Kapitalizmin, hediye sektörünün yarattığı bir gün belki, belki de gerçekten çok değerli, hediye almadan geçilmez kimileri için, sevgilisizler için iç burkan bir gün belki, yalnızlığı hatırlatan bir gün…

“Amaaan Sevgililer Günü de neymiş canım!?” deyip aynı gün kendine sevgili arayanların ya da evde bir sürü çikolata, pasta, kek ne varsa yiyenlerin, birbirlerine olan sevgilerini kutlayanların, aşk dolu, kıpkırmızı, kalpli bir gün ya da sadece vitrinleri kırmızıya boyamaya yarayan bir ay yaratan adına da Şubat koyan bir gün…14 Şubat.

Valentine nasıl bir azizmiş ki adı bugünlere gelmiş. Belki de birileri uydurmuş. “Be my valentine” yazılı kartlara konu olmuş, kocaman bir sektör yaratmış.

Sevgilisi olsun, olmasın; içinde “sevgi” geçen bir gün ne kadar kötü olabilir ki biri için? Şimdi sevgilisi olanlar birer öpücük kondursun sevdiceğinin dudaklarına ki kalpten dudağa aksın tüm sevgiler sıcacık… Sevgilisi olmayanlar da yanlarındaki sevdiklerine kocaman sarılsın, eski sevgililere özlem duymasın; yenisi ve kuşkusuz daha iyisi onları beklemekte…Biz üzerimize düşeni yapıp kırmızıya boyayalım şimdi burayı. Herkesin Sevgililer Günü kutlu olsun! Tüm sevenlere ve sevilenlere aferin!:)

Related posts:

1. Doğum Günü Deneyleri
2. Doğum Günü Sendromu

Gazetelerde O’nun hakkında sayfa sayfa yazılar, yapılan röportajlar,eleştirenler, kendi fikrini empati kurmadan acımasızca dile getirenler… Oysa O minyatür sanatçısı, özgün baskı sanatçısı, restratör, 26 yıldır atölyesinde resim öğretmeni, yoga eğitmeni ve nihayetinde bir yazar:

Uyandıran Aşk (şiir, 1991), Kurt Seyt & Shura (roman, 1992), Kurt Seyt & Murka (roman, 1993), Mengene Göçmenleri (roman, 1994), Zihnimin Kanatları (denemeler,1995), Turkuaz’a Dönüş (derleme, roman, 1996), Bir Gece Yolculuğu (fantastik roman, 1999), Bir Duayenin Hatıratı (derleme-anı, 2002), Sır (roman, 2006), Kırk Kırık Küp (hikâye, 1999, 2006), Aurora’nın İncileri (roman, 2007), Sırça Tuzak (roman, 2007).

Nermin Bezmen

Onca güzel kitaptan sonra, son çıkan ve kocası Pamir Bezmen’in ölümünden sonra kaleme aldığı, bir hatırat, aşk romanı, tutku öyküsü diyebileceğim Bizim Gizli Bahçemizden(anı-roman,2009) birçok tartışmaya yol açtı. Kitapta anlatılan tutkulu aşk, birçok tabuyu yıkan bir hayat öyküsü, kişisel olarak değerlendirdiğimde bana yaşam için ilham veren cümlelerin sonunda, aslında kitap bir yas tutma hikayesiydi. Nermin Bezmen, 35 yıl boyunca bir an olsun ayrılmadığı, çok sevdiği, devasa bir aşk yaşadığı eşinden kitapta fazlaca gönlünü açarak bahsediyordu. Ne var ki, kitapta muhteşem şekilde anlatılanlar ancak magazinsel bir konu olunca çok daha fazla gündeme gelebildi. Ya da kitap demeyelim de kitabın yazarı diyelim. Ayşe Arman’ın Nermin Bezmen ile yaptığı röportajın ardından çoğu kişi hayrete düştü, hatta bu kadar büyük bir aşk nasıl biter, nasıl başkasıyla birlikte olur bu kadın dediler. ( Bezmen Ailesi için bkz.)

