Bir gün birileri dedi ki :

Bu ülkedeki nüfusun 35 milyondan fazlası erkek. Bu erkek  nüfusun çoğu silaha, mafyaya, vurduya, kırdıya düşkün. Her düğünde, bayramda, kutlamada oraya buraya sıkıp birilerine zarar vermekten hoşlanıyorlar. Ne tesadüftür ki bu ülkede ortalama her 65 kişiden birinin ruhsatlı silahı da var. Ruhsatsız ve diğer silahlarla birlikte bu sayı 2.5 milyona ulaşıyor. Sonra o birileri bir dizi yaptı. Her bölüm birkaç silah patlattı, birkaç kişiyi öldürdü. İşin içine mafyayı kattı, derin devleti kattı. Bu dizi ülkenin gerçeklerini yanısıtıyor dedi. Adını da terör koydu, pusu koydu, vadi koydu.

Bir gün biri dedi ki :

Bu ülkede yaklaşık 3 milyon işsiz var. Başta işsizler olmak üzere halkın genelinin sadece Türkiye’de yaşıyor olduğu için bile çeşit çeşit yetenekleri var. Ayrıca ünlü olmaya ve kolay yoldan köşeyi dönmeye de bayılıyorlar.  Sonra birileri programlar yapmaya başladı yetenekleri yarıştıran. Önce pop söylettiler, popstar olduk sonra arabesk ve türkü. Rol da yaptırdılar, dans da ettirdiler. Gel zaman git zaman kategorileri ortadan kaldırmaya karar verdiler. Ne yeteneğin varsa gel dediler. Halbuki bu kadar zaman anlayamamıştık, bir de yüzümüze dediler: Türkiye, yeteneksizsiniz.

Bir gün birileri dedi ki :

Bu ülkede gençler parasızlık yüzünden evlenmiyor. Orta yaş üstü ve dul olanlar ise toplum baskısı yüzünden flört edemiyorlar. Ayrıca ünlü olma isteğini de unutmamak lazım. Sonra o birileri bir program yaptı evlenmek isteyenlere canlı yayında açık arttırma usulüyle eş bulmaya çalışan. Aslında aynı birileri zamanında gelin de bulmuştu isteyene damat da. Yabancı gelin aradığımız günlerin üzerinden çok geçmedi daha.

Bir gün birileri dedi  ki :

Bu ülkede yaklaşık 13 milyon ev hanımı var.  Bu kadar büyük bir iş gücü, tüm gününü evde yemek yaparak, etrafı temizleyerek ve televizyon izleyerek geçiriyor. Kendilerini farklılaştırabilecek şeylerin başında yemek yapmak geliyor. O yüzdendir ki bu konuda söyleyecek çok şeyleri var. Sonra o birileri bir program yaptı. Her hafta 5 seçilmişi yemek yaparak yarıştırdılar. Önce haber sonrası kuşağı gitti elimizden, sonra da gece yarısı ve haber öncesi kuşağı.

Gün geldi biri bizi gözetledi. Bazen çarkı çevirdik, iflas da geldi pas da. Dargındık, barıştırdılar. Gelin olduk, gelin bulduk. Önce popstar olduk, sonra yok star. Bazen kutumuza gidemedik, çoğu zaman her teklife varız dedik. Şekli değişti, rengi değişti ama biz değişmedik. “Maalesef Türkiye, Ne Koysalar Yemekteyiz.”

Benzer yazı bulunamadı.

Kolay iş değil Türkiye’de futbolcu olmak azizim. 2 milyon $ para verirler sana ama aylık 2 bin tl kazanıyor gibi yaşamanı isterler.

Benden sana abi tavsiyesi, kız arkadaşın olmasın sakın. Çünkü kız arkadaşın mı var; olay olur. Hele bir de o da ünlüyse yandın. Sana onu sorarlar, ona seni sorarlar. Bir akşam kız arkadaşınla dışarı çıkarsın, haftanın 7 günü gezmişsin gibi haber yaparlar. Hele bir de el ele görüntü verdiniz mi, hiç sorma muhabbeti ondan sonra. Sonra karşı takımın taraftarları var. 30 – 40 bin kişilik statta kız arkadaşına laf ederler, küfür ederler. Futbolla, terbiyesizliği beraber yaşarlar. İsterler ki sen ya hiç gezip tozma, o paranın turşusunu kur ya da 40′ından sonra ne yaparsan yap.

