Her spor dalında, yıldızlar yerlerini yeni gelen jenerasyonun yıldızlarına bırakır. Tabii aralarında bazen öyleleri vardır ki, alttan kim gelirse gelsin, onun seviyesine ulaşamaz; o ayrı konu (Ör: Michael Jordan, Muhammed Ali Clay).  Amerika’da yeni yıldızların yetişmesini ve yetenekli sporcuların eğitim – öğrenim ile birlikte sportif gelişimlerini de bir arada yürütmelerini sağlayan bir sistem mevcut. Bu sistemin ardından da oyuncuların profesyonel olmalarını sağlayan draft sistemi geliyor.

Draft, Amerika’da sadece NBA’e yönelik bir uygulama değil. Başka profesyonel sporlar için de uygulanmakta. İlk olarak drafttan önceki kısma bakalım: Bilindiği gibi Amerika’da üniversite okumak oldukça pahalı. Ülkemizdeki gibi devlet üniversitesi kavramı yok. Lisede sportif başarısı yüksek olan öğrenciler, üniversitelerin çeşitli branşlardaki gözlemcileri tarafından tespit ediliyor. Daha sonra bu öğrenciler liselerinden mezun olduklarında, üniversiteler tarafından burs teklifleri alıyorlar. Üniversitelerinin takımlarında oynamaları karşılığında, eğitim masraflarının karşılanmasını sağlıyorlar. Öğrenciler isterlerse öğrenim hayatlarını tamamladıktan sonra, isterlerse de öğrenimlerini yarıda bırakıp profesyonel oluyorlar. İşin profesyonelliğe geçiş aşamasında da draft sistemi karşımıza çıkıyor. Sporcular mevcut öğrenim yılları dahilinde, sene sonu drafta katılıp katılmayacaklarının kararını veriyorlar. Eğer katılacaklarsa da bu sefer de NBA gözlemcileri devreye giriyorlar ve draftta kimi seçeceklerine karar veriyorlar.

Sistem gayet güzel! Şimdi biraz da ülkemize göz atalım. Ben ilkokuldayken Türkiye’de pop patlaması yaşanmıştı ve o zamanların en çok kullanılan lafı “Ya topçu olacaksın, ya popçu” idi. Her iki seçenek de okumadan, kolay yoldan para kazandırdığı için bu söz bu denli popülerdi. İşin popçuluk kısmı yazımızı ilgilendirmediğinden, topçuluk kısmını irdelemeye devam edelim.

Öncelikle ülkemizin en popüler sporu olan futbola bakalım. Kaç tane üniversite mezunu futbolcu var? Sonra da basketbol için aynı soruyu soralım! 80 yaşında, eski kaleci olan dedem, ortaokuldayken futbol sevdası ile okulu bırakmış. Günümüzdeki birçok sporcu da lise mezunu; hatta bazıları liseye dahi gitmemiş! Konunun futbol kısmını kapatıyorum; o sadece eğitim seviyesi konusundaki örnekti. Çünkü draftı futbola uyarlayamayız. Basketbolda ise ülkemizde bazı takımların basketbol okulları var veya “genç yetenekler aranıyor” başlığı altında çeşitli seçmeler yapılıyor. Bu seçmeler doğrultusunda sportif başarı gösteren oyuncular, profesyonel oluyorlar. Peki eğitim ne oldu?

Ülkemizde bunu yapan tek kurum Darüşşafaka. Gençlerin hem okullarında eğitimlerini üstlenirken hem de basketbol yeteneklerini geliştirmeleri için yardımcı oluyor. Bu sistemin ülkemizde yaygınlaşması için öncelikle basketbol sektörüne olan bakışın değişmesi lazım. Çok büyük yatırımlar yapılmalı; yani sadece basketbol okulları ile değil, basketbolun da okulun içine harmanlandığı bir sistem oluşturulmalı.

Ancak şu soruyu sormadan da edemiyor insan: Tüm bu yatırımı yapmaya değer mi? Çünkü sistemin vatanı olan Amerika’da, liselerarası basketbol maçları bile büyük bir izleyici potansiyeline sahip. Hatta bizim ligimizdeki büyük takımlar harici diğer takımların seyirci potansiyeline yakın! Bazı liselerin sahaları ise, yine ligimizdeki bazı takımların sahalarından daha büyük! Onlarda bir lise deplasmanı bile hakikaten deplasman takımı için zor geçebiliyor! Üniversite maçlarına girmiyorum bile :D !! Sadece üniversite maçlarının uluslararası yayınlandığını söylesem, aklınızda yeterli fikir oluşmuş olur! Yani adamların tüm bu yatırımları, sonuna kadar geri dönüşünü alıyor. Ülkemizde draft sisteminin oluşturulması için; önce Türkiye’de basketbol kavramının değişmesi gerekiyor!

Sistem layığı ile uygulanması beraberinde birçok artı getiriyor. Sadece düz mantıkla bakarsak bile, bir ülkedeki eğitimli insan seviyesi, ülkenin gelişmişliği ile doğru orantılı! Eğitimli sporcular da, spor hayatlarının ardından gazetelerde yazar veya televizyonlarda yorumculuk yaparken bizleri kanser etmez. Sürekli devrik cümleler, sabit sözler veya canlı yayında küfür – argo kullanımı yerine konuşmasını yazmasını bilen kişiler olurlar. İşin basketbol tarafında ise geniş kapsamlı gözlemciliğin ardından bulunan cevherler ile ülke basketbolu da çok büyük bir atılım yapmış olur.

Basketbolla kalın!

NOT: Yazının fikrini, yani “Türkiye’de draft” konusunu yazmam fikrini bana veren değerli arkadaşım Özgür Dönmez’e teşekkürler!

Related posts:

1. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (1)
3. Mart Ayında Afer.in’de Neler Oldu?

Artık 2010 NBA Finali başladı. Ve ilk maçta kazanan Lakers oldu. Şahsen bu seride gönlüm Boston Celtics’ten yana! Bıktım Finaller’de  Lakers izlemekten:) Şaka bir yana Boston’un Garnett, Allen ve Pierce üçlüsünün yaşlarının ilerlediğini de göz önüne alırsak, hazır sakatlıkları falan da yokken bir şampiyonluk daha yaşamaları yerinde olur.

Lakers, Finaller’e Phoenix Suns’ı eleyerek geldi. Biraz uzadı seri ama Suns bir türlü savunma alışkanlığı elde edemediğinden, sadece skor üreterek maç kazanmayı adet edindiklerinden Lakers’a boyun eğdi. Bir laf vardır “iyi hücum edersen maç kazanırsın; ama iyi savunursan şampiyon olursun” diye; Suns’ın bunu iyice etüt etmesi lazım bence. Mike D’Antoni’nin  Phoenix’i ile göze çok hoş gelen şiir gibi oyun, şimdi tamamen o ayarda olmasa da Alvin Gentry ile bol hücumlu takım olarak devam ediyor. Ama savunma olmayınca da olmuyor. Bir kez daha uygulamalı olarak gördük.

Boston ise Doğu Konferansı Finali’nde Orlando Magic’i eleyerek adını NBA Finali’ne yazdırdı. Orlando ise geçen senenin finalisti. Peki ne oldu da Magic organizasyonu -sözüm ona- bu sene şampiyonluk  iddiasını güçlendirmek için kadroda bir takım değişikliklere gitmişken, NBA Finali’ni dahi göremedi?

