dünyaya. Diğer bir önemi de dünyada eşi benzeri bir bayramın daha olmaması. Başka kim çocukları bu kadar önemseyip, onların değerini bilip doyasıya kutlayacakları ve yaşayacakları bir gün hediye etmiştir onlara?

Sadece bu bir günde çocukları oturtmamalı koltuklara, koltuklara oturtup sorular sormak ve önceden ezberlenmiş cevaplar almak mıdır 23 nisan, ya da şöyle yaz böyle yap emirlerini onlara zorla yaptırmak mıdır? Hergün onların fikrine kulak vermeli aslında, haberi çocuktan almalı. Saf ve temiz duygularla barışın ne olduğunu bizden iyi bilen çocuklar…

Bu gün sadece onların değil, dünya çocuklarının ve bu ülkede yaşayan herkesin bayramı. Sadece çocuk bayramı değil, ulusal egemenliğin de kutlandığı bir bayram!

Mustafa Kemal ATATÜRK’ün önünde saygıyla ve özlemle eğiliyor, O’nun milletinin ve tüm dünya çocuklarının 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı kutluyoruz.

Afer.in Ekibi

Bir Çocuğa Atatürk Sevgisi Aşılamak

Irmak Ataberk — Sat, 23 Jan 2010 17:00:22 +0000

Cem yan komşumuzun çocuğuydu. Annesi S.A. ise çocuğuna bakmaya üşenen annelerdendi. Cem’e anne ve baba demeyi öğrettikten sonra üçüncü sıraya anneanne kelimesini koydu ve annemi de anneannelik statüsüne uygun gördü. Çünkü böylelikle annemdeki ana yüreğini kabartacak ve Cem’i 7/24 anneme kitleyebilecekti.

Nitekim S.A bu misyonda çok başarılı olmuştu ve evde abimden çok Cem’i görmeye başlamıştım. Cem, anne babasından çok bizleri gördüğü için ona Atatürk sevgisini aşılama görevi de bizim üzerimizdeydi. Duvarımızdaki Atatürk portresiyle müdür yardımcısı odasından farksız olan salonumuzda, annem bir müdür muavinesi edasıyla Cem’e kalpaklı Atatürk portresini gösteriyor ve “Bak Cem, bu Atatürk…” diye anlatmaya başlıyordu. Müdür muavinesi annem, bir sonraki gün verdiği pekiştirme dersinde de “Cem Atatürk nerde oğlum?” sorusunu soruyor ve iki çocuğunu büyütürken de duymaya alışık olduğu doğru cevabı bekliyordu. Ancak bu soruyu duyan Cem’in verdiği tepki salondaki prizi göstermek ve “Atatürk bu!” demek oldu. Bu cevap karşısında, Show Tv’nin jenerik müziği eşliğinde uğradığımız dumur evin içinde soğuk bir rüzgar estirmişti. Zap yapan ellerimden kumanda düşmüş, test çözen abimin kaleminin ucu kırılmış, mutfakta bin dakikadır yanan ocağın ateşi sönmüştü. Annem sorusunu tekrar yeniledi. Sorunun tekrarlanması karşısında bir yanlış yaptığını anlayan Cem, bu kez de duvarda asılı saati göstererek “Atatürk bu!” dedi. Bu cevaptan sonra annem Cem’i kucağına aldı ve evin içinde ufak çaplı bir saha araştırmasına çıktı. Annem “Hani nerde Atatürk?” sorusunu koridorda sorduğu zaman bir tabloyu, mutfakta sorduğu zaman lahmacuncuları hatırlatan manzara resmi ile süslenmiş saatli maarif takvimini, abimle benim odamda sorduğunda ise Iron Maiden’ın Eddie posterini “Atatürk bu!” diye gösteren bir küçük insan vardı karşımızda. Onun küçük dünyasında duvara asılı olan nesnelerin tümünün genel adı “Atatürk” olmuştu. Bir çocuğa Atatürk sevgisi aşılamaya çalışırken geri dönüşü olmayan bir yola girmiştik. Annem, Atatürk sevgisi derslerini yoğunlaştırıp bu hatayı telafi etmeye çalışsa da, Cem’in algı dünyasında bir değişim yaratamadık. Yaklaşık bir hafta sonra tam da abimle, Cem’in embesil olduğuna kanaat getirdiğimiz sırada; S.A ve Cem bize geldi. Göz doktorundan dönüyorlarmış ve Cem’in gözlerinin 4.5 derece miyop olduğunu öğrenmişler. Bunu duyunca bir yandan çocukcağızın bu yaşta optik familyasına dahil olacağına üzülmüş, bir yandan da embesil olmadığı için mutluluk duymuştuk.

Hesaplarıma göre, şu an ergenliğini yaşamakta olan dönemsel kardeşim Cem’in Atatürk algısı değişti mi bilmiyorum. Çünkü S.A, başka bir şehre taşındıktan sonra bizi hiç aramadı. Cem, anneme “al anneannesi” die kakalanan çakma torunlardan ilkiydi ama son olmayacaktı. Yine de sana karşı mahcubuz Cem. Umarım okula başladığında da panoları, tahtayı ve prizleri Atatürk zannetmemişsindir.