Hani olmaz ama diyelim kız arkadaşınız popüler bir sinema oyuncusu ve yeni film gösterime girmiş. Filmi beraber izlemek istersen, romantik olmasını istersen ve sinema salonunu kapatırsan size görgüsüz muamelesi yaparlar. Halbuki kapattığınız salon maksimum 200 kişiliktir. Koltuk başına en iyi ihtimalle 15 lira ödesen bile 3 bin tl para eder. Evet 3 bin tl az bir para değil ama abartılan kadar hiç değil. Ortanın biraz üstü gelire sahip biri bile böyle birşeyi karşılayabilir. Kaldı ki sana 2 milyon $ verirler ama 2 bin tl’den de fazla harcattırmazlar. Hiç 2 milyon $ alan adama kor mu 2 – 3 bin lira. Ama onlar yinede öğrenci bileti alıp orta halli bir sinemada izlemenizi bekler. Hatta en erken seansa gidin ki, hazır fazla kimse yokken gizli gizli öpüşebilirsiniz.

Bu işin bir adım sonrası da belli. Evlenmeye karar verdin diyelim. Düğününden bir gün önce maçın varsa ve gol atmışsan hemen sorarlar, “Bütün golleri bu gece attın, yarına atacak golün kaldı mı?” diye. Sen de sonra mahkemeye verirsin, o iş uzar gider öyle.

Kız arkadaş konusunda da anlaştık umarım. Şimdi de hediye olayın geçelim. Olur da yakın bir arkadaşına hediye almak istersen çok dikkatli olmalısın. Es kaza Audi marka bir araba alırsın, olay olur bak. Bu para nerden geliyor derler, bir hediyeye bu kadar para verilir mi derler. Hemencecik unuturlar sana 3 yılda 6 milyon $ verdiklerini. Madem hediye alacaksın; çiçek al, saat al, kolye al. Ya da diyelim aldın o arabayı, aylık 2 bin tl taksitle 80 senede al bari.

Gelelim dışarı çıkma olayına. Bir kere izinli olmadığın için ve hep kamp olduğu için hiç çıkamazsın dışarı. Bunlar sizin orda da aynı sanırım. Fakat buralarda farklı olan şöyle bir şey var. Diyelim pazar günü maç yaptın. Buralarda ertesi gün izinli olursun. Pazartesi günü tamamen senindir yani. Şimdi diyelim ki pazartesi günü hazırlandın ve gece dışarı çıkacasın. Bu sefer salı günkü antrenmana uykunu tam alamadan geleceğin için senin profesyonelliğini sorgularlar. Sen de; peki tamam dersin. O zaman pazartesi gece değil de pazar günü maçtan sonra çıkayım dersin. O zaman da derler ki maçtan çıkar çıkmaz gecelere aktı, alemlere daldı. Hele bir de kazanamadığınız maçın sonrasın ise, tüm başarısızlığı üstüne yıkarlar. Yani sözün özü buralarda eğlenmek için gece dışarı çıkmana imkan yoktur.

Unutmadan şunu da söyleyeyim, olur da bir hata edip dışarı falan çıkarsan gece; 2 biradan fazla içmiyorsun. Alkol açısından demiyorum, fiyat açısından diyorum. Şimdi ne bileyim sen şampanya, viski açtırırsın. Hemen sayarlar kaç şişe açtırdığını. Ne kadar hesap ödediysen ertesi gün gazetelerde faturasını görebilirsin. O yüzden dikkat et 2 bin tl’yi geçmek yok!

…

İşte böyle devam ederdi muhtemelen, Türk futbolcunun Türkiye hakkında görüş almak isteyen yabancı bir arkadaşına yazdığı mektup.