Burada olay öyle basitleştirildi ki, sanki insan kalbini başkasına açamaz, sanki başkasını sevince o aşk uçup gider, yaşanılanlar puff diye yok olur gibi… Ya da herkes sanki acısını aynı şekil ve süreçte yaşar gibi, herkes kendi düşüncesini Bezmen üzerine uygulayıp ne varsa içini döktü. Aslına bakarsanız bu konu gündeme gelmeseydi, sadece Bezmen’in okuduğum kitaplarına, nasıl güzel ve etkileyici anlatım tarzına sahip olduğuna, tarihsel bir çerçevede yaptığı karakter analizlerine ve romanlarının çoğunda kadın karakterlerin cinselliklerini nasıl cesurca

yaşadıklarına ve bunun öyle güzel bir dille anlatılmasına daha çok  değinecektim, ancak yeri gelmişken ben de kendimi tutamadım ve gündem konusuna yenik düştüm. Nermin Bezmen bence, düşündükleriyle, yaptıklarıyla, yazdıklarıyla, duruşuyla hatta görüntüsüyle örnek alınabilecek bir kadın.

Sevmek ve sevilmek gibi bir şey varken, insan neden kendini kapatsın ki. Bu gidene bir ihanet değildir, o artık yoktur çünkü. Onunla yaşananlar da hala oradadır. “Aşk onun kör atlı topal süvarisidir ve kimseye hesap vermez, gelince atlar gider.”

Kimine göre, edebiyatla, sanatla ilgisi yoktur onun romanlarının çünkü sosyete denilen bi topluluktandır o da. Çünkü imkanları var ve kullanmasını çok iyi biliyor. Ama  bazıları gibi tüketmekten ibaret değil hayatı, çoklarının tercih ettiği gibi bir yaşamı seçmedi ve yazmaya, üretmeye devam etti, ediyor. Yazdıklarında kendi ailesinden ve yaşadıklarından esinleniyor olabilir, hepsinde birebir anlatmasa da bunları değişik şekillerde kurgulayarak anlattığı aşikar. Yakın bir zamanda yeni kitabı da çıkacak diye biliyorum. Okurları Sırça Tuzak’ın devamını beklerken o, son kitabının devam hikayesini ve Sırça Tuzak’ın kurgusunu harmanlayarak yeni bir devam kitabıyla okuyucuyu şaşırtacak sanırım. Heyecanlı bir bekleyiş… Tüm bu dedikoduların arasında herkesin aşkı ve yaşadıkları kendine, bizim söz söylemeye hakımız olabilir kendi içimizde.

Yine nasıl ağlamaklı ve eğlenceli kitap okuma saatleri beni bekliyor olacak acaba?

Related posts:

1. “Gönderilmeyen Aşk”
2. Yüzüklerin Efendisi ve Tolkien Eserleri

Sevmiyorum sonbaharı…  Kimse kızmasın, gücenmesin; sevmiyorum. İki tarafı ağaçlıklı bir yolda yürürken sararmış yaprakların dökülmesi, uçuşması etkilemiyor beni. O yapraklara bakıp hayal kurmuyorum. Birinden ayrıldığımda da sonbahara bakıp hayal kuramıyorum.

Sabah uyandığımda duyduğum kuş cıvıltıları gibisi yok, yapraklar sararmış dahi olsa, hava güzel, güneşli. Üstüme bir hırka alsam yeter. Evden çıkıyorum ki, hırkaya bile gerek yok. Amma terliyorum. Terledikçe etrafımda mutlu çiftleri görüyorum. Ah çekiyorum. Bazı ağaç altlarında oturan mutlu çiftleri görüyorum bu sefer de. Yine ah çekerken, burnuma toz kaçıyor; hani sonbahar ya… Ondan!

