Kimi insanlar vardır; sokakta, barlarda, evlerde, okulda, işte ve pek çok yerde karşımıza çıkarlar ancak biz onları görmekte her zaman çok geç kalırız. Baktığınızda sıradan bir görünüme, tipe, konuşmaya sahip olmalarına rağmen dikkatli bir göz hemen yakalar bu adamları. Onları bulundukları mekanda sanki yanlış takılmış bir puzzle parçası gibi sırıtırken görebilirsiniz, sanki üzerinde durdukları yer altlarından çekilmek istiyormuş da diğer parçalar yerinden oynamasın diye sabrediyormuş gibi hissedersiniz. Varoldukları yere ait olamadıklarını sezersiniz öyle ya da böyle.

“Parmağımı varoluşa batırıyorum – hiçbir şey kokmuyor. Neredeyim?”

Søren Kierkegaard

Halbuki onlar da bizim gibi doğar, bizim gibi ölürler. Arada geçirdikleri vakittir belki onları varoluşun ortasında yapayalnız bırakan şey. Belki hiç bir şey görmedikleri için garipsiyorlar çevrelerinde akan hayatı ya da çok şey görüp de bu bütünün bir parçası olmayı reddetmekten başka çareleri kalmıyor. Bu sadece mekansal bir aidiyet de ifade etmiyor onlar için. Bulundukları zaman, ahlaki standartlar, ilişkiler ve bütün bunlar ya yüzyıllar öncesinde kalıyor ya ötesinde duruyor ve elleri hiç bir vakit tutup da yakalayamıyor hayallerindeki varlıklarını. Kendilerini kamufle edebilmek için bizim gibi giyiniyor, bizim gibi konuşuyor, becerebilirlerse eğer bizim gibi gülüyorlar.

Yani kısacası, varolabilmek için temel kazıyor, geçen yıllar ile eserlerini mükemmel bir oran ve sağlıklı bir yapı ile inşa ediyorlar. Varlıklarını toplumun kara deliğine kaptırmamak için bırakmaları gereken eseri ince bir ustalık ile dikkat çekmeden, gizlice, sessizce mükemmeliyete erdirmeleri gerektiğini fark edebiliyorlar. Öyle bir ustalık ki bu, kanın sıcaklığı damarlardan çekildiğinde eserin örtüsü kaldırılıyor üzerinden ve ait olamayan bu adamların yüzlerindeki sahte gülücüğün, aslında kara delikten kaçabildikleri için içlerinden gelen bir deli kahkahasının bastırılması olduğu fark ediliveriyor.

“Çoğunluğun hoşuna giden şey her zaman en kötüsüdür.”

Deliliğe Övgü – Erasmus

Ait olanlar, yani bizler ne mi yapıyoruz?

Kendimizle geçirdiğimiz değerli anlara o kadar az tahammülümüz kalmış ki, partiler yapıyoruz, kız-erkek peşinde koşuyoruz, kart oyunları oynuyoruz ve elimizden geldiğince kendi iç sesimizi susturabilmek için dikkatimizi kendimizden uzaklara çekebilecek her adımı atmaya çalışıyoruz. Böylece hatalarımızı, pişmanlıklarımızı, yani yüzleşmekten korktuklarımızı aklımıza getirecek ve bunlardan edinilecek deneyimleri elde etmemizi sağlayacak zihinsel enerjiden kendimizi mahrum bırakarak mutlu ancak cahil hayatımıza bir adım daha yaklaşıyoruz.

Yani işin özü beyler ve bayanlar, yüzleşemiyoruz.

Öğrenemiyoruz.

Öğretemiyoruz.

Benzer yazı bulunamadı.

Bir halkın eğitim sistemi içerisindeki konumu, o halkın Dünya içerisindeki konumunu daima belirleyici bir rol oynamakta. Bu nedenle Dünya ülkelerinin gelişmişlik düzeylerinin belirleyicisi olarak istatistiklerde de sık olarak eğitime ayrılan bütçe ve izlenen eğitim politikaları kendisine yer bulmakta.

Bütçe, istatistiklere bakılarak rahat olarak yorumlanabilecek bir konu ancak, madem politikalardan bahsettik, biraz kendi yurdumuza dönüp de içinde durduğumuz eğitim sistemine kenardan bir göz atalım.

“…liseler artık sadece bilim üretme yeri değil, aksine herşeyden önce yüce ve asil eğitimin gerçek mabetleri olmalıydı.. “

Friedrich Nietszche

İlk olarak bahsetmek gerekirse, sadece zeka düzeyi esas alınarak düzenlenmiş bir eğitim politikası ve eğitim anlayışının empoze edildiği, kesinlikle eşitlikçi olmayan bir yönlendirme içerisinde olduğumuz açık ve net. Herkesin eğitim görmeye hakkı ve isterse bunun için çabalama özgürlüğü var, bu eşitliktir diyecek arkadaşlarımız elbette var. Ancak gözden kaçan bir nokta var ki, eğitimin halkın ve devletin temel direği olduğunu kabul eder bir noktada durduğumuzda, devletin eğitimi halka yayma görevini terkederek sadece seçici bir kurum olarak davranması affedilir gibi değildir.