Hikaye şöyle başlıyor: Lig bitmiş, Lakers şampiyon olmuş, Hidayet’in kontratı ne olacak, Magic istediği ücreti verecek mi, yoksa başka bir takım mı derken Draft gecesi seçimleri izlerken o da ne! Gelen haber Orlando’nun Vince Carter ile sözleşme imzaladığını söylüyordu! O an belli oldu Orlando’nun Hidayet’ten vazgeçtiği. Çünkü Finallere giden yolda ve Finallerdeki performansıyla Hidayet, Orlando için ne kadar önemli ve perdenin arkasındaki asıl lider olduğunu göstermişti. Hakettiği ücreti vermeye kalkarlarsa da, Vince Carter’ın kontratı ile birlikte lüks vergisi sorunu çıkıyordu. Ve böylece Hido’dan vazgeçtiler. Ayrıca Vince’i almak için Magic bir de başarılı çaylakları Courney Lee’yi de New Jersey’e yollamıştı, ki Lee NBA’deki ilk yılında hiç de çaylak gibi oynamamış, Magic için de oldukça uygun oyun stiline sahip bir oyuncuydu. O da Hidayet gibi Carter takası ile harcandı.

Magic Organizasyonu, Carter’ı alırken bence akıllarındaki plan, oyun sıkıştığında da skor üretebilecek, forma sattırabilecek, bazen kolay düdük alabilecek, kağıt üzerinde kendilerini daha güçlü kılacak bir süperstar katmanın kendilerini şampiyonluk yolunda önceki seneye göre daha başarılı kılacağıydı. Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Carter’ın ne kadar harika bir skorer olduğunu tartışmaya dahi açmam. Adam o konuda saf yetenek. Hiçbir şekilde girmeyeceğini, hatta çembere bile gitmeyeceğini düşündüğünüz pozisyonları basketle bitirebilen, dengesiz şutları normalmişçesine atabilen mükemmel bir skor yeteneği. Ama olayın sadece skor üretimi olmadığının altını Suns’tan bahsederken çizdik. Carter kariyerinin hiçbir döneminde savunma yapan biri olmamıştır. Tamam Hidayet de öyle aşırı iyi bir savunmacı değil. Ama geçen sene finale giden yollarında, LeBron’u, Pierce’ı, Kobe’yi tutma işleri hep Hido’nun üzerindeydi. Final serisinde Kobe’ye yaptığı o muazzam blok, eğer bloğu yiyen kişi Kobe veya başka bir süperstar olmasaydı mutlaka jeneriklerin vazgeçilmezlerinden biri olacaktı.

Hido’nun tek farkı savunmadaki gayreti değil tabii ki. Asıl etkisi oyunun diğer

alanlarında ortaya çıkıyor. Hidayet’in soğuk kanlılığı, saha görüşü, basketbol bilgisi, pas ve top sürme kabiliyetleri, Magic hücumu için çok önemliydi. NBA’in en modern basketbolunu oynayan Orlando için, bu sezon izlediğim tüm maçlar ve play-off mücadeleleri bana gösterdi ki; topun el yaktığı tüm zamanlarda Magic, Hidayet’i aradı. Carter bu işin altından kalkamadı, kalkacak tipte bir oyuncu da değil.

Takımın oyun kurucusu ise başlı başına bir muamma! Jameer Nelson kolej yıllarında combo guard olarak oynadığı için, ne tam bir oyun kurucu ne de tam bir skorer guard. Topu alıp da içeri daldığında kendisi bile ne olacağını bilmiyor! Daha pas mı verecek şut mu çekecek, onun muhakemesini yapmadan dalıveriyor! Patlamaya hazır bomba! Dwight Howard’ın iyi arkadaşı olması, onun Magic’teki yerini sağlamlaştıran en önemli faktör bana kalırsa. Takımın oyun kurucusu, Doğu Konferansı Finalleri’nde 4 maçta 2,5 assist ortalamasıyla oynuyorsa orada soru işareti var demektir. Ligin şu an en iyi pivotu olan Dwight Howard gibi bir devi sahada unutmayı başaran takımdan ve oyun kurucusundan bu kadar olur! Hidayet’in eksikliği sadece Howard’ı değil Rashard Lewis’i de çok olumsuz etkiledi tabii ki. Kendi pozisyonunu yaratan tipte olamayan Lewis’e Hido hep pozisyon hazırlardı. Bu sene Magic’te Lewis’in performansı da geçen yıla göre oldukça düştü dolayısıyla.

Toronto da hiç Hidayet’e göre bir takım değildi ve bu da Hido’nun bu seneki performansının geçen seneye çok uzak kalmasına neden oldu. Bir kere takımda her topu potaya atmaya yeminli bir Bosh var! Calderon konusuna hiç girmeyeyim zaten! Umarım Hido bu yaz olacak bir takasla daha iyi bir takıma gider.

Carter ise; geçtim Hidayet’in boşluğunu doldurmayı, kendisinden bekleneni bile veremeyerek Orlando’nun yaptığı hatayı suratlarına vurmuş oldu. Normal sezonda değil de özellikle play-offlarda kendisi de üzerindeki sorumluluğu bilerek bir şeyler yapmaya çalışsa da Magic bu sene NBA Finali’ni göremedi. Kafalarındaki şampiyonluk stratejisi fiyasko oldu.

Basketbolla kalın.

Related posts:

1. All-Star 2010 Dallas-Burası Texas, Herşeyin Büyüğü Kabuldür!
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (3)
3. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (5)

Merhabalar sevgili afer.in okuyucusu,

Zaman su gibi geçiyor gerçekten de. Daha şubat ayında neler olduğundan bahsediyorduk ki mart ayı da geride kaldı. Peki neler olmuş bu ay afer.in‘de hep birlikte bakalım.

Öncelikle hemen hemen her gün güncellenmeye, size her gün yeni yazılar sunmaya devam ettik. Mart ayı içerisinde ekibimize 3 yeni arkadaşımız daha katıldı. Uğur Günel, Yenal Saral ve Ahmet Sarıkaya. Kendilerine tekrar hoşgeldin diyoruz. Ayrıca Yenal Saral (8219) ve Ahmet Sarıkaya (lauthres) arkadaşlarımızın kişisel blogları da mevcut. İsterseniz onlara da bir gözatabilirsiniz.

Mart ayı içerisinde ilk defa “Bunlar da Güzel!” köşemizi oluşturduk. Nedir bu derseniz, bu köşemizi tanıttığımız yazımızdan bir alıntı yaparak bahsetmeye çalışalım.

“Bir süredir  “Bunlar da Güzel!” adında oluşturduğumuz bir köşemiz var afer.in olarak. Bu köşemizde beğendiğimiz, sizin de takip etmenizde fayda gördüğümüz blogları listeliyoruz. Her 2 haftada bir Pazar günü güncellediğimiz köşemizde 10 adet güzel blog listeleniyor. (Bu dönem ki listemizi görmek için tıklayın…) O listeyi neye göre düzenlediğimize gelirsek, ilk olarak friendfeed’teki şu başlıkta duyurmuştuk böyle bir köşe yapacağımızı. Oradan gelen önerilere göre ilk kez düzenledik listemizi. O zamandan beri ise iletisim sayfamıza ya da bilgi@afer.in adresine gelen önerilere göre hazırlıyoruz.” Devamı..