Yazıda bahsi geçen olaylar şunlardır.
*Arda Turan’ın kız arkadaşı Sinem Kobal ile Romantik Komedi adlı filmi izlemek için bir sinema salonunu bir seanslığına kapatması,
*Erman Toroğlu’nun düğün gününden bir önceki gün ki maçta goller atan Ümit Karan’a, “Bütün goller bu gece attın, yarın geceye atacak golün kaldı mı?” demesi,
*Servet Çetin’in çok samimi bir arkadaşın Audi marka bir otomobil hediye etmesi,
*Başta Joao Alves olmak üzere bir çok futbolcunun dışarıya çıktıklarında açtırdıkları şampanya ve viski sayılarının ve gece sonunda ödedikleri hesabın sürekli haber olması.

Related posts:

1. 20′den Önce Farkında Olmak

Hayatım boyunca dünyanın en küçük ülkesinin Vatikan olduğunu sanırdım ta ki bir gün aklıma gelip de araştırana kadar. Aslında çok da yanılmamışım. Vatikan 800 kişilik nüfusuyla dünyanın en küçük ülkelerinden. Hatta en küçük 2. ülkesi. Ama peki en küçük olan hangisi? Muhtemelen adını ilk defa duyacaksınız :

Pitcairn Adaları

Pitcairn Adaları, Pasifik Okyanusu’nun güneyinde kalan 4 volkanik adadan oluşuyor. Tabii ki o bölgedeki diğer birçok ada gibi İngiltere kolonisi. 1767′de İngiliz deniz subayı Philip Carteret tarafından keşfedilmiş. Adını da bu subayın adından almış. Bir dönem Fiji’ye bağlansa da 1970′te bağımsızlığını ilan etmiş ve Yeni Zelanda’nın İngiliz büyükelçisi Pitcairn valisi olarak ülkeyi yönetiyormuş. Ülkenin nüfusu 50 kişi. Malzemecileri, antrenörleri de sayarsak bir futbol takımı kadar. Bu 50 kişiyi de ayaklanmacı gemiciler ve eşleri oluşturuyormuş. Resmi dilleri İngilizce ve Pitkernce (Pitkern). Ben dünya üzerindeki en garip dilin Sanskritçe olduğunu sanırdım ama Pitkernce diye birşey de varmış. Para birimleri ise Yeni Zelanda Doları imiş. İnsan merak etmiyor değil parayı nerede kullandıklarını.

Pitcairn Adaları Hükümeti’nin http://www.government.pn/ adında bir de resmi siteleri bulunuyor ki, 50 kişilik bir ülke için fazlasıyla detaya sahip. Tam olarak bir anayasa sahipler mi bilmesem de websitelerinde “Law“ diye bir kısım var ve adada geçerli olan yasaları açıklıyorlar. Doğum kayıtlarından, evliliklere, yargılanmadan ticarete kadar birçok şey hakkında kesin yasalara sahipler. 2009 yılında bir seçim yaşamışlar ve seçim sonucunda ülkeyi yönetme hakkı Michael Calvert Warren’e verilmiş. Kaç yılda bir seçim yapıyorlar emin değilim, muhtemelen yasalarını inceleyince bu bilgiyi bulabilirsiniz. Ülkeyi yöneten konseydeki diğer üyeler arasında WARREN soyadının fazlalığı dikkatimi çekti. Muhtemelen baba, oğul, amca, kuzen, teyze dayı yönetiyorlar ülkeyi. Ayrıca eminim bu ülkede kişi başına milli gelir, Türkiye’den yüksektir. Onunla ilgili veriyi tam olarak bulamadım ama tahminlerimde haklı çıkacağımı düşünüyorum. Öncelikle hükümet olarak .pn uzantılı domainleri ve ad@soyad.pn şeklindeki mail adreslerini satıyorlar. Domain ücreti yıllık 100$, email ücreti ise 50$. Bunların yanı sıra, pul, madeni para, tshirt, kupa, çanta, şapka, havlu, kartpostal gibi daha birçok ürünü satıyorlar ki sanırım koleksiyoncular ve daha birçokları için oldukça değerli ürünler olmalı.