Kendi ayakları üzerinde sağlam bir şekilde durmak isteyen bir devletin, eğitilmiş olmayı seçme eşitliğinden ve özgürlüğünden ziyade, eğitimin kendisini tüm halka yayma ve eğitime zorlama gibi bir görevi olması gerekir.

Elbette bunu doğuştan gelen bir nitelik olan zeka ve bir kişilik özelliği olan çalışkanlık düzeyi üzerinden gerçekleştirmek, bu eğitimi yayma misyonu ile son derecede çelişmektedir. Eğitim, sadece zeki ve çalışkan insanların değil, her biri kendi içerisinde başka bir dünya ve çok çeşitli kişisel nitelikleri içeren tüm bireylerin sahip olması “mecburi” olan bir özelliktir.

Gerekli düzenleme ve rehberlik çalışmalarının, bir çocuk doğduğu andan itibaren titizlikle sürdürülmesi ve eğitim sürecinin ne ailelelere ne de kişilerin kendilerine bırakılmayacak kadar önemli olduğu bir kez daha ilgili makamlarca dikkate alınmalıdır. Eğitim sadece akademik unvanlar adına yapılan etkinliklerden çıkarılarak ve her eğitim düzeyi mevcut ekonomik ve siyasi sisteme katkı getirecek şekilde tekrar düzenlenmelidir. Toplumsal refahı göz ardı ederek kişisel refahın öne çıkarıldığı bir eğitim sisteminin sonuçlarını zaten beyin göçü fırtınası ile farkedebiliyoruz.

Gerçi zeka ve çalışkanlık üzerinden yürütülen eğitim çalışmalarının da hakkını verdiğimiz muallak. Sürekli olarak değiştirilen sınav ve seçim sistemleri ile mevcut potansiyelimizin bir kısmının sürekli olarak erimesine ve sistem dışına itilmesine göz yumduğumuz sürece, refahımızı oluşturacak elementleri sürekli olarak hayatın da dışına atmaya devam edeceğiz.

Bir refah toplumu olabilmenin yolu, kültür, eğitim ve bunun getirisi olan çevremizi algılama ve değerlendirme yeteneğinin doğru kullanılmasından geçmektedir. Biz bu treni bir kez daha kaçırmanın eşiğindeyiz ve bu sefer, Dünya çok hızlı dönüyor.

Benzer yazı bulunamadı.

Hepimiz yaşamak, yaşamlarımıza kendimizce bazı anlamlar katabilmek ve kendi hikayemizi oluşturabilmek için öyle ya da böyle bir şekilde Dünya’yı anlamaya, çevremizden akıp giden nehirden bir balık daha tutmaya çalışırız. Kimilerimiz ise akıntının içinde yıkanmaya, ruhumuzu kirleten pislikleri bir çırpıda kendimizden kovuşturmaya uğraşırız.

İşte bunlar Dünya’yı anlayamayanlardı. Anlayan nasıl mı olur dersiniz?

Nehrin kenarında duran, sudan korkan, yüzme bilmeyen, saf velet vardır ya, o kendini nehre salmayarak, bir ömrü kıyıdan sadece izleyerek dolduran, işte o yaşamın en derin sırrına vakıf olmuştur.

Hayatının baharında, nehirden yukarı çevirdiğinde kafasını, gelen masmavi, parlak, can veren suyu hayretle izler önceleri. Suyun kenarından dibe bakar, ayaklarına sıçrayan su damlacıkları yüzünü güldürür, görebildiği her balıkta kalbi sanki yerinde fırlayacak gibi olur. Nehrin, sadece nehir olması yüreğini doldurabilmek için yeterlidir.

Gün gelir, bir gün yine izlerken hayatının anlamı olan nehiri, 3-5 çapulcu gelir. Pis ayakları, elleri, göğüsleri, ama en kötüsü o pis beyinleri ile nehire girer, temiz suya tecavüz edercesine iğrençliklerini akıntıya bırakıp, arkalarını dönüp giderler. Önceleri anlayamaz veledimiz olanı biteni. Su hala parlayarak gelir yükseklerden, sesi de aynıdır, görüntüsü de, iç gıdıklayıcı damlaları da.

Daha sonra balıkların peşine düşenler gelirler. İlk günler bir kaç tane, sonraki yıllarda ise binlerce balıktan mahrum ederler nehiri. Su hala pırıl pırıl akar, ama artık kalp yerinden fırlayacak gibi olmaz. Belki de biraz hüzün sarar gönlü. Ama yine de umut vardır hep, su akıyor ya, daha ne olsun demek ister.

Akşam olur, güneş uykuya dalar. Ay ışığı parlar suların üzerinden. Su artık siyah görünür, dibini göstermez, işte o zaman kıskançlık sarar çocuğun her yerini, iliklerine kadar. Keşke der, sadece ben görebilseydim her zaman, ay ışığı benim için yeterli, ama diğerleri için insafsız bir ışık salsaydı tepelerden.