İstatistiklerimize göz atacak olursak, mart ayı içerisinde yine şubat ayında olduğu gibi okuyucu sayımız artmaya devam etti. Alexa.com verilerine göre Türkiye’den erişilen tüm siteler arasında 3 binli sıralarda gidip geliyoruz. Tüm dünyadan erişime bakıldığında 200 binli sıralardayız. Her geçen gün bu istatistiğin artması bizi daha da motive ediyor. Bununla birlikte yazılarımıza bırakılan yorumların sayısının da artması aynı şekilde motivasyon kaynağımız oluyor. Şubat ayında mail ve rss ile takip konusunda yetersiz kaldığımızdan yakınmıştık. Herhalde okuyucularımız bizi duymuş olacak ki, bu ay mail ve rss takibinde patlama yaşadık. Takipçilerimizin sayısı bir önceki aya göre birkaç katı arttı katlandı. Bu noktada tüm okuyucularımız birer afer.in‘i haketti. :) Aynı şekilde hem friendfeed hem twitter hesabımızdan bizi takip edenlerin sayısı da oldukça arttı. Fakat facebook fan page‘imizin takipçi sayısındaki artış beklentimizin çok altında kaldı. Sanırım bizim yeterince önem vermememizden kaynaklanıyor. Umarım geçen ay rss ve mail takibinde yaşadığımız patlamayı bu ay da facebook fan page’imiz için yaşarız. Sözün özü sevgili okuyucu sanıyorum mesajı aldınız. :)

2008 yılından beri düzenlenen bir blog ödülleri organizasyonu  var. İçinizde duyan ya da belki başvuran birileri mutlaka vardır. Her yıl daha fazla bloga, blog yazarına ve okuyucuya ulaşıyorlar. Biz de bu seneki ödüller için topluluk kategorisinde başvurumuzu yaptık. Umarız oylama süreci başladığında bizleri yanlız bırakmayacaksınız.

Ve afer.in‘in enlerine geçme zamanı! Mart ayında en çok okunan içeriklerimize geçmeden önce hemen sağ tarafta da bulunan en çok afer.in alan yazılarımızdan ilk 5 tanesini burada listelemek istiyoruz.

En çok afer.in alan yazılar

1 – Facebook Gruplarından Umut Bekleyen Nesil

2 – Aşk-ı Memnu’nun Finalini Gördüm

3 -Doğum Günü Deneyleri

4 – Twitter’da Ne Yapıyoruz?

5 – Bir SüperStar’ın Hikayesi – Allen Iverson Bölüm (1)

Mart ayında en çok okunan yazılar :

1 – Aşk-ı Memnu’nun Finalini Gördüm

…Reklamlar bitince, görüntüler tekrar Nihal’in mesaj atma sahnesinden başlar. Velhasıl herkes salonda toplanmıştır. Adnan Behlül’e “Oğlum bak seni çok pis döverim, sarı pipi çamaşır ipi” der. Behlül’de “Yeter artık” diye haykırır. Herkes hayrete kapılıp, aynı anda kafayı Behlül’e çeviririr. Behlül konuşmasını sürdürür ”Yeter.. evet amca sana ihanet ettim. Bihter’le yattım. Ama sor bakalım bi niye tattım? Çünkü ben de sevdim”, Adnan elini arka cebine atıp silahına… Devamı

2 – Eyyvah-Ki Ne-Eyvah

…Sonunda Bican Günalan, Ata Demirer ve Demet Akbağ, salona girdiler ve yavaş yavaş ışıklar söndü. Artık koltuklarımıza iyice kurulup keyif çıkarma vaktiydi. Son zamanlarda Türk Sineması’ndaki komedi furyasından bir film daha izleyecektik. Filmleri önyargım olmadan, gişe sayısına bakmadan sinemaya gider izlerim hep, tabii ki bilet fiyatlarının biraz yüksek olması bunu engellemediği sürece. Neyse sözü fazla uzatmadan ve dayanamayıp spoiler veririm diye korktuğum için nasıl eğlendiğimden bahsedeyim… Devamı

3 – Bir SüperStar’ın Hikayesi – Allen Iverson Bölüm (2)

…Yaşanan bu hapis dönemi, hem lise yıllarında kendisini vitrine koyacak fırsatlardan mahrum kalmasına sebep vermişti, hem de ileriye dönük üniversite hayallerini de büyük riske atmıştı. Çünkü edindiği kötü şöhret kendisine burs verme teklifinde bulunan okulların bu kararlarından vazgeçmesine; burs vermeyi planlayan kolejlerin ise kötü nam salan bu adamı okullarına davet etmeye cesaret edememelerine sebep olmuştu. Oğlunun geleceğini NBA ile şekillendiren annesi Ann Iverson ise çeşitli kolejlerden randevular alıp, okul yöneticilerini oğlunun başından geçen kötü şeylere aldırış etmemelerine ve onun yetenekleriyle ilgilenmelerine ikna etmeye çalışıyordu…Devamı

4 – Basketbol Kuralları

Fauller savunma faulü, hücum faul ve teknik faul olmak üzere üçe ayrılır. Hücum fauller hareketli perdeler, sabit oyuncunun üstüne çıkmak ya da elini,kolunu veya dizini fazla açmak durumlarında çalınır. Savunma faulleri ise yine elin, kolun, dizin haddini aşması durumunda çalınır. Aslında basketbolda faulü tam olarak açıklamak için, her oyuncuyu bir silindir olarak algılama örneği ile yola çıkalım. Silindiri bozan, faulü yapmış oluyor! Ne demek şimdi bu: örneğin göze çok hoş gelen bir turnike izliyorsunuz, ama o da ne! Hakem hücum faul diyor! Görüntünün tekrarını izlerken farkediyorsunuz ki turnikeye giren arkadaş, topu tutmadığı kolu ile savunmacısını havada iken dürtükleyip duruyor! Silindirin çapı genişledi, silindir bozuldu, faul düdüğü geldi!… Devamı

5 – Koparan Fotomaç Başlıkları

99 – 2000 sezonu. Galatasaray’ın UEFA kupasını aldığı dönem. UEFA kupasına katılmadan önce şampiyonlar ligindeki grup maçlarından sonuncusunda Milan ile karşılaşıyor. Galatasaray yenildiği ya da berabere kaldığı takdirde grubu sonuncu olarak tamamlayacak. Tek çıkar yol Milan’ı yenmek. O efsane maçı hepimiz hatırlarız. 85. dakikada 2-1 yenik durumdayız. O dakikadan sonra Hakan Şükür’ün kafa golü ve Ümit Davala’nın penaltısı ile maçı 3–2 kazanıyoruz ve UEFA kupasına katılmaya hak kazanıyoruz. Ertesi gün Star gazetesinde tam sayfa bir başlık  : YENDİK Mİ LAN. Devamı

Related posts:

1. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)
2. Eyyvah-Ki Ne-Eyvah!
3. Koparan Fotomaç Başlıkları

Geçenlerde birşeyler arıyordum nette. Aradağım bilgi CIA’nin websitesinde çıktı. Daha sonra CIA’nin websitesini gezerken bir sürü değişik bilgiye ulaştım. Ordan aklıma bir de FBI’nin sitesini incelemek geldi. Tabii oradan da bir sürü değişik bilgi çıktı karşıma. Şimdi onlardan bir tanesine değineceğim burada: FBI’nin en çok aradığı kaçakların listesi.

FBI’s 10 Most Wanted Fugitives

1 – Usame Bin Ladin

En çok aranan listesinin başında Usame Bin Ladin yer alıyor. Zaten hepimiz kendisinin kim olduğunu az çok biliyoruz. 11 Eylül saldırılarının faili olduğu iddia ediliyor. A.B.D. hükümeti, yakalanması için 25.000.000$ dolar ödül koymuş. Kendisi 1957 Suudi Arabistan doğumlu. Babası ünlü bir müteahhit ve babası öldüğünde tam 11 milyar dolarlık bir mirasa konuyor. Hayatı boyunca İslami haraketlerde bulunmuş ve Cihatı yaymaya çalışmış.

2 – James J. Bulger

FBI’nin aradığı en yaşlı kaçaktır kendisi. 1929 doğumlu olan Bulger şimdilerde 80lik bir dede artık. 1970 ile 1980 yılları arasında işlediği bir sürü seri cinayetten aranıyor kendisi. İlerlemiş yaşına rağmen 2.000.000$ dolarlık bir ödül veriyor FBI. Bence bir kaç yıl daha bekleseler zaten eceliyle ölecek. Zaten kalp sorunları varmış ve tedavi görüyormuş. Tüm bunların dışında kitap okumayı seven, tarih ile ilgilenen ve hayvansever biriymiş kendisi. İnsan sevmediği belli ama.

