afer.in » anne

Çay Bahçesinde Anne Baba Çocuklar

Anıl Türetken — Fri, 19 Feb 2010 17:45:29 +0000

Baba : Genç / Sportif / Agresif / sigara içiyor

Anne : Genç / Bunalmış / Çekingen

Çocuk1 : 5 yaşında / erkek / meraklı / hareketli

Çocuk2 : 7 yaşında / erkek / hareketli / abi!

5 yaşındaki ufaklığın iki koltuğun arasındaki aralıktan çıkmaya çalışırken

yaşadığı heyecan babasından gelen sert tokatla biraz acı ve hüzne dönüşür. Gözyaşlarını tutamaz ve annesine bakar. Anne babanın hareketini desteklercesine oğlunun hatalı olduğunu, uslu uslu oturması gerektiğini söylerken 7 yaşındaki abinin babaya olan siniri gözlerinden okunuyordu. O kadar derin ve anlamlıydı ki sanki “Ne gerek vardı şimdi bu harekete iyi mi yaptın sanıyorsun?” der gibiydi. Anne ise durumu toparlamak için belki de çoğu zaman yaptığı gibi hiç çocuğun yapmak istediklerini düşünmeden oğlunun eline kağıt kalem sıkıştırıp resim yapmasını öneriyordu. Aslında o kadar da zor değildi çocuğu anlamak. Çay bahçesinde annesinin dizinin dibinde oturup resim yapmasını beklemek…

Benzer yazı bulunamadı.

Koleston Anneleri

Irmak Ataberk — Thu, 11 Feb 2010 17:00:04 +0000

Her ay en az bir kez annemle kuaförcülük oynarım. Ben bilgisayarda oyun oynarken “Bak hala bu yaşta! Hem gözlerine yazık!” tepkisini veren ve eğer SIMS oynuyor olsam “Burada ev kuracağına evlen de yuva kur.”deme potansiyeline sahip olan annem, kuaförcülük oynamamıza hiç karşı çıkmıyor. Çünkü ben kuaför oluyorum, annem de müşteri oluyor ve güzel güzel saçını boyatıyor. Her ebeveyn gibi; romatizmadan göz bozukluğuna; gripten diş ağrısına kadar tüm sağlık problemlerinin bilgisayar başında fazla vakit geçirmekten kaynaklandığına inanmış olan annem, saçını boyarken soluduğum kimyasalları da hesaba katmıyor.

Yakın bir zamana kadar, annemle kuaförcülük oynarken, saçını her boyadığımda farklı bir renk tonu elde etmemin, annemin farklı renkler denemek istemesinden kaynaklandığını düşünüyordum. Ancak geçenlerde kuaförcülük oynamaya hazırlanırken, annemin boş saç boyası kutusunu elimden alıp, Koleston kutusundaki kadının fotoğrafını keserek aile albümümüze koyması ile çok yanıldığımı anladım. Yaklaşık beş dakika boyunca saç boyama işlemine geçemeden bir anneme bir Koleston kadınının fotoğrafına baktım. Bunun üzerine bir açıklama yapma gereği duyan annem “Kızım, markette gözlüğümü taksam da çıkarsam da boyanın numarasını okuyamıyorum. Bari rafta görünce Koleston kadınını tanıyayım da doğru rengi alayım. Görünce tanımak için saklıyorum fotoğrafını.” diyerek saçını her boyayışımda neden farklı bir renk tonu elde ettiğim konusu üzerindeki sır perdesini araladı.

O an anneme “Bütün gün bilgisayar başında oturursan olacağı buydu! Miyobun da hipermetrobun da iyice arttı, ne yakını ne uzağı görebiliyorsun! Hep bilgisayar yüzünden, menopoza da bu yüzden girdin kesin.” dedim ve Koleston kadınını markette tanıyabilmek için fotoğrafını saklamasının dayanılmaz ağırlığından bir espriyle sıyrılmaya çalıştım ama olmadı. Çünkü annem “Bak bilgisayarın ne kadar zararlı olduğunu sen de biliyorsun.” dercesine bana bakıyordu.