En önemli gelir kaynakları ise turizm. Sadece turizm için http://www.visitpitcairn.pn/ adında bir websitesi hazırlamışlar ki ülkemizdeki bazı turistik yerlerin bu ayarda bir sitesi yok. Turizm sitelerinde adada yapılabilecekleri listelemişler. Bunlar arasında bisiklet, balık tutmak, dalmak, kuşları seyretmek ve doğa yürüyüşü yapmak var. Adada otel de mevcut. İsterseniz geceliği kişi başı 170$‘a bir ev kiralayabildiğiniz gibi 3 kişilik odalarda da kalabiliyorsunuz. Keza detaylı bilgileri otellerin websitelerinden alabilirsiniz. Turizm sitelerini incelediğinizde bilmeniz gereken herşeye ulaşabiliyorsunuz. Ülkedeki ATM ve sağlık hizmetleri bilgilerinden tutun da, yanınızda neler getirmeniz gerektiğine kadar herşeyi anlatmışlar. Son olarak 2 tane de e-buroşür hazırlamışlar tatilseverler için. Ayrıca mutlaka fotoğraf albümlerini incelemelisiniz. Harikulade fotoğraflar mevcut.

Bu yazıyla beraber, bir cehaletin daha sonuna geldik. Artık dünyanın en küçük ülkesinin neresi olduğunu biliyoruz. Ne geçti elimize derseniz bende kestiremiyorum şimdi ama belki ileride buraya tatile gidebiliriz. Hoş olmaz mı? Ya da ikinci pasaportumuzu buradan almak için başvuruda bulunabiliriz. Muhtemelen bu ülkenin vatandaşlarından vize istemeyen ülkelerin sayısı Türk vatandaşlarından vize isteyemen ülke sayısından fazladır. Belki bulunduğunuz şehirde Fahri Pitcairn Islands Elçisi olabilirsiniz. Gerisi size kalmış.

Benzer yazı bulunamadı.

Geçenlerde birşeyler arıyordum nette. Aradağım bilgi CIA’nin websitesinde çıktı. Daha sonra CIA’nin websitesini gezerken bir sürü değişik bilgiye ulaştım. Ordan aklıma bir de FBI’nin sitesini incelemek geldi. Tabii oradan da bir sürü değişik bilgi çıktı karşıma. Şimdi onlardan bir tanesine değineceğim burada: FBI’nin en çok aradığı kaçakların listesi.

FBI’s 10 Most Wanted Fugitives

1 – Usame Bin Ladin

En çok aranan listesinin başında Usame Bin Ladin yer alıyor. Zaten hepimiz kendisinin kim olduğunu az çok biliyoruz. 11 Eylül saldırılarının faili olduğu iddia ediliyor. A.B.D. hükümeti, yakalanması için 25.000.000$ dolar ödül koymuş. Kendisi 1957 Suudi Arabistan doğumlu. Babası ünlü bir müteahhit ve babası öldüğünde tam 11 milyar dolarlık bir mirasa konuyor. Hayatı boyunca İslami haraketlerde bulunmuş ve Cihatı yaymaya çalışmış.

2 – James J. Bulger

FBI’nin aradığı en yaşlı kaçaktır kendisi. 1929 doğumlu olan Bulger şimdilerde 80lik bir dede artık. 1970 ile 1980 yılları arasında işlediği bir sürü seri cinayetten aranıyor kendisi. İlerlemiş yaşına rağmen 2.000.000$ dolarlık bir ödül veriyor FBI. Bence bir kaç yıl daha bekleseler zaten eceliyle ölecek. Zaten kalp sorunları varmış ve tedavi görüyormuş. Tüm bunların dışında kitap okumayı seven, tarih ile ilgilenen ve hayvansever biriymiş kendisi. İnsan sevmediği belli ama.

3 – Victor Manuel Gerena

FBI’nin en çok para ödemeyi göze aldığı suçlularından birisi.  1958 New York doğumlu olan Gerena’nın asıl işi makinistlikmiş. Bir dönem güvenlik görevlisi olarak da çalışmış, 1983 yılında Connecticut’ta bir güvenlik şirketine silahlı soygunda bulunmuş ve tam 7.000.000$’lık parayı alıp kayıplara karışmış. Silahlı ve oldukça tehlikeli olduğu düşünülüyormuş. FBI, yakalanması halinde tam 1.000.000$’lık ödül vaat ediyor.