3 – Victor Manuel Gerena

FBI’nin en çok para ödemeyi göze aldığı suçlularından birisi.  1958 New York doğumlu olan Gerena’nın asıl işi makinistlikmiş. Bir dönem güvenlik görevlisi olarak da çalışmış, 1983 yılında Connecticut’ta bir güvenlik şirketine silahlı soygunda bulunmuş ve tam 7.000.000$’lık parayı alıp kayıplara karışmış. Silahlı ve oldukça tehlikeli olduğu düşünülüyormuş. FBI, yakalanması halinde tam 1.000.000$’lık ödül vaat ediyor.

4 – Semion Mogilevich

1946 Kiev doğumlu olan Mogilevich, Ukrayna  vatandaşı olmasına rağmen Rusya pasaportu kullanıyormuş. Bunun yanı sıra Ukrayna, Rusya, Yunanistan ve İsrail pasaportlarına da sahipmiş. Normalde işadamı olan Mogilevich dolandırıcılıktan aranıyormuş. 1993 yılında gerçekleştirdiği dümende 150 milyon doları cebe atmış. FBI vaat ettiği ödül ise sadece 100.000$

5 – Eduardo Ravelo

1968 doğumlu Meksikalı Ravelo’nun arandığı suçların haddi hesabı yok. Çete kurmak, adam öldürmek, gasp, şantaj, uyuşturucu (özellikle eroin, kokain ve marihuana) bulundurmak ve satmak. FBI kendisini “insan hayatına saygısı olmayan acımasız katil” olarak tanımlamış. Tüm bunlara rağmen kendisi için sadece 100.000$ ödül koymuşlar.

6 – Joe Luis Saenz

1975 California doğumlu olan Saenz’in heryeri dövme ile kaplıymış. Sol kolunda “Natalie” ve “Cuatro”, sağ kolunda ise “Flats” yazıyormuş. Sırtında, bacağında, göğsünde daha birçok dövme varmış. Ama lazerle bazılarını sildirdiği düşünülüyormuş. Uyuşturucu kaçırmaktan ve uyuşturucu çetesine üye olmaktan aranıyor kendisi. Kendisini soruşturan bir polisi öldürmüş. Sürekli silahla dolaştığı için dikkatli olunması konusunda uyarmış FBI herkesi. Kendisi listemizde 100.000$lık ödülle orta sıralarda yer alıyor.

7 – Robert William Fisher

New York doğumlu olan Fisher, 1961 yılında dünyaya gelmiş. Oldukça fit bir vücuda sahipmiş. Avcılıktan ve balık tutmaktan hoşlanırmış. Aşırı dik ve kasılarak yürürmüş kendisi. Birden fazla silahı varmış ve bunlardan bazıları çok güçlü tüfeklermiş. Kabahatına gelicek olursak, önce karısını sonra iki çocuğunu öldürmüş. Daha sonrada evini ateşe vermiş. FBI para ödülünü neye göre  belirliyor bilmiyorum ama Fisher için ödenecek para diğerlerine nazaran biraz fazla gibi geldi bana. Verilecek ödül tam 100.000$

8 – Glen Stewart Godwin

1958 Miami doğumlu olan Godwin, ilk olarak cinayetten girdiği California Hapishanesi’nden 1987 yılında kaçmış.  4 yıl sonra 1991’de Meksika’da uyuşturucu taşımaktan yakalanmış. Na garip ki 5 ay sonra oradan da kaçmış. Silahlı ve oldukça tehlikeli olduğu konusunda uyarıda bulunmuş FBI. Yakalanması halinde vaat edilen ödül ise 100.00$.

9 – Alexis Flores

1975 Houndras doğumlu olan Flores, çocuk kaçırma ve cinayetten aranıyormuş. Olur da bir yerde denk gelir ve yakalarsanız kendisini, FBI 100.000$ vermeyi vaat ediyor size.

10 – Jason Derek Brown

1969 California doğumlu Jason, Uluslararası İşletme mezunuymuş. Çok akıcı bir Fransızcaya sahipmiş.  Aynı zamanda golf, snowboard, kayak ve dağ bisikleti sporları ile ilgileniyormuş. Sürekli gece klüplerinde takılır, pahalı arabalarıyla gösteriş yapmaktan ve her yerde ilgi odağı olmaktan hoşlanırmış. Yine FBI’ya göre biseksüel olma ihtimali çok yüksekmiş. Şimdi buraya kadar çok normal, sağlıklı, sıradan bir vatandaş gibi görünen Jason aynı zamanda birinci dereceden katil olarak aranıyormuş. Birçok silahlı soygunda bulunmuş. Kendisi listenin son sırasında yer alıyor. Eğer tercih yapmanız gerekirse diğer suçluları yakalamayı deneyin. Kendisine biçilen ödül sadece 40.000$.

Türkiye’de yaşayan herhangi birini bu bilgiler ilgilendirir mi bilmiyorum. Herkesi ilgilendirmeyeceğine eminim tabii. Yine de dünyada birçok şeyin merkezi olan Amerika Birleşik Devletleri’nde en çok aranan suçluların ve suçlarının neler olduğu benim ilgimi çekti. Bir de A.B.D.’de yaşayıp da afer.in okuyanlar olabilir. :) Onlar da bu yazıyı okuduktan sonra daha fazla dikkat ederler artık.

Benzer yazı bulunamadı.

En son bıraktığımızda, Allen Iverson artık profesyonel olma kararı almıştı. 1996 Draftı! Efsane draft! Daha önce de bahsetmiştim. Tekrar 96 draftındaki isimlere göz atacak olursak göze çarpan isimler: Allen Iverson, Kobe Bryant, Ray Allen, Steve Nash, Stephon Marbury, Peja Stojakovic, Jermaine O’Neal, Marcus Camby… Aklımda daha birçok isim var ama 1996 Haziranı’nda, draft gecesi takımların işlerinin ne denli zor olduğu, yapılacak bir hatanın kulüp tarihini etkileyecek çapta olduğu apaçık!

Lig başladığında Iverson hızıyla herkesin ağzını açık bırakıyordu! Sadece hızlı da değildi, oyunu takip etmeyi bilmesi ve atletikliğiyle, bazen hücum reboundlarını dev pivotların üzerinden çekiyor, bazense onların üzerinden smaçlıyordu! Iverson’un sahadaki imzası ise bilindiği üzere “cross-over”larıydı. Bu hareketi yıllar önce bir aradaşından görmüştü ve ne kadar efektif olduğunu da. Aslında kural kitabında AI’nın bu imzası hatalı yürüme! Çünkü crossover hareketinde yön değiştirme esnasında daha doğrusu yön değiştirmeden hemen önce anlık olarak topu kavrıyor; yani driplingini kesmiş oluyor! Ama anlatırken de “yön değiştirme esnasında/hemen önce” diye tabir edebildim! Çünkü Iverson bu hareketi o kadar akıcı yapıyor ki; steps kararı çıkması için aslında yavaşlatılmış çekimi izlemek lazım! NBA yönetimi bu durumu farkettiğinde, Iverson’a şaka gibi bir faks yolladı: “Bay Iverson, şortunuz çok uzun,aksesuarlarınız da çoraplarınızın gözükmesini engelliyor. Bir de aslında durdurulması imkansız cross-over hareketinizin kurallara aykırı olduğunu tespit ettik. Hareketlerinizi değiştirin ya da sonuçlarına katlanın! İyi günler.”. Bu olayın ardından üst üste iki maç, AI her crossover yaptığında hakemler steps düdüğü çaldılar. Bunun üzerine çılgına dönen ve kariyeri boyunca sivri dilini kullanmaktan sakınmayan Iverson: “Ben bu hareketi hayatım boyunca yaptım. Bu hareket beni NBA’e getirdi! Kasetleri izleyip ne yaptığıma bakacağım ama elimi topun altına sokup kavramıyorum; elim topun yanında kalıyor! Ama rakip bench “Topu taşıdı!” diye bağrışmaya başlayınca hakemler etki altında kalmaya başladı. Zaten hepsi çalmaya meyilli!” şekline açılamalar yapınca, geçmişi nedeniyle hali hazırda kendisine kuşkuyla yaklaşan NBA yönetimi, Iverson’u sıkı bir takibe aldı. Uzun dizlikleri ve şortu nedeniyle maçın adamı seçilmek gibi basit haklarından mahrum edildi. Aslında olay basit! Iverson, çaylak sezonunda rekorları alt üst ederek, Stackhouse ile harikalar yaratıyor, basketbolseverler AI için “Ligin yeni süperyıldızı mı?” diye konuşurken; NBA yönetimi de onun süperyıldız olabilmesi için öncelikle kendi istedikleri tipte bir oyuncu olması gerektiğini işaret ediyordu.