Atatürk’ü Siyasete Alet Etmek

Yiğit Ekim Demir — Tue, 17 Nov 2009 17:00:35 +0000

Malumunuzdur, yurdumuzda iktidar olsun muhalefet olsun bütün siyasi aktörlerin her ne amaç ve yöntemi izleseler de mutabık kaldıkları büyük bir ortak nokta vardır: Atatürkçülük.

Gerek sol gerekse de sağ eğilimli partilerin en büyük iddiası kimin daha çok Atatürkçü olduğudur. Türk siyasetinde kimin daha hayırlı işler yaptığının önemi yoktur. Halkın refahının artıp artmaması önemsiz bir detaydır sadece. Uluslararası saygınlık, insan hakları, sosyal hizmetler, sağlık hizmetleri, iç borç, dış borç, cari açık gibi konuları gözde büyütmemek icap eder. Zira Atatürk bir kez kurmuştur cumhuriyeti ya, Atatürkçü olmak cumhuriyeti savunmanın gerek duyulan tek ihtiyacıdır. Üç kağıtçı olabilirsiniz, gelen turistlere tecavüz edip öldürebilirsiniz, evde karınıza ve çocuklarınıza zulmedebilirsiniz, kolay yoldan zengin olmanın ve yatabildiğince yatmanın hayalini kurarsınız. Sorun değil takmayın kafaya, Atatürkçüyüz demedik mi, vatan kendi kendini düze çıkarır elbet.

Peki dini siyasete alet edenler ile Atatürk’ü siyasete alet edenler arasındaki farkı bulabilecek olan var mıdır aramızda? İçimden yoktur demek geliyor.

Yoktur, çünkü Atatürk’ün cumhuriyeti kurarken mücadele ettiği yobaz padişah taraftarı zümre, cumhuriyet kurulduktan sonra bir yere kaybolmadı. Şekil değiştirdi, yeni koşullara adapte oldu ve karşımıza Atatürkçüler olarak yeniden çıktı. Yani daha en başından, Atatürk’ün canla başla yoketmek için savaştığı kesim, kendisini de tüketerek söylevinin bir parçası haline getirdi.

Bilen bilir, Osmanlı döneminde İzmir, imparatorluğun en yobaz vilayetlerinden bir tanesiydi. Zira Atatürk’e karşı suikast girişimi de yine bu ilimizde gerçekleşmişti. Rum evleri kül edilmiş, azınlıklar çok çabuk şehirden kaçırılmıştı. Ancak İzmir yeni koşullara çok hızlı uyum sağladı ve Atatürk’ü sömüren en büyük partimizin kalesi haline geldi. Atatürk bu duruma itiraz eder miydi bilemeyiz çünkü Cenap Şahabettin’in de dediği gibi;

“İnsan, tarihe her istediğini söyletebilir, çünkü ölüler, itiraz edemezler.”

Atatürk egemenliğin kayıtsız şartsız ne Allah’a ne de kendisine ait olmasını dilerken, halkı hedef göstermişti. Halk kendi kendisini yönetecek ve içindeki kudret sayesinde bir padişaha, Atatürk’e veya kurtarıcıya bir kez daha ihtiyaç duymayacaktı.

İronik değil mi? Bence de.

Gençlik ve Gelecek

Yiğit Ekim Demir — Sun, 01 Nov 2009 12:39:41 +0000

“Yükselen yeni kuşak, gelecek sizsiniz. Cumhuriyeti biz kurduk, onu yükseltecek ve yaşatacak olanlar sizlersiniz.”

Mustafa Kemal Atatürk

Atatürk’ün gençlik hakkındaki görüşlerine katılmamak elde değil. Herhangi bir politikacıya, sanatçıya, öğrenciye yahut sokaktan geçen herhangi birisine de sorsanız seve seve size katılacak ve bazı yorumlar getirecektir. Peki ya bu temenni sadece sözlerde kalıyorsa? Hiç kimsenin ülkenin geleceğini gençlere bırakmak gibi bir niyeti yoksa? Gelin bir gencin çocukluğundan itibaren geleceği inşasına bir göz atalım.

Lise sıralarında daha iyi bir eğitim ve gelecek hayalleri kuran gencin karşısında, salla başı al maaşı mantığıyla yıllarını tüketmiş, emeklilik yaşı gelmesine rağmen daha fazla para için bunu gerçekleştirmeyen, zil çaldığı anda kendini sınıftan dışarı atan, zamanın gerisinde kalmış ve son gelişimleri günümüz mantığıyla yorumlamaktan uzak öğretmenler bulunmaktadır.

Üniversiteye giren genç, katı bir hiyerarşi ile sınırlanmış akademik dünyanın çemberine mahkum edilmektedir. Daha başarılı olanın değil daha yaşlı olanın üst kademelerde yer aldığı, esneklikten yoksun akademik sistem, çürümüş anlayışıyla hayal gücü sınırsız ve enerjisi muazzam olan gencin ateşini bir kaç sene içerisinde yok etmek için elinden geleni yapmaktadır.