4 – Semion Mogilevich

1946 Kiev doğumlu olan Mogilevich, Ukrayna  vatandaşı olmasına rağmen Rusya pasaportu kullanıyormuş. Bunun yanı sıra Ukrayna, Rusya, Yunanistan ve İsrail pasaportlarına da sahipmiş. Normalde işadamı olan Mogilevich dolandırıcılıktan aranıyormuş. 1993 yılında gerçekleştirdiği dümende 150 milyon doları cebe atmış. FBI vaat ettiği ödül ise sadece 100.000$

5 – Eduardo Ravelo

1968 doğumlu Meksikalı Ravelo’nun arandığı suçların haddi hesabı yok. Çete kurmak, adam öldürmek, gasp, şantaj, uyuşturucu (özellikle eroin, kokain ve marihuana) bulundurmak ve satmak. FBI kendisini “insan hayatına saygısı olmayan acımasız katil” olarak tanımlamış. Tüm bunlara rağmen kendisi için sadece 100.000$ ödül koymuşlar.

6 – Joe Luis Saenz

1975 California doğumlu olan Saenz’in heryeri dövme ile kaplıymış. Sol kolunda “Natalie” ve “Cuatro”, sağ kolunda ise “Flats” yazıyormuş. Sırtında, bacağında, göğsünde daha birçok dövme varmış. Ama lazerle bazılarını sildirdiği düşünülüyormuş. Uyuşturucu kaçırmaktan ve uyuşturucu çetesine üye olmaktan aranıyor kendisi. Kendisini soruşturan bir polisi öldürmüş. Sürekli silahla dolaştığı için dikkatli olunması konusunda uyarmış FBI herkesi. Kendisi listemizde 100.000$lık ödülle orta sıralarda yer alıyor.

7 – Robert William Fisher

New York doğumlu olan Fisher, 1961 yılında dünyaya gelmiş. Oldukça fit bir vücuda sahipmiş. Avcılıktan ve balık tutmaktan hoşlanırmış. Aşırı dik ve kasılarak yürürmüş kendisi. Birden fazla silahı varmış ve bunlardan bazıları çok güçlü tüfeklermiş. Kabahatına gelicek olursak, önce karısını sonra iki çocuğunu öldürmüş. Daha sonrada evini ateşe vermiş. FBI para ödülünü neye göre  belirliyor bilmiyorum ama Fisher için ödenecek para diğerlerine nazaran biraz fazla gibi geldi bana. Verilecek ödül tam 100.000$

8 – Glen Stewart Godwin

1958 Miami doğumlu olan Godwin, ilk olarak cinayetten girdiği California Hapishanesi’nden 1987 yılında kaçmış.  4 yıl sonra 1991’de Meksika’da uyuşturucu taşımaktan yakalanmış. Na garip ki 5 ay sonra oradan da kaçmış. Silahlı ve oldukça tehlikeli olduğu konusunda uyarıda bulunmuş FBI. Yakalanması halinde vaat edilen ödül ise 100.00$.

9 – Alexis Flores

1975 Houndras doğumlu olan Flores, çocuk kaçırma ve cinayetten aranıyormuş. Olur da bir yerde denk gelir ve yakalarsanız kendisini, FBI 100.000$ vermeyi vaat ediyor size.

10 – Jason Derek Brown

1969 California doğumlu Jason, Uluslararası İşletme mezunuymuş. Çok akıcı bir Fransızcaya sahipmiş.  Aynı zamanda golf, snowboard, kayak ve dağ bisikleti sporları ile ilgileniyormuş. Sürekli gece klüplerinde takılır, pahalı arabalarıyla gösteriş yapmaktan ve her yerde ilgi odağı olmaktan hoşlanırmış. Yine FBI’ya göre biseksüel olma ihtimali çok yüksekmiş. Şimdi buraya kadar çok normal, sağlıklı, sıradan bir vatandaş gibi görünen Jason aynı zamanda birinci dereceden katil olarak aranıyormuş. Birçok silahlı soygunda bulunmuş. Kendisi listenin son sırasında yer alıyor. Eğer tercih yapmanız gerekirse diğer suçluları yakalamayı deneyin. Kendisine biçilen ödül sadece 40.000$.