Related posts:

1. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (5)
3. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (4)

Biraz gecikme oldu; yazıyı takip edenlerden özür dileyerek başlayalım. Şimdiii, ilk yazımda Allen Iverson’un çocukluk yıllarında ve lise döneminde hayatında nelerle karşılaştığını yazmıştım. En son uğradığı haksızlık ve hapis süreci gelmişti.

Üniversite Yılları: Georgetown Üniversitesi

Yaşanan bu hapis dönemi, hem lise yıllarında kendisini vitrine koyacak fırsatlardan mahrum kalmasına sebep vermişti, hem de ileriye dönük üniversite hayallerini de büyük riske atmıştı. Çünkü edindiği kötü şöhret kendisine burs verme teklifinde bulunan okulların bu kararlarından vazgeçmesine; burs vermeyi planlayan kolejlerin ise kötü nam salan bu adamı okullarına davet etmeye cesaret edememelerine sebep olmuştu. Oğlunun geleceğini NBA ile şekillendiren annesi Ann Iverson ise çeşitli kolejlerden randevular alıp, okul yöneticilerini oğlunun başından geçen kötü şeylere aldırış etmemelerine ve onun yetenekleriyle ilgilenmelerine ikna etmeye çalışıyordu. Tek tek suratına kapanan kapılar, Georgetown Üniversitesi ile son bulmuştu. Georgetown’un Iverson’a sadece koçluk değil babalık da eden koçu John Thompson, Ann Iverson ile görüşmesini şöyle anlatıyordu: “Bende bu çocuk ile ilgili merak uyandıran şey annesi oldu. Ortada bahsi geçenin oğlunun hayatı olduğunu ağlayarak ifade ediyordu. Benden sadece tek bir şans istedi, tek bir şans! Ben de merakımın da etkisiyle oğluyla görüşmeyi kabul ettim. Allen’la konuşurken dikkatimi çeken ilk şey, karşımdaki çocuğun çok zeki olduğuydu. Hayatındaki tüm olumsuzluklarla yüzleştiği ve bunları ardında bıraktığı izlenimine kapıldım ve bu beraberinde kötü bir şöhret getiren bu adam için çok önemli oldu. Ben de tek bir şartla birlikte çalışmayı kabul ettim: Mahkeme kararındaki şartları yerine getirdiğine ve adli kaydının temizlendiğine dair belgeyi getirmezse, imza atılmayacaktı.”.Birkaç aylık gecikmenin ardından Iverson, Georgetown Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’ne kaydoldu. Neden mi güzel sanatlar? Belki pek bilinmez ama Iverson çok yetenekli bir ressamdır. 17 yaşındayken resim dersleri veriyordu. Georgetown yıllarında ise, ev odasının kapısının arkasına Majesteleri Jordan’ın bir portresini çizmişti. Ayrılırken kapıyı da beraberinde götürmek istemiş; ama ev sahibi izin vermemişti.Koç John Thompson, Iverson için bir koçtan fazlası olmuştu. AI’da eksik kalan baba figürünü de elinden geldiğince tamamlamıştı. Georgetown Hoyas, aslında NBA’e kazandırdığı uzunlarıyla ünlüydü ve Thompson da çok iyi bir guard eğitmeni değildi. Ancak üniversite takımlarında belirli bir kariyere sahip olabilen sayılı siyahi kişilerden olan Thompson,Iverson’un yaşadığıklarından da etkilenmiştir. Basının kendisine Iverson için herhangi bir ayrıcalık tanıyıp tanımaycağı sorusuna ise: “Allen’a güveniyorum. Güvenmesem zaten takımıma almam; ama defalarca söylediğim gibi: Takımda bir çıban istemiyorum ve burası da sorunlu olanlar için bir rehabilitasyon programı değil“.

Related posts:

1. Mart Ayında Afer.in’de Neler Oldu?
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (1)
3. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (3)

Yıl 1996! Haziran ayında draft günü gelip çatıyor! 1 numaradan seçme hakkı Phila’daydı ve ekip tercihini Allen Iverson’dan yana kullandı. 1996 draftının ne kadar efsanevi olduğunu önceki yazılarımdan birinde dile getirmiştim. Ve Philadelphia gerçekten çok iyi bir seçim yapmıştı.

Bu yazı dizisinde Allen Iverson’un hayatını anlatacağım. Sadece NBA kariyerini değil; adını NBA tarihine yazdırmış, sadece liderliğin değil; asiliğin, savaşmanın, mücadelenin ligdeki simgesi olan bu küçük dev adamın bu günlere nasıl ulaştığını da bu dizide okuyacak meraklı olanlar!

Çocukluk Dönemi

Tam adı Allen Ezail Iverson olan oyuncu 6 Temmuz 1975 tarihinde Hampton, Virginia’da doğdu. Annesi Ann ise AI’yı doğurduğunda henüz kendisi bir çocuktu (15 yaşında idi). Babası ise, annesi ona hamileyken ortalardan kaybolmuştu. Baba Allen Broughton ortaya çarptırıldığı hapis cezasıyla 1997′de çıkıyordu ve medyada bu durum Iverson’ın babası kız arkadaşını bıçakladı olarak yankı