Çok terlemişim, hava da esmeye başlamış. Ter üstümde kuruyor. Hırkamı üstüme alıyorum ama fayda etmiyor, rüzgâr üşütüyor. Sırtım yapış yapış… Bir de o halde belediye otobüsüne binmek zorundayım. Terliyim, pis görünüyorum ya, bu sefer de otobüsteki mutlu çiftler bana aşağılayıcı bakışlar atıyor. Ah çekmiyorum; ayakta durduğum yerden uzanıp camı açıyorum. Hani sonbahar, hava da rüzgârlı ya, arkadan kızın biri “Aşkım ne çok esti ya!” diyor ve sevgilisi de bana “Kardeşim camı kapatır mısın, çok esti” diyor. Ah da çekmiyorum, pof da çekmiyorum ama bana da esiyor, iniyorum otobüsten. Hava dengesiz, hani sonbahar ya… Bir anda etrafı kaplayan karabulutlar rüzgâra eşlik ediyor.

Belli ki, havanın durumunu önceden kestirenler var… Ya da sonbaharın kalleşliğini bilenler. Ellerinde şemsiyeyle dolaşan insanlar onlar. Meydanda banklarda simit yiyenler, deniz kenarını seyredenler var. Ama hiç biri tek değil. Çift bunlar çift. Rüzgar bile etkilemiyor onları.  Ben bunları düşünürken ani bir yağmur bastırıyor. Şemsiyesizim, sırtımda kuruyan ter bu sefer yerini yağmurun ıslaklığına bırakıyor. Koşuyor da koşuyorum. Şemsiyesini ortak kullananlara, bir montu ortak kullananlara kızıyorum koşarken, ıslanmıyor onlar.

Eve ulaşıyorum, ev sıcak ama ben çok koşmuşum. Bir hapşırık krizi, ani baş ağrısı saplanması, öksürük ve burun akması…

Sonbahar mı? Aşk mı? Hadi lan oradan!

Related posts:

1. Atatürk’ü Siyasete Alet Etmek

Tıpkı aşağıdaki hikayedeki gibi, uzun süre boyunca romantizmle hatları yumuşayan insanın bir ayrılık sonrası kendini sorgulayıp materyalizme dönmesidir. Hikayeyi okuyun ve feyz alın dostlar…

Uzun süreli olan ilişkinin sonlarıydı. Ben bitmesini istemiyordum, adeta kendimi yırtıyordum bitmemesi için. Onun ruhsuz, gayet olağan bir şekilde söylediği “Kakam var” cümlesine bile bir Sezen Cumhur Önal edasıyla karşılık verebiliyordum, o derece romantiktim. O haline rağmen gözümde bir çiçekti; uzak mesafedeydi; o mesafe de sanki çiçeğe giden bir patika yoldu…

Ben böyle Cezmi Ersöz gibi kıvranadurayım o bana korktuğum şeyi yaptı. Hem de bir telefon konuşmasında… Sokağın ortasındaydım. Özledim diye aradım. Romantiklikte sınır tanımadım, Sezen Cumhur Önal tavırlarına devam ettim ama karşıdan resmen bir “Mustafa Topaloğlu” tepkisi aldım. Durum o kadar içler acısıydı. Ruh yoktu.

Hasta tedaviye cevap vermiyordu. O anda “bitmeli” dedi. Yani bir telefonla bitirebiliyordu. Neydi acelesi? Güntekin Onay “Bitir demediniz mi lan” sözünü ona mı söylemişti sanki? Telefonda, sokağın ortasında beni göt gibi bırakabilmeyi başarmıştı yani. Benden elektrik alamıyormuş artık.

Vay anasını. Ne elektriği ulan? Bu sözler üzerine ben elektriklendim. Sinirden ürettiğim elektrik bir ilçenin aydınlatmasını sağlardı, belki de Karadeniz’e nükleer santrale gerek kalmazdı benim bu sinirim varken…

Kapattım telefonu ve başladım sövmeye…

Ama ona harcadığım güzel sözlere, emeğe, sevgiye, aşka değil…

Ona harcadığım paralara sövdüm.