Derken gün doğar, çocuk tekrar koşar suyun kenarına, kafasını yukarıya doğru çevirir. Kendine doğru gelen siyah suya tiksinerek bakar. Korkusundan elini yüzüne götürür, buruş buruş olmuş ellerini, eğri kemiklerini, sızlayan ayaklarını, görmeyen gözlerini hisseder. Anlar, kafasını çevirir, her yana bakar bu kez, sadece yukarıya değil. Anlar, güzelliğe, mutluluğa, temiz duygularına yapılan hakareti, şerefsizliği.

Dünya’nın anlamına vakıf olur. Hızlı, canlı, gürüldeyerek akan o nehrin, binlerce sapkın düşünce ve eylem ile bir hiçe, bir yokluğa dönüştüğünü görür.

Güzel düşler, buruk sevinçler ve ardından gelen korkunç acılar ile atar kendini nehre. Buz gibi sular sarar çevresini, balçık dolar ağzına burnuna.

Kirlenir nehir…

Benzer yazı bulunamadı.

Whitesnake

Öyle ya da böyle rock ve metal müziğe ucunda kıyısından dokunabilmiş herkesin bir şekilde farkında olsa da olmasa da haberdar olduğu bir tür olan Hair Metal’den bahsedeceğim sizlere.

İlk önce Audiogalaxy’den serbest çeviri ancak oldukça doyurucu bir tanımla başlamak istiyorum:

Hair metal, 80’ler ortası ve 90’lar başında yoğunlaşmış bir fenomendir. Ekstrem imajlara sahip ve popsu, ticari hard rock/hafif metal çalan gruplar tarafından icra edilmiştir. Permalı saçlar, makyaj, likralı pantolonlar Def Leppard, Poison ve Bon Jovi gibi hair metal gruplar için varsayılan elementlerdi. Kız arkadaşınız bu *oku severdi, ve siz de arabada ona bu şarkılarla eşlik ederdiniz.

Peki sıradan pek çok insanın metal müzik dendiğinde burun kıvırdığı günümüzden farklı olan neydi o günlerde? Farklı olan, grupların vokalistlerinin boylu poslu yakışıklı adamlar olmaları, cinsel organlarını genelde belli edecek derecede dar pantolonlar giymeleri, sürekli olarak medyada özel hayatları ile gündem olmaları ve akılda kalır melodi ve sözler içeren parçalar yaratmalarıydı. Şarkıların sözleri genel olarak aşk, ayrılık acısı, maçoluk ya da havadan sudan şeylerdi. Kliplerde hem yakışıklı abiler, hem taş ablalar arz-ı endam eylerlerdi.

White Lion

Pek çok kişi şimdi dönüp de geriye baktığında kadınsı imajın dibine vuran bu grupların nasıl olup da her iki cins tarafından da bu kadar sevildiğine şaşırır. Bu imaja sahip grupların en büyük dayanakları, kadınsı giyinmenin maçoluğun en üst noktası olduğuydu. Dünyayı iplemez asi tavırları, toplumda alışılmışın dışına çıkan tarzları ile, cinsellik, aşk, isyan, ve kimlik bunalımı ile tanışma evresinde olan gençlerin temel ahlaki dayanaklarını kolay yoldan oluşturmalarına imkan vermişlerdi.

Ayrıca bu grupların parçaları her ne kadar boş bir imaj, anlamsız şarkı sözleri üzerine kurulu olsa da pek çoğu beste ve müzikalite açısından diğer müzik türleri ile aşık atacak derecede kaliteliydiler. Özellikle şov için mükemmel bir araç olan elektro gitar ve davullar üst düzeydeydi. Hatta bir grup içerisinde 3 adet elektro gitarist bile bulunabiliyordu ki sanırım bunun en güzel örneğine “Here I Go Again” adlı Whitesnake şarkısının klibinde rastlayabiliriz.

Whitesnake dedik aklıma geldi. Peki tekrardan eski günlere bir dönüş yapmak istiyorsak neleri dinleyebiliriz bu müzik türünde?

Elbette bu kadar popüler olmuş bir türde varolan grup sayısı türün kısa süren hakimiyetine rağmen yüzlerle ifade edilecek sayıdadır. Bu yüzden kimseyi memnun etmek mümkün olmayacaktır, ancak ben kendi kişisel müzik listemden 3 adet grup sunacağım yeni başlayanlar için.

1 Numara: Whitesnake

Her ne kadar Whitesnake blues-rock ile müzik hayatına başlamış kaliteli bir grup olsa da, dönemin rüzgarına kapılarak 1987 adlı albümünde hair metal icra etmiştir.  Özellikle “Is This Love?” adlı şarkısıyla büyük sükse yapan grup tek bir albümde bu türü icra etmiş sayılsa da türe ilişkin verilebilecek en kaliteli albümü de bizlere sunmuştur.