buluyor ve şahsından tekrar bir haber çıkmıyor. Iverson’un kendisine baba figürü olarak aldığı tek kişi ise Michael Freeman adında eski bir liman işçisiydi. Ancak bu kişi de sürekli uyuşturucu satışı ile uğraşıyordu. Bir gün satış esnasında suçüstü yakalandıktan hapisteyken kendisini ziyarete gelen Iverson, Freeman’ın parçalanmış ayakkabılarını görünce kendi ayakkabılarını çıkartıp Freeman’a vermiş ve eve kadar çıplak ayakla dönmek zorunda kalmıştı. Zira Freeman uyuşturucu satışına çok para kaldırmak için değil, karınını doyurabilmek için karışmıştı.
Iverson’un hayatı da farklı değildi. Annesi ve büyükannesiyle fakir, her türlü belanın olduğu arka mahallelerde yaşıyorlardı. Annesi bulabildiği her işi yapıyordu; ancak yeterli olmadığından çoğunlukla evin elektriği, suyu, doğal gazı kesik olurdu. Yağmurlu günlerde eski binalarının tıkanan kanalizasyonu sebebiyle dairelerini sular basmaktaydı. Ancak Iverson olgun bir çocuktu ve yaşadıkları yüzünden annesini suçlamıyordu. Kadının bulabildiği her işe koşturduğunu görmezden gelmiyordu. Daha sonra aile daha da kalabalıklaştı ve iki kız kardeşi de aileye katıldı.
Ünlü spor dergisi Spor Illustrated’in haberine göre henüz 4 yaşlarındayken annesi Iverson’a ailenin erkeği, reisi olacağını söylemişti. Yaşına göre birçok sorumluluk onun omuzlarındaydı. İşin aksi annesinin erkek arkadaşları, aileye herhangi bir yarar sağlamak bir yana, zarar veriyorlardı! Örneğin lisedeyken “yılın en iyi futbol (Amerikan futbolu) oyuncuları” ödüllerine davet edilen ancak kıyafet almaya parası olmayan Iverson’a futbol koçu cebinden bir kıyafet almıştı; ama annesinin erkek arkadaşı, davetin ardından o kıyafeti zorla Iverson’dan almıştı. Iverson kardeşlerinin de bakımıyla uğraşıyordu. Ancak herşey onun elinde değildi. Dairenin sağlıksız koşulları sebebiyle kız kardeşi Ilieshia sürekli hastalanıyordu. AI o günlerden bahsederken şu ifadeleri kullanıyor: “Kanalizasyon taşardı ve her yer lağım suyuyla dolardı. Kız kardeşim çoraplarıyka o suya batıp çıkardı. Sürekli midesi bulanırdı. İşte böyle hasta oldu.” Bu hastalıkların tedavi masrafları da zaten zor durumda olan aileyi daha da zorluyordu.

Gençlik Dönemi

Ergenlik yıllarına geldiğinde ise işler daha da kötüleşiyordu. Sosyal güvenlik kuruluşları, Ann Iverson’ını durumunu farketti ve kendisini küçük yaşta anne olan kişilerin olduğu bir sığınma evine götürünce tüm sorumluluk AI’ya kalmıştı. Bu dönemde koçları ve takım arkadaşları kendisine sahip çıktılar.
Tüm bu yaşananlar sizlerin bildiği Iverson’un sahadaki kimliğinin oturmasında çok büyük pay sahibidir. Savaşçılık, pes etmemek, durumu kabullenmemek ve elinden geldiğince savaşmak!
Bu savaşı yetenekleriyle kazandı AI. Çocukluğundan beri sporda başarılı olan ama ufak tefek olan bu adamı öne çıkartan özellik ise muhteşem hızıydı! Futbolu çok seviyordu ve  basketbol, futbolla kıyaslanamayacak kadar yumuşak bir oyundu ona göre. Annesi onu 9 yaşında küçükler ligindeki bir takıma yazdırdı ve basketbolla tanışması böyle oldu Iverson’un. İlk başta sevmese de hızı ile oyun ona zevk vermeye başlamıştı. Çünkü futbolda koşuları ile iri yarı adamlarıdan sıyrılmak ona çok büyük haz veriyordu ve bu sefer basketbolda da ondan uzun oyuncuları hızı ile dize getirdikçe, basketbol da ona zevkli gelmeye başlamıştı.
İki oyunda da başarılı oyununu sürdürüyordu. Bethel Lisesi’ni hem basketbolda, hem de Amerikan futbolunda şampiyon yapıp bir de üstüne her iki sporda da yılın oyncusu seçilince, birçok üniversite O’nun peşinde koşturmaya başladı.
Ama şanssızlıklar devam ediyordu. Bir bowling salonunda çıkan kavga, üniversitelerin ona bakışını tamamen değiştirdi. Bowling salonunda şampiyonluk kutlamalarında AI ve arkadaşları gürültü dozajını aşınca bowling salonundaki bir başka grup, ırkçı söylemlerle AI ve arkadaşlarına sataşır. Birden ortada bir siyah-beyaz çatışması doğar ve bu çatışmanın sonucunda 17 yaşında olan Iverson hapis cezasıyla yargılanmaya başlar. Suçlama kasten adam yaralamaktır. İddia şu şekildedir: AI, adam yaralamak maksadıyla bir kızın kafasında sandalye parçalamıştır. Ancak salonun güvenlik kayıtlarında  kendisine rastlanmamaktadır. Ayrıca şahitlerden çok azı, kavgaya Iverson’un dahil olduğunu söyler. Tabii ki Iverson da melek değildi ama bu suçlamalara maruz kalacak bir hareketi olmamıştı. İşi ağız dalaşı ve itiş kakışla sınırlamıştı. İşin sonunda sadece 4 kişi tutuklanır ve bu 4 kişinin ortak noktaları ise siyahi olmaları ve bölgenin tanınmış sporcuları olmalarıdır. Bu durum sivil toplum örgütlerini de harekete geçirir. Davadan sonra anlaşılır ki, dava yargıcı, mağdur olduğunu iddia eden bir beyazın yakın aile dostudur. Her ne kadar tanık ifadeleri birbirini tutmasa da taraflı yargıç, Iverson’u 5 yıllık hapis cezasına çarptırır! Iverson’un tek şansı o dönem Virginia Valisi ilk siyahi vatandaş olan Doug Wilder’ın çıkartabileceği aftır. Sivil toplum örgütleri ve takım arkadaşlarının da protestosu ile 4,5 ayın ardından Iverson şartlı tahliye ile içerden çıkmıştır. Ama şartlı tahliyenin şartı da oludukça ağırdır! Liseyi bitirene kadar basketbola ara verecektir! Kaçan balık büyük olmuştu! İçeride geçen 4,5 ay ve takip eden süreçte , ABD vitrinine çıkmasını sağlayacak McDonald’s All-American maçını kaçırmıştı. Ayrıca tüm bu olumsuzluklar, hayatını kurtarabileceği Kentucky bursunu da elinden aldı.
O günlerle ilgili Iverson: “Hampton’da başıma gelenleri asla unutmayacağım; çünkü büyük bir haksızlığa uğradım. Ama onlar beni güçlü bir insan yaptı. Bu olay olmasaydı şu anda olduğum adam olabileceğimi hiç sanmıyorum. Düşünsenize sadece 17 yaşında bir çocuktum. İçeride her türlü gerçek suçlu vardı. İçeride herkes bana tuhaf tuhaf bakıyordu, kanım donmuştu. Sonra yaşlı mahkumlar gelip beni tanıdıklarını ve kollayacaklarını söylediler. Beni asıl olmam gereken ve Jungle diye adlandırılan yerden korumuşlar ve hafif çalışma cezası alan önemsiz suçluların yanında koymuşlar. Kendi  koğuşuma gitmek için bazen Jungle’ın önünden geçmek zorunda kalıyordum ve orada filmlerde ve dizilerde gördüklerinizden çok çok daha kötüsü vardı.” şeklinde konuşmuştur.

Yazıma Georgetown Üniversitesi yılları ile devam edeceğim!

Basketbolla kalın!

Related posts:

1. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (3)
3. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (5)

Şubat ayı geldi mi NBA severlere güzel bir hafta sonu geçirmek için güzel bir fırsat doğar. Ligin yıldızlarını batı ve doğu karmaları olarak karşı karşıya getiren All-Star organizasyonu kapıdadır çünkü. Üç gün süren bu keyifli organizasyona ise bu sene Dallas ev sahipliği yapacak.

Dallas Maverics’in çok konuşan ve eleştiri dozajını pek ayarlayamadığı ve

biraz da çirkefliğe kayan konuşmaları ile tepki çeken sahibi Marc Cuban, Dallas’ta olacak bu organizasyon için oldukça ilginç bir girişimde bulundu! Kapasiteleri yaklaşık olarak 20000 kişi olan NBA salonlarında gerçekleşen All-Star organizasyonu, bu sene Dallas’ın NFL (National Football League/ Amerikan fotbolu ligi) takımı olan Dallas Cowboys’un 80000 kişi kapasiteli Cowboys Stadium’da oynanacak! Açıkçası maçın atmosferini oldukça merak ediyorum!