Türkiye’de yaşayan herhangi birini bu bilgiler ilgilendirir mi bilmiyorum. Herkesi ilgilendirmeyeceğine eminim tabii. Yine de dünyada birçok şeyin merkezi olan Amerika Birleşik Devletleri’nde en çok aranan suçluların ve suçlarının neler olduğu benim ilgimi çekti. Bir de A.B.D.’de yaşayıp da afer.in okuyanlar olabilir. :) Onlar da bu yazıyı okuduktan sonra daha fazla dikkat ederler artık.

Benzer yazı bulunamadı.

Duraktaki otobüse yetişmeye çalışırken,aynı otobüsten inenler arasından bir ses duydum: “Beni karşıya geçirebilir misiniz?”. Aynı ses kendini bir kaç kez tekrar etti. Sonra kafamı çevirdim ve elinde bastonu, gözünde siyah gözlükleri ile o yaşlı amcayı gördüm. Yola sırtı dönük bir şekilde dikiliyordu ve yardım istiyordu. O sırada yoldan geçenlerin çoğu duymadı onu. Ya otobüse yetişmeye çalışıyorlardı ya da başka telaşları vardı. Neyse ki farkettim yaşlı amcanın yardım isteğini. Ezgi de yanımdaydı, beraber girdik amcanın koluna ve karşıya geçirdik. O sırada amcaya nereye gideceğini sordum. 5 – 6 dakikalık bir yürüme mesafesindeki bir devlet dairesine gidiyordu. Tabii ki gitmesi gereken yere kadar eşlik ettik. SGK ile ilgili bir sorunu vardı. Devlet dairesindeki görevlilere durumu anlattık fakat gerekli işlem orada yapılmıyormuş. Şehrin başka bir ucunda ki bir mahkemeye gitmesi gerekiyormuş. Daha sonra amcayı eve dönmesi için tekrar otobüs durağına götürdük. Otobüsü geldiğinde boş bir koltuğa oturttuk ve yanından ayrıldık.

Tüm bunlar yaklaşık bir yarım saat sürdü ve amcayla biraz sohbet etme şansımız oldu. Tanıdığım en kibar ve en pozitif kişilerdendi kendisi. 60 – 70 yaşlarındaydı  ve 25 yaşında behçet hastalığından görme yetisini tamamen kaybetmiş. Eşi de biraz rahatsızmış ve evden çıkamıyormuş. Oğlu ise evli ve 2 çocuk sahibiymiş. Oldukça uzakta başka bir yerde yaşıyormuş. Hemen sordum, neden oğlunuz sizinle ilgilenmiyor diye. Oğlu asgari ücret ile kıt kanaat geçiniyormuş. Pazardan pazara çocuklarıyla ziyarete gelebiliyormuş, onu da her hafta sonu yapamıyormuş. Keza şehir içi olmasına rağmen ulaşım 15 – 20 liraya geliyormuş. O yüzden yaşlı amca da zaten her hafta gelmesini istemiyormuş. Yük olmamak için yardım da istemiyormuş onlardan. Onlar mutlu huzurlu olsun ben bakarım bir şekilde başımın çaresine diyordu. Muhabbet bu şekilde devam etti. Amca her fırsatta şükrediyordu. Kendisinden daha kötü durumlarda olanların da olduğunundan bahsediyordu. Bu şekilde yaşamak zor ama başka çare yok, hayat devam ediyor diyordu. Yarım saatlik sohbetimiz boyunca en ufak bir şeyden şikayet etmedi. Amcanın her söylediği ders niteliğindeydi aslında. Ve aynı zamanda da tokat gibiydi. O, bu kadar büyük bir engeline rağmen mutluyken bizim çok daha ufak ve sıradan şeyler için şikayet etmeye hakkımız yoktu tabii.

Herkese mal etmek istemiyorum ama kendim de dahil bir çoğumuz her gün hırslarımız ve egolarımız için yaşarken o insanları hiç düşünmüyoruz. En ufak empati kurmuyoruz. Birgün bizim de başımıza gelebileceğini düşünmüyoruz. Televizyonlarda gördüğümüzde bir kaç dakikalığına içimiz acıyor, üzülüyoruz ama sonra Yemekteyiz’i ya da Yeteneksizsiniz’i açınca o da geçiyor.