Direnmek yersizdi. Nitekim “bilgisayar başında çok vakit geçirmek=her türlü hastalık” denklemi tüm Koleston annelerinin düşünce yapısının özüne işlemişti ve onlara aksini ispatlamak imkansızdı. Ortamı biraz olsun yumuşatıp annemin gönlünü almak için “Bill Gates ‘out’, Ender Saraç ‘in’ ” dedim ve annemin markette Koleston kadınını tanıyabilmesini umut ederek kuaförcülük oynamaya devam ettim.

Ekmek Kavgamız

Bir Çocuğa Atatürk Sevgisi Aşılamak

Irmak Ataberk — Sat, 23 Jan 2010 17:00:22 +0000

Cem yan komşumuzun çocuğuydu. Annesi S.A. ise çocuğuna bakmaya üşenen annelerdendi. Cem’e anne ve baba demeyi öğrettikten sonra üçüncü sıraya anneanne kelimesini koydu ve annemi de anneannelik statüsüne uygun gördü. Çünkü böylelikle annemdeki ana yüreğini kabartacak ve Cem’i 7/24 anneme kitleyebilecekti.

Nitekim S.A bu misyonda çok başarılı olmuştu ve evde abimden çok Cem’i görmeye başlamıştım. Cem, anne babasından çok bizleri gördüğü için ona Atatürk sevgisini aşılama görevi de bizim üzerimizdeydi. Duvarımızdaki Atatürk portresiyle müdür yardımcısı odasından farksız olan salonumuzda, annem bir müdür muavinesi edasıyla Cem’e kalpaklı Atatürk portresini gösteriyor ve “Bak Cem, bu Atatürk…” diye anlatmaya başlıyordu. Müdür muavinesi annem, bir sonraki gün verdiği pekiştirme dersinde de “Cem Atatürk nerde oğlum?” sorusunu soruyor ve iki çocuğunu büyütürken de duymaya alışık olduğu doğru cevabı bekliyordu. Ancak bu soruyu duyan Cem’in verdiği tepki salondaki prizi göstermek ve “Atatürk bu!” demek oldu. Bu cevap karşısında, Show Tv’nin jenerik müziği eşliğinde uğradığımız dumur evin içinde soğuk bir rüzgar estirmişti. Zap yapan ellerimden kumanda düşmüş, test çözen abimin kaleminin ucu kırılmış, mutfakta bin dakikadır yanan ocağın ateşi sönmüştü. Annem sorusunu tekrar yeniledi. Sorunun tekrarlanması karşısında bir yanlış yaptığını anlayan Cem, bu kez de duvarda asılı saati göstererek “Atatürk bu!” dedi. Bu cevaptan sonra annem Cem’i kucağına aldı ve evin içinde ufak çaplı bir saha araştırmasına çıktı. Annem “Hani nerde Atatürk?” sorusunu koridorda sorduğu zaman bir tabloyu, mutfakta sorduğu zaman lahmacuncuları hatırlatan manzara resmi ile süslenmiş saatli maarif takvimini, abimle benim odamda sorduğunda ise Iron Maiden’ın Eddie posterini “Atatürk bu!” diye gösteren bir küçük insan vardı karşımızda. Onun küçük dünyasında duvara asılı olan nesnelerin tümünün genel adı “Atatürk” olmuştu. Bir çocuğa Atatürk sevgisi aşılamaya çalışırken geri dönüşü olmayan bir yola girmiştik. Annem, Atatürk sevgisi derslerini yoğunlaştırıp bu hatayı telafi etmeye çalışsa da, Cem’in algı dünyasında bir değişim yaratamadık. Yaklaşık bir hafta sonra tam da abimle, Cem’in embesil olduğuna kanaat getirdiğimiz sırada; S.A ve Cem bize geldi. Göz doktorundan dönüyorlarmış ve Cem’in gözlerinin 4.5 derece miyop olduğunu öğrenmişler. Bunu duyunca bir yandan çocukcağızın bu yaşta optik familyasına dahil olacağına üzülmüş, bir yandan da embesil olmadığı için mutluluk duymuştuk.