Çalışan genç tecrübe kisvesi altında üst kademeleri işgal eden dinazorların altında potansiyelini günden güne eritmektedir. Çalışan yani gerçek anlamda üreten, yani vergi veren, yani ülkenin kalkınmasına en büyük desteği veren kesimin büyük çoğunluğunu gençler oluşturmaktadır ancak karşılığında üç kuruş para için gençliğini satmaktadır.

Kendi yarattığı milli gelirin nasıl kullanılacağını tayin etme hakkı bulunan genç, bunu demokratik yollar ile belirlediğini sanırken, aslında her biri birbirinin aynısı olan kurt politikacıların eline düşmektedir. Nasıl bir eğitim sürecinden geçeceğini, hangi koşullar altında çalışacağını ve yaşlanacağını, tecrübe ile zihinleri körelmiş ve teselli olmaya çalışan bir takım yorgun insanlar belirlemektedir.

Atatürk’ün gençlere emanet ettiği vatan, gençleri mümkün olduğunca arka plana atmaya çalışmaktadır. Kurtuluş savaşını gerçekleştirirken henüz 30’lu yaşlarını bitirmemiş olan Atatürk’ün yerinde, çok daha yaşlı ve tecrübeli addedilen bir lider bulunsaydı, savaştan galip çıkmak, devrimler gerçekleştirerek modern yaşamı yakalama umuduna sahip olmak mümkün olmazdı.

Romalıların da dediği gibi, “Şans, cesareti olanın yüzüne güler.” Bu cesaret ve üretim gücüne, sadece gençler sahiptir ve vatanın gerçek sahipleri olan gençlere verilecek olan her yetki, refahımızın artmasına sebep olacaktır.

Atatürk’ü Siyasete Alet Etmek

Değmesin Sanatıma Belediye’nin Eli…

afer.in — Wed, 14 Oct 2009 19:12:10 +0000

Belediyeler ile sanat arasında kalan anıtların kronik değişimlerine bir yenisi daha eklendi. Şehir merkezlerine mekansal görselliğe zenginlik ve değer katma isteği ile yerleştirilen sihirli parmaklardan yansıyan sanat eserlerine, tamamen düşünsel yanılgıyla yön veren belediyeler, eylemlerine bir yenisini daha eklediler.

Belediyelerin, seçimlerden önce veya sonra, belediye yenilenince ya da varlığının unutulduğu fark edilince, olmadı hiç yok yere “Bende buradayım .” demek ihtiyacında, heykellerle daha doğrusu sanatla olan bu uğraşı neyin ispatıdır bilinmez. Acaba belediye başkanları ya da meclisleri sanat anlayışlarının enginliğini mi gösterir tüm şehir sakinlerine yoksa sanatçıya eleştiriye kazandırdığı yeni boyutu mu? Yoksa bunları dışında tek amacı toplumsal düzeni kendi dünyasınca dengelemek midir? En acısı kendisi için bir egemenlik oluşturma ve bunu sürdürme çabası mıdır?

Ankara Ulus’un tam ortasında bulunan ve 1927 yılında Kurtuluş Savaşı’ndan sonra halkın gücünü ve egemenliğini yeniden kazanmasına atıfta bulunarak bir yarışma sonucunda seçilerek, görkemli bir törenle dikilen Atatürk Heykeli, Belediye işçileri tarafından sarıya boyandı… Ölümün estetize edildiği, zaferin ve egemenliğin betimlenmeye çalışıldığı Atatürk Heykeli orijinaline ve sanata uygun olmayan şekilde artık sarı… Oysa bu gerçeklik bir yanılsamanın sonucu… Kararın talihsizliğini düşünerek değil de görerek algılayabilen karar sahipleri meydana gelen şekliyle sanata estetiği konduramamış olacak ki 20 belediye işçisi şu günlerde heykeli eski haline döndürebilmek adına ‘tiner’ ile temizlemeye girişmişler.

Aşk Yağmuru Heykeli

Her şeyi anladım da şimdi canım memleketimin başkentinin göbeğinde tarihin merkezini ifadelendirmeyi, imgelendirmeyi ve unutturmamayı, 80 yıldır bekleyen heykeli tinerle silen 20 tane el mi sağlıyor?

Daha önce de Antalya Kemer’deki “Aşk Yağmuru” adlı heykeli müstehcen oldu iddiasıyla kaldıran Belediye Başkanı Mustafa Gül, heykeli Kemer’in reklamı için kaldırdığını ve artık tüm Dünya kamuoyunun bunu konuştuğunu belirterek amacına ulaşmış olmanın rahatlığı ve huzuruyla gazetecilere açıklamada bulunmuştu…

Bir aklı evvel tutar reklam için söker, diğeri koru diye verileni sarıya boyar sonra beğenmeyip tinerle temizler… Haddime midir yüce devletlumun işlerine karışmak? Haşa… Ama heykeller durdukları yerde ağır geldiyse İstanbul Modern Sanat’ın bahçesine gönderilsin de bir kıymet bilen çıkar nasılsa…

Yazan : Deniz Yılmaz

Bir Heykelin Hikayesi