2. Numara: White Lion

Whitesnake’in aksine, White Lion hair metal ile doğmuş ve yine hair metalin son bulması ile ölmüş bir grup olsa da, grubu diğerlerinden ayıran üst düzey müzikal kalitesi vardır. Belki de şanssızlığı sadece tek bir türde değişemeden kalması ve çağa ayak uyduramamasıydı. Az sayıda kişi tarafından bilinir ancak bilenler sadık birer dinleyicisidirler bu grubun. En popüler parçalarından bir tanesi “Broken Heart” olarak belirtilebilir.

Alice Cooper

3. Numara: Alice Cooper

Özellikle abartılı ve korkunç makyajı, çirkin ancak karizmatik siması ve sahne şovları ile ünlü Alice Cooper da esasında bir hair metal sanatçısı değildir. Lakin dönem rüzgarına kapılan Whitesnake gibi bir iki albümünde tür değiştirerek hair metal çalmıştır. En popüler hair metal parçaları, “Poison” ve “Spark in the Dark” olarak belirtilebilir diye düşünüyorum.

Metal ve rock dünyası keşfetmesi çok zaman alacak bir dünya, ancak bir alt tür olan ve sadece 10 yıl gibi kısa bir süre popüler olabilmiş hair metal gibi bir tür dahi sayılamayacak derecede kaliteli isimleri, müzisyenleri ve besteleri barındırıyor içerisinde.

Eğer ki eve gelince neşem yerine gelsin, dünyayı umursamaz bir halde sadece müzik ile birlikte varolayım diyorsanız, hair metal sizin için biçilmiş kaftan.

Okuyucularımız için siz de referanslar vermek istiyorsanız, yorumlar kısmı elbette sizler için de açık. Eminim ki benimle benzer ya da farklı düşünecek pek çok kişi vardır ve herkeste bulunan bu bilgi birikimini birbirimizle paylaşmak bu engin denizde yolumuzu bulmamızı kolaylaştıracaktır.

Sizler için bir adet de numunelik klip bırakmaya karar verdim son dakika, bütün hair metal dinleyenler ve dinleyecek olanlar için geliyor:

Related posts:

1. Türkiye’nin İlk Gotik Rock Grubu

Ey bu satırları okuyan sen, burada senin için pek bir faydalı bilgi yok, zira okuyup anlayacak durumdaysan zaten senin için de çok geç olmuş demektir. Ben de kimseye faydası dokunamayacak bir bilgiyi sunarak anlamsızlığın dibine vurmak amacındayım.

Gezdim, gördüm, okudum, düşündüm ve en sonunda belki de sadece kendime bir şeyler ifade edecek ama kesinlikle faydası dokunmayacak saçma sapan bir rehber oluşturdum.

Hala okuyor musun? Bravo. Gel de yeni başlayanlar için hayata şöyle bir göz atalım.

Yumurtaya ilk varan olarak seni tebrik etmek boynumun borcu. Ancak senin için hazırlanan ilk tuzağa balıklama atladığın için de sağlam bir sopayı hak ediyorsun. Artık bir kurtuluşun yok, bir kere birinci oldun ya şans eseri, ömür boyu senden bunu her koşulda bekleyecekler. Bir adın, bir ruhun, bir vücudun yok. Bir numarasın, iki numarasın, üç numarasın, bazen lüzumsuz adamsın, kusura bakma ama adam değilsin açıkçası.

Aferin, konuşmaya da başlamış ufaktan. Konuş evladım konuş, konuşmadığın zaman neden susuyorsun diye soracaklar artık her fırsatta. Konuşsan geveze, konuşmasan asosyal olacaksın. Evrenin kendine özgü sessizliğini bir çırpıda boz ki, kendi yarattığımız çarpık yaşamlar onca hengame, gürültü arasında görünmez olsun. Ne diyeceğini de ben mi söyleyeceğim Allah aşkına, evele gevele, her malın bir alıcısı var.

Bir de yürüyorsun tabii, yeter mi sanıyorsun, yetmeyecek. Önce koş isteyecekler, sonra zıpla. Zıpladın koşturdun da ortalık dağıldı biraz değil mi, sırada toplamak var herşeyi. Madem toplayacaktık niye dağıttık be adam deme sakın bana, yazı böyle. Ben sana diyor muyum çıktığın yere gir madem memnun değilsin diye.

Okurmuş da abisi, gözlerin dört dönene, beyninden filler tepinene kadar okuyacaksın biliyor musun? Kitap okuyacaksın, rapor okuyacaksın, hocana yaptığın sunumu okuyacaksın. Ama sana yersiz olduğu kadar güzel de bir havadisim var, yolun sonunda okuman gerekmiyor, arkandan bir güzel Fatiha okuyup tozun toprağın içine atıveriyorlar seni.

Çalışmaya da başlamış yeğenim. Aman bana buraları hiç anlattırma şimdi, zaten 40 yıl alıyor, kağıt almaz, gönül yazmaya el vermez. Fuzuli ne demiş hem, konuşsam faydası yok, sussam gönül razı değil.