“Ulan sana ayda beş yüz kontör harcadım, Allah belanı versin!”
“Ulan sırf senin için her hafta beş yüz kilometre yol kat ettim ben!”
“Ulan boynuna bir Eiffel kulesi’ni asmadığım kaldı, gözüne dizine dursun!”
“Sana aldığım çiçeklerle botanik park bekleyen onca şehre botanik park kurmuştum ulan!”
“Ulan sana harcadığım paralar, sevgimi aşkımı geçer be allahsız!”
“O paralarla sırf seni değil sülaleni doyururdum!”
“Allah belanı versin”

“Romantizm bitmiştir, materyalizm zamanıdır ulaaaaaaaaaaaan!”

Böyle haykırdım sokağın ortasında, takoz cep telefonumu da sinirle yere fırlattım. Takoz sürüklendi, sürüklendi; meydanda eylem yapan ve sessizliğe bürünmüş halde benim haykırışlarımı izleyen eylemci komünist grubun ayaklarının önüne geldi.

Yeşil parkalı eylem sözcüsü önce yerde sürüklenmiş ve ekranı çatlamış takoz Nokia’ya baktı; sonra da beni süzdü.

Rahatsız oldum:
“Ne baktın birader?” dedim.

Gözlerini kocaman açtı. Sevindi; bana doğru koşmaya başladı. Ulan nesine seviniyorsun, it?

”İşte aradığımızı bulduk, materyalizm budur, budur. Sen bizim materyalizm simgemizsin; yürü gidiyoruz.” dedi.

Kalabalık komünist grup etrafımda toplandı. Merakla bakıyorlardı. Kendimi Kemal Sunal’ın yüz numaralı adam filminde hissettim o an. Yüz numaralı adam bendim şu an…

“Sen bizim eylemlerimizin bir parçasısın, seni derneğimize götürücez” dediler.

Koluma girdiler, bir iş hanına götürdüler. Rutubetle bezeli duvarlara baka baka merdivenlerden çıktık ve derneğe girdik. İçerisi boğazlı kazaklı ve yeşil parkalı adamlar ile kareli gömlek ve gözlüklü genç kızlar ile doluydu. Herkes asık suratlıydı. Seyrek bıyıklı olanlardan bir tanesi beni süzdü:

“Sen de kimsin ulan?”dedi.
“Beni derneğe getirenlerden en öndeki söze atıldı hemen:
“Yoldaş, bu adam materyalizmdir. Temel taşımızdır. Simgemizdir. Maskotumuz olacak artık.”

Kabul ettiler. Oturttular, çay verdiler. O arada bir tanesi ekranı çatlamış takoz cep telefonumu geri verdi.

Telefonu açtım. Çayımdan bir yudum daha aldım ve o esnada mesaj geldi. Mesaj ondandı.

“Gerçekten çok üsgünüm, lütfen anla beni, ösür dilerim ve ben sensiz yapamam bunu anladım. Lütfen konuşalım” yazıyordu.

O an dünyalar benimdi, daracık odada sevinçten tepinmeye başladım. Herkese sarılmaya başladım.

“Seviyor lan beni, seviyor… Allaaaaaaah” diye haykırırken kafama bir odun indi.

Dünyam sallandı o an.

“Bizim aradığımız materyalizm değil lan bu it, nereden getirdiniz bunu, dövün şerefsizi; böyle materyalizm olmaz” diyorlardı.

Her odun darbesinde materyalizmi anlamaya çalıştım. İş hanından çıkışım çok zor oldu ama hala aşkı haykırabiliyordum sokaklarda mor gözlerle bile:

“Seni seviyorum aşkıııııııım!”

Benzer yazı bulunamadı.