Hesaplarıma göre, şu an ergenliğini yaşamakta olan dönemsel kardeşim Cem’in Atatürk algısı değişti mi bilmiyorum. Çünkü S.A, başka bir şehre taşındıktan sonra bizi hiç aramadı. Cem, anneme “al anneannesi” die kakalanan çakma torunlardan ilkiydi ama son olmayacaktı. Yine de sana karşı mahcubuz Cem. Umarım okula başladığında da panoları, tahtayı ve prizleri Atatürk zannetmemişsindir.

Ekmek Kavgamız

Ekmek Kavgamız

Irmak Ataberk — Sat, 05 Dec 2009 17:00:02 +0000

Evimize ekmek giriş çıkışını kontrol eden ve sofraya koymakla yetkilendirilmiş annem; her gün taze ekmek almasına rağmen, bize önceki günden kalmış görece bayat ekmeği yedirmektedir. Bu durumu kontrol altına almak ve her gün taze ekmek tüketimimizi garantilemek amacıyla; evdeki ekmek bitene kadar yeni ekmek almamasını, ekmek bittiğinde de taze ekmek alarak onu tüketmemizi önerdim anneme. Annem bu önerime “Ya o gün çok ekmek yersek ve hepsi biterse. Kahvaltıya ekmek kalmazsa… Kimse sabah sabah ekmek almaya gitmezse…”şeklinde itiraz ederek, bir anne bünyesinin %30’u evhamdan oluşuyorsa, en az % 25’inin de ihtiyattan oluştuğunu ortaya koydu. Geriye kalan %45’lik dilimin ise duygusallık, korumacılık, televizyondaki acıklı haberlere ağlayabilme potansiyeli ve TRT 1’in teleteksinden hava durumu (Marmara Bölgesi için 182) ile Türkiye’deki son depremleri(196) takip etme özellikleri arasında paylaşıldığını düşünüyorum.

Tahmin edeceğiniz üzere, ekmek kavgamıza getirdiğim bu yapıcı çözüm önerisi karşısında, annem eve ekmek girişinde herhangi bir değişikliğe gitmedi. Taze ekmekler yine ekmek kutusunda bir beze sarılmış şekilde bayatlamayı beklerken, soframızda önceki günden kalan görece bayatlamış ekmek bulunuyor. Çoğu zaman -23 yaşında olmama karşın- bir zamanlar evin küçük kızı olmamın bana tanıdığı züppelik edebilme seçeneğinden faydalanıp taze ekmeği yesem de, bu durum evdeki ekmek döngüsünde fark edilir bir sapma yaratıyor ve evdeki görece bayat ekmekleri, bildiğin bayat ekmeğe dönüştürüyor.

Tüm bunlar bir yana asıl merak ettiğim nokta, evimize ekmek giriş çıkışındaki bu kısır döngünün ilk ne zaman ve ne şekilde başladığı. Çünkü ben kendimi bildim bileli evimizdeki ekmek tüketim alışkanlıkları bu şekilde. Bu kısır döngüye saplanıp kaldığımız gün ne olmuştu? Aldığımız ekmekler neden ertesi güne kalmıştı? Hadi o ekmekler ertesi güne kalmıştı kalmasına ama neden önceki günden kalan ekmeğin bitmesi beklenmeden yeniden taze ekmek alınmıştı? Bu gerçeği yüzüne vurmama rağmen, annemin evde yeterince ekmek varken taze ekmek almayı sürdürmesindeki ısrarının sebebi yalnızca ihtiyat mıydı?

Bu konudaki sorularımın her birinin cevabı belirsizliklere açılıyor. Bu sır perdesini aralayabilecek tek insan olan annem, bu konuda konuşmayı reddediyor ve keyfi yerindeyse “Ekmekleri tost makinesinde ısıtabilirim.”diyerek; keyfi yerinde değilse de “Ekmeği beğenmiyorsan git pasta ye!”bakışı fırlatarak konuyu büyük bir ustalıkla kapatıyor. Ben ise, sofrada görece bayat ekmekleri gördüğüm her gün, sofra duası niyetine, eve ilk fazla ekmek alındığı ve ertesi güne kaldığı zamana lanet okuyorum.

Bir Çocuğa Atatürk Sevgisi Aşılamak