Çocuklar vardı bir de he mi? E evlenmediğini sanmıyorum, evlenirsin evlenirsin atladım bak oraları, senden daha iyisi mi var ayol? Çocuklar demiştim, bak işte burası önemli, eğitim önemli. Onlar da konuşacaklar, hemen öğret *iktir demesini içinde ukte kalmasın. Yürüdüğü, koştuğu zaman çarp ağzına iki tane, hem otursunlar oturdukları yerde hem de çok konuşmasınlar. Okudular tabii zamanla, ver ellerine test kitabını, o kelimeler hayatları olacak, geri kalan sözler soyut ve anlamsız. Çalışmaya da başladılar var ya sen de az değilsin, bunca yıl sen onlara baktın, şimdi de onlar sana bakacaklar, çakal.

Kağıt bitti be, ama dert değil, zaten kitabın sonu kötü bitiyor. Kahraman ölüyor. İşte o anda Dünya şöyle bir sarsılıyor, kendi tükürdüğünü tekrar kalın kabuğunun altına çekerken onun yerine gelmiş olanların tecavüzüne sesini çıkaramıyor.

Yeni bitirenler için hayat nasıl mı?

Sıcak mı, soğuk mu, iyi mi, kötü mü? Ben bilmem, ama bir umut var hep, sanırım huzurlu, sanırım sonsuz, sanırım yersiz ve zamansız…

Related posts:

1. Hayat Güzel; Ayağa Kalkmayı Bilince
2. Yeni Bir Dünya: Ermenistan

Ne kadar da güzel bir başlık değil mi? Korkmayın, mutlu olmanın 10 kuralı, mutluluğun sırları gibi zırvalara pek bulaşmadan kendimi açıklamaya çalışacağım size.

Eğer azılı bir asosyal değilseniz, muhtemelen mutlu olmanın formüllerinden pek çoğunu sağdan soldan duymuşsunuzdur ki bir kısmını aşağıda listeliyorum:

-          Küçük şeylerden mutlu olacaksın abi

-          Büyük işler peşinde koşacaksın ya

-          Evleneceksin be, düzenli hayat olmadan mutlu olmak zor

-          Hiç evlenmeyecektik hacı, bekarlık sultanlıkmış

-          Bir iş bulsam geriye ne dert ne tasa kalacak şerefsizim

-          Ulan yetti her sabah her sabah erkenden

-          Sen üniversiteye bir kapak at gerisi kolay evladım

-          Bu çağda üniversitelinin de işi zor yavrum….

Benim içim daraldı, daha fazla örnek vermekten imtina ediyorum izninizle. Şimdi bir kısım arkadaşlar çıkacak aramızdan ve diyecekler ki, demek ki mutluluk göreceli bir kavram, kişiden kişiye tanımı değişiyor. HAYIR! Mutluluk göreceli bir kavram değil, mutluluk imkansız bir kavram demekten alıkoyamam kendimi.

Utanacak çekinecek bir şey yok, hayatımızı mutlu olmamız gerektiğine inanarak yaşıyoruz ve bunun bizi yaşamaktan alıkoyduğunu fark dahi etmiyoruz.

Para için yaşayabilirsiniz, saygı için yaşayabilirsiniz, insanlık, bilim, din, kumar, müzik ve pek çok şey için yaşayabilirsiniz ve bunların hiç birinin mutlu olmanızı sağlamadığını, eğer gözlerinizi açarsanız fark edebilirsiniz. Para için yaşarsanız mutlu değil zengin olursunuz, saygı için yaşarsanız saygıdeğer, insanlık için insan, bilim için bilimadamı, din için mümin, kumar için kumarbaz ve müzik için müzisyen olursunuz, ama mutlu değil.

Madem mutlu olamayız bre eşşek, o zaman somurtacak mıyız hep diyenleriniz de olacaktır. Mutsuzluğun, ancak ve ancak mutlak mutsuzluğun mümkün olduğunu bir aklınızdan geçirin.

Nasıl, iyice düşününce bir gülücük geliyor değil mi suratınıza. Peki ben kendi teorimi mi çürüttüm burada? Elbette hayır. Filmlerdeki kötü adamları getirin akıllarınıza. Onca yaptıkları kötülük içerisinde kahkahalar ile gülmeye meyilli olurlar. Ancak bu mutluluktan kaynaklanmaz, sadece ve sadece mutsuzluğu yaymanın getirdiği sadistçe bir zevkten kaynaklanır. Kendi mutsuzluğunu paylaşabilmenin zevkinden.

İşte bizim yaşamlarımız da böyle. Kendi mutsuzluğumuzu yayarak, mutsuzlukların arasında kendimizi kamufle etme yeteneği vermiş yüce yaradan bizlere.

Sorunlarımıza ve mutsuzluğumuza bir çare bulamıyoruz, çünkü mutsuzluğumuzu kabul etmiyoruz. Varolunabilecek en iyi durumun 0 noktasında olduğunu kabullenmek istemiyoruz.