Eğer bu olayı yaşamasaydım, eminim herşeye olduğu gibi devam edecektim. Şimdi en azından başka şeyleri de düşünmem gerketiğini anladım. Internette biraz araştırma yaptım. Engelli, yaşlı, hasta ve ya yardıma ihtiyacı olanlara nasıl yardım edebilirim diye. İstedikten sonra yapabileceğimiz birçok şey varmış meğer. Bazılarını kendim için not aldım, artık bende birşeyler yapmak istiyorum. Bir tanesini de sizlerle paylaşmak istiyorum : Engelleri Kaldır Hareketi.

“Ocak 2009 tarihinde İstanbul Bilgi Üniversitesi Görsel İletişim ve Tasarım Bölümü son sınıf öğrencisi Rodin Alper Bingöl’ün tez projesi olarak hayata geçen Engelleri Kaldır Hareketi (EKH); kamuoyunun, özel ve kamu kuruluşlarının yoğun ilgi ve desteğiyle tez projesi olma boyutunu aşarak toplumsal bir hareket haline geldi. Engelleri Kaldır Hareketi (EKH), insan hakları için çalışan insanların oluşturduğu İstanbul merkezli olmak üzere dünya çapında yürütülen bir harekettir. “Engelleri Kaldır Hareketi kimsenin değil, sahiplenen herkesindir!” inancıyla yola çıkan EKH, insan haklarına yönelen her türlü ihlalin önüne geçilmesi için çalışır. EKH’nin nihai amacı, “Kalbini engelleme, engelleri kaldır!” sloganı ile her türlü siyasi ideoloji ve dünya görüşünün üstünde bir değer olarak kabul ettiği insan haklarına yönelik ihlal sorunlarının kaynağına ilişkin farkındalığı geliştirmek ve somut çözüm önerilerini uygun yöntem ve stratejilerle kalıcı şekilde hayata geçirmektir.”

Aslında bu organizasyon hakkında kısmen bilgim vardı. Fakat detayları yeni öğrendim. En çok takdir ettiğim tarafı ise günlük çözümler değil köklü çözümler arıyor olmaları. Belki o insanları ellerinden tutup karşıya geçirmek de bir şey ama onların yaşam standartlarını artıracak ya da şartları kolaylaştırabilecek çözümler üretmek çok daha fazla şey ifade ediyor. Organizasyon üyelerinin ve diğer tüm gönüllü katılımcıların 1 Nisan’da gerçekleştirecekleri bir yürüyüş var. 1 Nisan günü saat 18.00’da Beyoğlu Galatasay Lisesi önünde buluşup Beyoğlu Belediyesi Ek Binası önüne kadar yürümeyi planlıyorlar.

“Engelleri Kaldır Hareketi; “Şaka Günü” olan 1 Nisan’da “Bu Bir Şaka Değildir” kampanyasıyla, herkesi şaka gibi gerçeklerle yüzleşmeye davet ediyor. Her bireye bağımsız seçim yapma ve yeteneklerini geliştirme hakkı tanınarak, kişilerin bağımlılıkları en aza indirgenebilir. Bu amaçla istihdam konusunda farkındalık yaratılarak, kurumların “Engelli Personel” alımına teşvik edilmesi hedeflenmektedir.”

Hem Engelleri Kaldır Hareketi hem de bahsi geçen yürüyüş hakkında daha fazla bilgi almak için :

Engelleri Kaldır Hareketi

Bu Bir Şaka Değildir

Benzer yazı bulunamadı.

etohum

Özellikle internetle içli dışlı olanlar bilir etohum’un ne olduğunu. Kendi tabirleriyle girişimci – yatırımcı buluşması. 2 yıldır organize ediliyor ve belirli sayıda girişimi destekliyorlar. Hem 2009, hem 2010’da etohumun açıkladığı girişimlere burun kıvıranlar oldu. Açıklanan girişimleri beğenmeyenler oldu. Herkes bizden de bir facebook bir google çıksın bekliyor. Ben de bekliyorum, kim beklemez ki? Fakat gelin görün ki vaziyet biraz değişik. Sanırım hazır değiliz.