All-Star haftasonunda, cuma günü başlayan etkinlikler, pazar gecesi büyük

finalle son bulur. İlk gece çaylaklar, ve ligde ilk yıllarını geride bırakan oyunculardan oluşan takımlar karşı karşıya gelir. İkinci gece ise yeteneklerin konuştuğu gecedir. Yetenek yarışması, üç sayı yarışması ve ardından da smaç yarışması ile cumartesi gecesi de son bulur. Pazar gecesi ise doğu ve batı karmalarının All-Star maçı ile bu güzel hafta sonuna son noktayı koyar.

Ayrıca All-Star hafta sonunda bir çok takımın yöneticisi de bir araya geldiklerinden, play-offlar öncesi son takaslar da bu hafta sonunda şekillenir.

All-Star maçında boy gösterecek takımların ilk 5′i halk oylamasıyla belirlenirken, yedekler konferansların koçlarının oylamalarıyla belirlenir.

Bu sene halk oylaması ile seçilen Doğu Konferansı’nın ilk 5′i şu şekilde:
Guard: Allen Iverson (Philadelphia 76ers)
Guard: Dwyane Wade (Miami Heat)
Forvet: LeBron James (Cleveland Cavaliers)
Forvet: Kevin Garnett (Boston Celtics)
Pivot: Dwight Howard (Orlando Magic)

Batı Konferansı ise şu isimlerden oluşuyor:
Guard: Kobe Bryant (L.A. Lakers)
Guard: Steve Nash (Phoenix)
Forvet: Tim Duncan (San Antonio)
Forvet: Carmelo Anthony (Denver)
Pivot: Amare Stoudemire (Phoenix)

Bu seçimlerde oyuncuların popülerliği ön planda. Kaldı ki bu popülerliklerini yetenek ve başarılarıyla kazandıkları için seçimler izleyicilerin de hoşuna gidiyor. Ancak bu seneki halk oylamasında dikkatimi çeken tek bir isim var; o da Allen Iverson.

Iverson, benim aktif oyuncular içinde Shaq’tan sonra en sevdiğim

oyuncudur. Ancak bu sezon önce Memphis ile anlaşması ardından da basketbolu bıraktığını açıklaması ve sonra tekrar 76ers ile sahalara geri dönmesinin ardından bu sezon hiç de All-Star’lık bir performans göstermedi. Bu sezon oynadığı 23 maçta 14.2 sayı ve 4.3 assist ortalamaları ile oynuyor ki bu zamanında ligin sayı kralı olan bir oyuncu için hiç de güzel ortalamalar değil.

Ancak Iverson’un olduğu bir ligde, AI’nın All-Star olmaması da düşünülemez bana göre! Madem popülerite önemli, kendisi bunu oldukça hakediyor! Ama o zaman ben Shaquille O’Neal’ı da All-Star maçında görmek isterim! Kendisi bu maçın bir eğlence maçı olduğunun ve hoş zaman geçirmenin burda esas olduğunu en iyi şekilde kavrayan ve yaşayan isim çünkü! Kesinlikle bu sene de O’nu görmek isterdim.

Koçların seçimleri ile belirlenen yedekler ise Doğu Karması’nda:
Joe Johnson (Atlanta)
Al Horford (Atlanta)
Rajon Rondo (Boston)
Paul Pierce (Boston)
Derrick Rose (Chicago)
Gerald Wallace (Charlotte)
Chris Bosh (Toronto)

Batıdaki isimler ise:
Chris Paul (New Orleans)
Deron Williams (Utah)
Brandon Roy (Portland)
Kevin Durant (Oklahoma City)
Dirk Nowitzki (Dallas)
Zach Randolph (Memphis)
Pau Gasol (L.A. Lakers)

Bu sene 12 Şubat 2010′da başlayacak olan All-Star haftasonu için tüm NBA sevenlere şimdiden iyi seyirler dilerim!
Basketbolla kalın!

Related posts:

1. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (3)
2. Magic Hata Yaptı
3. 1996 NBA Draftı: Lig Değişiyor

NBA’de her takıma başarıya ulaşmaları için eşit şartlar sunulduğunu önceki yazılarımda ele almıştım. Bu eşit şartlar oyuncuları kapsayan bir sistem. Peki takımlara bu eşitlik tanınmışken, neden her takım aynı başarıyı sergileyemiyor? Yanıt belli: koçların takımı yönetme şekilleri.

Koçların takıma kazandırdıklarından bahsediyorsak; ligin en başarılı koçlarından daha doğrusu ligin en çok şampiyonluk yaşayan koçundan yani Phil Jackson’dan bahsetmemek olmaz. Chicago Bulls ve Los Angeles Lakers ile kazandığı 10 adet şampiyonluk ile ne kadar başarılı bir basketbol adamı olduğunu görmek kolay. Peki nedir Jackson’un sırrı?

Aslında biraz daha geriye gitmek lazım. Jackson’un hücumdan sorumlu asistan koçu Tex Winter’ın geliştirdiği bir sistem, Winter’ın aklında da kolej yıllarında kendi koçu olan Sam Barry’nin öğütleri ile yer bulmuştur. Bu sistemin adı “üçgen hücum”dur.

Basketbolla daha doğrusu NBA ile az çok ilgisi olanlar, bu üçgen hücum kelimesini Phil Jackson’un çalıştırdığı takımların maçlarında duymuşlardır. Peki nedir bu üçgen hücum?

Üçgen hücum temelde aralarında belirli mesafeler ile sahaya yayılan üç oyuncuyu kapsar. Bu üç oyuncunun aralarındaki mesafenin korunması da hücumun temellerinde yatar.Dışarda iki kısa ve üçgeni tamamlayan uzun ile üçgen oluşturlur. Özellikle adam adama savunmalarda bu yayılım, sahada belirli boşlukların yaratılmasını sağlar. Bu boşluklar ile öncelikle ikli sıkıştırmaların önü kesilir; çünkü üçgenin diğer parçalarının boş kalmasını sağlar. Asıl film ise burdan sonra başlar! Koçun çizdiği farklı hücum varyasyonları ile (Ömer Üründül gibi oldu biraz ama :D ) çok farklı şekillerde sayıya ulaşılabilir.

Üçgen hücumun efektif çalışması için üçgenin tepe noktasını oluşturan uzunun, kaliteli bir uzun olması sistemin efektifliğini büyük ölçüde artırır. Ayrıca siste, şuta dayalı oyunlar için biçilmiş kaftandır.

Sistemin negatif olarak sayılabilecek noktası ise, hareketli, hızlı yani görsel açıdan patlayıcı smaçlar veya turnikelere pek de olanak tanımamasıdır. Çünkü bu sistem üç kişiyi kapsadığından bireysellikten uzaktır.

Phil Jackson’un bu sistem ile Bulls ile 6, Lakers ile de 4 şampiyonluk kazandığının altını bir kez daha çizmek istiyorum. Yalnız NBa severlerin hatırlayacağı üzere, 2000′li yılların başında ligi domine eden Lakers’ta Kobe-Shaq-Jackson arasında çıkan ve Shaq’ın Miami Heat’e gitmesine sebep veren tartışmaların odağında da Kobe Bryant’ın sisteme olan sitemi byüktü. Çünkü Kobe gibi yaratıcılık ve bireysel oyunu seven bir oyuncu için, üçgen hücum paylaşma esasını içerdiğinden ters bir sistemdi. Tabii yıllar geçtikçe Kobe Bryant da (özellikle son 3-4 senedir) bireysellikten çok takım içi yıldız olmayı benimsediğinden, Lakers geçtiğimiz yıl, yine üçgen felsefesi ile bir şampiyonluk daha yaşadı.
Majesteleri ise geriye çekilerek savunmacısından kurtularak şut atmayı çok sevdiğinden, pota altındaki oyuncu iyi de olsa kötü de olsa (hücum açısından) sistemi en verimli şekilde kullandı. Phil Jackson ve Bulls da şampiyonluk yüzüklerini bir bir taktı.