Gelin hep beraber mutlu olmadığımızı, olamayacağımızı kabul ederek, mutlu olmayı reddedelim ki onun peşinde koşarak heder etmeyelim yaşamlarımızı. Gerekirse paranın, malın, mülkün peşinde koşalım ama mutlu olmanın peşinde koşmayalım.

Sahte “guru”lara, yaşam koçlarına, NLP şaklabanlarına, yogacılara, çakma uzak doğu ustalarına prim vermeyelim. Mutlu olmak için bizi sömürmelerine engel olalım ve karşılarına mutlu olarak değil, kendimiz olarak çıkalım ve bundan gurur duyalım.

Related posts:

1. SpongeBob SquarePants Olmanın Dayanılmaz Hafifliği

Milattan çok önce;

Mağaramdan dışarı kafamı uzattım. Çevremde bir yanda yeşillikler, bir yanda koşturup duran  garip yaratıklar vardı. Yeşillikler kadar bu koşturanlar da çeşit çeşittiler. Bazen yanyana koşuyorlardı, bazen birbirlerini kovalıyorlardı, bazen de hızlı olan ötekini yakalıyordu. Ardından ağzındaki beyazlık diğerinin üzerine kapaklanıyor, etrafa kırmızı bir seyir şöleni sunuyordu. Yakalayan şölenin güzelliği karşısında şişiyor, böbürleniyordu. Yakalanan ise utancından yerin dibine giriyor, un ufak oluyordu.

*

Milattan önce;

Kaleden dışarı kafamı uzattım. Çevremde bir yanda tarlalar, bir yanda koşturup ellerinde metal sopalar taşıyan bana benzer yaratıklar vardı. Tarlalar birbirinin aynısıydı ama koşturanlar iki çeşittiler. Benzer metal kıyafetler giymiş iki rengarenk grup. Her grup üyesi kendi grubunun yanında koşuyordu, sonra karşı gruba sopalarla şaka yapıyorlardı hep beraber. Daha güçlü olan ötekini yere deviriyor, metal grisi sopasıyla etrafa kırmızı bir seyir şöleni sunuyordu. Deviren şölenin güzelliği karşısında şişiyor, böbürleniyordu. Devrilen ise utanması için ayaklarla eziliyordu, un ufak oluyordu.

*

Milattan sonra;

Avlunun kapısından dışarı kafamı uzattım. Çevremde bir yanda taş yolun kıyısına dikilmiş ağaçlar, bir yanda koşturup duran ve sarı sarı metal parçalarını alıp sonra başka bir yere giden ve oraya teslim eden bana benzer yaratıklar vardı. Ağaçlar birbirinin aynısıydı, koşturanlar yüzleri farklı farklı olsa da hep aynı ifadeyi beraberlerinde taşıyorlardı. Biraz telaş biraz umutsuzluk. Hepsi benziyorlardı birbirlerine ama sarı metaller yüzünden bazen gülüyor, bazen ağlıyor, bazen de birbirlerini itip kakıyorlardı. En sonunda metaller sağa sola saçılıyor ve etrafa sarı bir seyir şöleni sunuyorlardı. Hiçbiri bununla övünmüyor, böbürlenmiyordu. Gizli saklı, utana sıkıla yere saçılanları topluyorlar, hızla gözden kayboluyorlardı.

*

Milattan çok sonra;

Cama çok yaklaşmadan aşağıyı izledim. Çevremde bir yanda gri yapılar, öteki yanda oradan oraya uçuşan kimisi kanatlı kimisi pervaneli yeşil şeyler vardı. Yapılar birbirinin aynısıydı, ama yeşil şeyler hepsi aynı görünseler de bazen birbirleri ile yanyana gidiyor, bazen birbirlerini kovalıyorlardı. Kovalamaca sırasında irili ufaklı ateş topları saçıyorlardı, gören sıcak ve renkli bir şölen var diye düşünürdü. Yakalayan bir an bile duraksamadan bir başkasını kovalamaya başlıyordu, ta ki yakalanana kadar. Yakalanan da aşağı doğru, ateş gösterisinin içine kendini atarak gözden kayboluyordu. Günler böyle geçiyor, ateş topları her bir yanı sarıp herkesi festivale dahil etmeden önce terketmiyorlardı çevreyi.

*

Bir zaman;

Mağaramdan dışarı kafamı uzattım. Sülfür ve duman ciğerlerimi yaktı, duramadım. Bir daha çıkmam herhalde, içerisi güzel, güvenli…….

Related posts:

1. Basketbolun Tarihi
2. NBA Tarihi-Bölüm 2

Malumunuzdur, yurdumuzda iktidar olsun muhalefet olsun bütün siyasi aktörlerin her ne amaç ve yöntemi izleseler de mutabık kaldıkları büyük bir ortak nokta vardır: Atatürkçülük.

Gerek sol gerekse de sağ eğilimli partilerin en büyük iddiası kimin daha çok Atatürkçü olduğudur. Türk siyasetinde kimin daha hayırlı işler yaptığının önemi yoktur. Halkın refahının artıp artmaması önemsiz bir detaydır sadece. Uluslararası saygınlık, insan hakları, sosyal hizmetler, sağlık hizmetleri, iç borç, dış borç, cari açık gibi konuları gözde büyütmemek icap eder. Zira Atatürk bir kez kurmuştur cumhuriyeti ya, Atatürkçü olmak cumhuriyeti savunmanın gerek duyulan tek ihtiyacıdır. Üç kağıtçı olabilirsiniz, gelen turistlere tecavüz edip öldürebilirsiniz, evde karınıza ve çocuklarınıza zulmedebilirsiniz, kolay yoldan zengin olmanın ve yatabildiğince yatmanın hayalini kurarsınız. Sorun değil takmayın kafaya, Atatürkçüyüz demedik mi, vatan kendi kendini düze çıkarır elbet.

Peki dini siyasete alet edenler ile Atatürk’ü siyasete alet edenler arasındaki farkı bulabilecek olan var mıdır aramızda? İçimden yoktur demek geliyor.

Yoktur, çünkü Atatürk’ün cumhuriyeti kurarken mücadele ettiği yobaz padişah taraftarı zümre, cumhuriyet kurulduktan sonra bir yere kaybolmadı. Şekil değiştirdi, yeni koşullara adapte oldu ve karşımıza Atatürkçüler olarak yeniden çıktı. Yani daha en başından, Atatürk’ün canla başla yoketmek için  savaştığı kesim, kendisini de tüketerek söylevinin bir parçası haline getirdi.

Bilen bilir, Osmanlı döneminde İzmir, imparatorluğun en yobaz vilayetlerinden bir tanesiydi. Zira Atatürk’e karşı suikast girişimi de yine bu ilimizde gerçekleşmişti. Rum evleri kül edilmiş, azınlıklar çok çabuk şehirden kaçırılmıştı. Ancak İzmir yeni koşullara çok hızlı uyum sağladı ve Atatürk’ü sömüren en büyük partimizin kalesi haline geldi. Atatürk bu duruma itiraz eder miydi bilemeyiz çünkü Cenap Şahabettin’in de dediği gibi;

“İnsan, tarihe her istediğini söyletebilir, çünkü ölüler, itiraz edemezler.”

Atatürk egemenliğin kayıtsız şartsız ne Allah’a ne de kendisine ait olmasını dilerken, halkı hedef göstermişti. Halk kendi kendisini yönetecek ve içindeki kudret sayesinde bir padişaha, Atatürk’e veya kurtarıcıya bir kez daha ihtiyaç duymayacaktı.

İronik değil mi? Bence de.

Related posts:

1. Bir Çocuğa Atatürk Sevgisi Aşılamak
2. Sonbahardan Nefret Etmek
3. Gençlik ve Gelecek

İnsanlar ikiye ayrılırlar: gidenler ve kalanlar. Bütün insanlık tarihi gidenlerin(yani dolaylı yoldan gelenlerin) ve kalanların kavgaları sayesinde oluşmuştur.

Çok mu iddialı oldu dersiniz? Sanmam. Roma’yı çöküşe götürenler de harekete geçen kavimlerdi, zira bir kez harekete başlayan kavimler, yokuş aşağı yuvarlanan taş misali durdurulamaz bir enerjinin etkisi altındaydılar. Mücadele ruhunu sonuna kadar yüreklerinin ateşinde tutanlardı.

Lutfen beni terk etme!

Kalmak dilbilgisi bakımından bir eylem olsa da, özünde bir durumu belirtir. Hem de son raddede vahim bir durumu. Kalan insan zamanın sarmaşıkları ile sarılır, ayakları toprağa kök salmışçasına bağlanır. Beraberinde uyuşukluğu ve muhafazakarlığı getirir, çevresine yayar ve zihinleri köreltir. Çünkü bulaşıcıdır, yakasına yapıştıklarını her türlü kurnazlığı yaparak ikna etmeye çalışır. Yazılarda, şarkılarda ve filmlerde hep gidenler lanetlenir. Gidenler korkaklıkla, kaçmakla ve ihanetle suçlanırlar. Politikada da, aşkta da ve yaşamda da.

Halbuki suçlu olan giden değil, korkaklığı bir yaşam biçimi hale getirmiş olan kalanlardır her vakit. O kalanlardır ki, hiç bir zaman farklı bir güne, farklı bir toprağın üstünde başlamayı akıl edemezler. Gidenler tarafından terkedilmemişlerdir, çünkü gidenleri onlar terketmişlerdir. Eşlik etmeyi unutarak, çökmüş bir ahlaki değerler sistemi tarafında çepeçevre sarılmışlardır.