Az önce Lakers-Cavaliers maçını izledikten sonra, üçgen hücumdan bahsetmek istedim!
Basketbolla kalın.

Related posts:

1. Magic Hata Yaptı
2. NBA Tarihi-Bölüm 2
3. All-Star 2010 Dallas-Burası Texas, Herşeyin Büyüğü Kabuldür!

NBA’in tarihini baştan yazmaya devam ediyoruz! İlk yazıda da söylediğim gibi NBA kurulduğu günden bu yana 30 takımdan oluşan bir lig değil. Ve yine ilk yazıda değindiğim gibi, iki takım hariç, takımlar yer ve isim değişikliklerine de gittiler. Önce NBA’in bugünlere gelmesinde emeği olan eski takımların da isimlerine göz atalım.

NBA’in en çok şampiyon olan ikinci takımı olan Lakers Organizasyonu, ilk yıllarını Los Angeles’ta değil Minneapolis’te geçirmiştir. Los Angeles’a gelmeden önce de başarılı bir takımdı. Lakers Organizasyonu, Minneapolis’te 4 defa şampiyonluğa ulaştı.

NBA’in ilk şampiyonu ise yine şimdiki adını taşımayan bir takım. Philadelphia’daki organizasyonun adı eskiden Warriors’tu. Daha sonra takım şehir değiştirmemiş, isim değişikliğine gitmiş, ve bir çok kişinin bildiği üzere Philadelphia 76ers adını almıştır.

Eski takımların isimleri şu şekilde:
- Seattle Supersonics
- Minneapolis Lakers
- Baltimore Bullets
- Philadelphia Warriors
- Cleveland Rebels
- Indianapolis Jets
- Chicago Stags
- Indianapolis Olympians
- Pittsburgh Ironmen
- Waterloo Hawks
- Syracuse Nationals
- Saint Louis Bombers
- Washington Capitols
- Detroit Falcons
- Toronto Huskies
- Providence Steamrollers
- Sheboygan Redskins

Bu takımlar isim ve/veya yer değişiklikleri ile şimdiki takımlı ligin oluşmasını sağladı. Yukarıdaki takımlardan en son değişikliğe uğrayan takım ise Seattle Supersonics’tir. Aslında Sonics Organizasyonu başarılı bir ekipti. Kuzey Batı Amerika’da Washington eyaletinin tek takımıydı. 1979 yılında bir NBA şampiyonlukları bile bulunmaktadır. 2000′li yılların ilk çeyreğinde Ray Allen ve Rashard Lewis ile, 1900′lerin ikinci yarısında da Shawn Kemp’li kadrosu ile batının güçlü ekiplerindendi. Yıldızların ayrılışı ve takım kimyasının bozulmasıyla başlayan çöküş döneminin ardından, seyircilerin de takıma küsmesiyle takım Oklahoma City’e taşınmıştır. Yeni şehrin Oklahoma olarak seçilmesi ise şu şekilde olmuştur:
2005 yılında ABD’nin Meksika körfezi kıyılarını vuran Katrina Kasırgası, New Orleans’ta büyük yıkıma yol açmıştı. New Orleans Hornets takımı da sahası tamir edilene ve şehir tekrar yaşanabilir hale gelene kadar maçlarını Oklahoma City’de oynamaya başlamıştı. Oklahomalı seyirciler New Orleans’ı (o sezon takımın adı New Orleans/Oklahoma City Hornets’tı) ve basketbolu bağırlarına bastılar. Oklahoma’daki basketbol tutkusu, Supersonics’in Oklahoma’ya taşınmasında etkin rol oynamıştır.
Ancak dediğim gibi Supersonics tarihinde büyük başarılar barındıran bir ekip olduğundan, “Supersonics” ismi Seattle şehrinde korunmuş, kurulan yeni takım “Thunders” ismini almıştır. Seattle’da gelecekte olası bir yapılanma durumunda Supersonics ismi tekrar kullanılmaya başlayacaktır.

David Stern

NBA’deki dönüm noktası 1984 yılında David Stern’in NBA Başkanı görevine gelmesidir. Stern gelmeden önce lig tamamen çöküş dönemindeydi. Ligin kalitesi ve lige olan ilgi yok denecek kadar azdı. Öyle ki 1981 NBA Finalleri, kendisini canlı yayınlamak isteyen bir kanal bulamamış ve final karşılaşmaları gece yarısı banttan yayınlanmıştı.

Stern’in yarattığı NBA, sadece bir spor aktivitesi değil, tamamen bir marka olmak üzerinedir. David Stern önce sahadaki oyunculardan başlayıp ligin görünümünü tepeden tırnağa değiştiren kişidir. Lig bugün, buralarda ise Stern’in payı büyüktür. Herşeyden önce NBA’de Amerikan kültürüne tamamen zıt bir sistem getirmiştir. Kapitalizmin vatanı Amerika’da, sosyalist olarak işleyen ve bu sosyalist çalışmayı bu kadar göz önünde başarabilen sistem, NBA’in sistemidir. Peki nedir bu sistem? Şöyle ki, tamamen korumacı ve eşitlikten yana bir sistem var NBA’de. Gelirler, en iyi-en kötü, en zengin-en fakir kulüp ayırımı yapılmadan eşit şekilde paylaştırılmaktadır. Sezonu en kötü dereceyle bitiren takımlara oyuncu seçmelerinde öncelik tanınır ve böylece güç dengesizliğinin de önüne geçmek için takımlara fırsat tanınır. Kulüplerin ve oyuncuların ücret sınırı vardır, her takım oyuncularına en fazla 49 milyon dolar ücret ödeyebilirken, oyuncular da kıdemle belli bir oranda yüzde 12.5 artan bir ücret alabilmektedir. Bu ve benzeri kurallar, liberal ve kapitalist piyasalardan çok sosyalist nitelik taşıyor.
Delaware Üniversitesi’nde üniversite ve lisansüstü öğrencilere spor pazarlaması dersleri veren Dr. Robinson, “Bir NBA takımını almak için yüz milyonlarca doları olan büyük bir kapitalist olmanız gerekir. Ama bir takımı alıp yönetim koltuğuna oturduktan sonra herkes sosyalist olur” açıklamasını yaparak bu durumu çok güzel açıklamıştır.

Stern’in yeniden can verdiği NBA’in pazarlama harikası zekalarla da şu an David Stern’in istediği seviyeye ulaştığını görmek mümkün. Artık tamamen küresel bir  marka halindedir. Lig sadece ABD’li oyuncularla değil, dünyanın dört bir yanından basketbolcularla, tüm dünyaya ulaşmış durumda.

NBA’in marka haline gelmesi ve küreselleşmesi meyvelerini de vermiştir. 2006 draftta 1 numara olarak seçilen ilk Amerikan vatandaşı olmayan oyuncu İtalyan Andrea Bargnani bu alanda NBA tarihine geçmiştir. Alman oyuncu Dirk Nowitzki ise 2006-2007 yılında normal sezonun MVP’si (en değerli oyuncu) seçilerek, bu ödüle layık görülen ilk Amerikan vatandaşı olmayan oyuncu olarak NBA tarihindeki yerini almıştır.

1946′dan bugüne gelerek NBA tarihini baştan yazarak, NBA tarihinin 2. bölümüyle, tarih dersimizi bitirdirik. Basketbolla kalın!

Related posts:

1. Basketbolun Tarihi
2. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)
3. Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (5)