Gitmeyen, hareket etmeyen insan vicdani duygulardan yoksundur. İnsan, gittiği kadar yaşar. Yaşadığı kadar öğrenir, tecrübe eder. Ölümden habersiz olan kişi ölüme üzülebilir mi? Kötülükleri, edepsizlikleri görmeyen insan, nasıl olur da bunların yeryüzünde hüküm sürmesinden rahatsız olabilir? Televizyon karşısında savaşı izleyen adam, korktuğu için değil acıdığı için vahlar. Ama bu acıma, vicdanın verdiği bir tepki değildir, tam tersine kişinin içindeki “benim başıma da gelebilir” korkusunun tüm iki yüzlülüğü ile vuku bulmasının sonucudur.

Kalmak , kum saatini kırıp, tozlarını rüzgarda savurmaktır.

“İki günü aynı olanın hayatından bir gün boşa geçmiş demektir.”

Hz. Muhammed (s.a.v)

Hareket beraberinde tehlikeyi de getirir, heyecanı da, umudu ve umutsuzluğu da. Gitmek ölümle bile sonuçlanabilir, ama bu birbirinin aynı onlarca günden evladır. Kalırken geçen zaman, Peyami Safa’nın dediği gibi, insanları değil armutları olgunlaştırır. İnsanları geliştiren, vakit değil yoldaki çizgiler, kilometre tabelaları ve yol üstü lokantalarıdır.

Tanrı’ya samimi bir dua mı etmek istiyorsunuz, gelin içten olalım. Dua edelim ki bizleri olduğumuz yerde kalmaktan ve bu huzuru bulmaktan korusun.

Gidin, ama öyle ama böyle, yolunuz  açık olsun.

Benzer yazı bulunamadı.

“Yükselen yeni kuşak, gelecek sizsiniz. Cumhuriyeti biz kurduk, onu yükseltecek ve yaşatacak olanlar sizlersiniz.”

Mustafa Kemal Atatürk

Atatürk’ün gençlik hakkındaki görüşlerine katılmamak elde değil. Herhangi bir politikacıya, sanatçıya, öğrenciye yahut sokaktan geçen herhangi birisine de sorsanız seve seve size katılacak ve bazı yorumlar getirecektir. Peki ya bu temenni sadece sözlerde kalıyorsa? Hiç kimsenin ülkenin geleceğini gençlere bırakmak gibi bir niyeti yoksa?  Gelin bir gencin çocukluğundan itibaren geleceği inşasına bir göz atalım.

Lise sıralarında daha iyi bir eğitim ve gelecek hayalleri kuran gencin karşısında, salla başı al maaşı mantığıyla yıllarını tüketmiş, emeklilik yaşı gelmesine rağmen daha fazla para için bunu gerçekleştirmeyen, zil çaldığı anda kendini sınıftan dışarı atan, zamanın gerisinde kalmış ve son gelişimleri günümüz mantığıyla yorumlamaktan uzak öğretmenler bulunmaktadır.

Üniversiteye giren genç, katı bir hiyerarşi ile sınırlanmış akademik dünyanın çemberine mahkum edilmektedir. Daha başarılı olanın değil daha yaşlı olanın üst kademelerde yer aldığı, esneklikten yoksun akademik sistem, çürümüş anlayışıyla hayal gücü sınırsız ve enerjisi muazzam olan gencin ateşini bir kaç sene içerisinde yok etmek için elinden geleni yapmaktadır.

Çalışan genç tecrübe kisvesi altında üst kademeleri işgal eden dinazorların altında potansiyelini günden güne eritmektedir. Çalışan yani gerçek anlamda üreten, yani vergi veren, yani ülkenin kalkınmasına en büyük desteği veren kesimin büyük çoğunluğunu gençler oluşturmaktadır ancak karşılığında üç kuruş para için gençliğini satmaktadır.

Kendi yarattığı milli gelirin nasıl kullanılacağını tayin etme hakkı bulunan genç, bunu demokratik yollar ile belirlediğini sanırken, aslında her biri birbirinin aynısı olan kurt politikacıların eline düşmektedir. Nasıl bir eğitim sürecinden geçeceğini, hangi koşullar altında çalışacağını ve yaşlanacağını, tecrübe ile zihinleri körelmiş ve teselli olmaya çalışan bir takım yorgun insanlar belirlemektedir.

Atatürk’ün gençlere emanet ettiği vatan, gençleri mümkün olduğunca arka plana atmaya çalışmaktadır. Kurtuluş savaşını gerçekleştirirken henüz 30’lu yaşlarını bitirmemiş olan Atatürk’ün yerinde, çok daha yaşlı ve tecrübeli addedilen bir lider bulunsaydı, savaştan galip çıkmak, devrimler gerçekleştirerek modern yaşamı yakalama umuduna sahip olmak mümkün olmazdı.

Romalıların da dediği gibi, “Şans, cesareti olanın yüzüne güler.” Bu cesaret ve üretim gücüne, sadece gençler sahiptir ve vatanın gerçek sahipleri olan gençlere verilecek olan her yetki, refahımızın artmasına sebep olacaktır.

Related posts:

1. Atatürk’ü Siyasete Alet Etmek