*Yukarıda bahsetmesem de Türkiye’den global girişimler de çıkmıyor değil. Bkz : grou.ps, marro.ws, put.io ve diğerleri…

Geçenlerde nedinliyor.com adı altında websitesi üzerinden müzik dinleyebileceğimiz bir servis açıldı.

nedinliyor.com

“Site üzerinden müzik dinleyebilir,

arkadaşlarının ne dinlediklerini takip edebilir

kimlerin müzik zevkinin seninkine benzediğini görebilir,

dinlediğin müzikleri internet sitende, blogunda ya da facebook’ta paylaşabilirsin.”

Herhalde nedinliyor.com’un hangi siteye ya da servise yakınsadığını tahmin ettiniz. Bilmeyenler için ben söyleyeyim.  Benzediği servis lastfm’dir.

nedinliyor.com ilk açıldığında öneri ve yorumlar için friendfeed’te şöyle bir başlık atmışlardı. Bir çok friendfeed kullanıcısı da o başlık altına yorum bırakmıştı. İsterseniz önce o yorumlara okuyun. Malesef o yorumların içerisinde yapıcı olanlar kadar kendi adıma okurken üzüldüğüm yorumlar da vardı.

lastfm

Evet bence de nedinliyor.com ile lastfm birbirine çok benziyor. Doğruyu söylemek gerekirse şuan nedinliyor’u değil lastfm’i kullanıyorum. nedinliyor.com’u yeterince de incelemedim. Lastfm’den farkı ya da daha iyi yönleri var mıdır bilmiyorum. Fakat tüm bunlara rağmen nedinliyor.com için çalmak kelimesini kullanmam. Her ne olursa olsun altındaki emeği yok saymam. Malesef friendfeed’te ki yorumlar “çalmaya” kadar gitmiş.

Böyle düşünen herkese saygı duyuyorum, onları yargılamıyorum. Fakat aklıma şunlar da gelmiyor değil.  Bugün google dünyadaki ilk arama motoru değil. Altavista’yı hala hatırlıyorum. Birileri bu başka arama motorlarını gördü ve daha iyisini yaptı. Facebook ilk sosyal network değil. Linkedin ilk business network değil, youtube’da ilk paylaşma sitesi değil.  Birileri gördü, değiştirdi  ya da daha iyisini yaptı. Sonuç olarak hem bu servisleri yapanlar kazandı hem de bize daha iyi hizmetler sunuldu. Derseniz nedinliyor, lastfm’den daha mı iyi diye; öyle bir iddam yok, ama biz öyle olması için destek verebiliriz.

Aslında yukarıdaki örneklerin duruma tam oturmadığını biliyorum. İnsanların tepkisi daha çok yurtdışında gördüğü örneğin Türkiye’ye aynen uygulanması. Evet, ben de isterim Türkiye’den çıkan tüm fikirlerin orijinal olmasını. Keşke daha fazla üretebiliyor, yaratabiliyor olsak. Fakat yurtdışındaki bir servisi Türkiye’ye uyarlandı diye onu yargılayamam. Öyle ha diyince googlelar, facebooklar çıkmıyor. Aslında bu bir geçiş süreci. İsterim ki böyle servislerin sayısı artsın, artsın ki zaman içerisinde biz de kendi orijinal servislerimizi üretip satabilelim. Ama zamanı var bunların. Tabii ki şuan bir google bir facebook çıkaramıyoruz. Fakat doğru yoldayız. Şuan geçirdiğimiz dönem tam da geçirmemiz gereken bir dönem. Yakın zamanda Türkiye’den de istediğimiz ürünler, istediğimiz servisler çıkacaktır. Bu bakış açısıyla bakarsak gerek nedinliyor.com’a gerek benzer tepkiler alan diğer servislere daha yapıcı bakabilir, destek verebiliriz. O yüzden kendi adıma nedinliyor ekibini takdir ediyor başarılarının devamını dinliyorum.

google

*Yukarıdaki yaklaşımımdan farklı olsa da işin bir de şu boyutu var. Şöyle anlatayım : Öncelikle, Türkiye’de ki internet kullanıcısı sayısını da, (her ne kadar 30 milyonu aşsada) yaklaşık 30 milyon olarak kabul edelim.  Lastfm, Türkiye’de her ne kadar bilinse de öyle sanıldığı kadar da yaygın değil. Hepimiz 24 saat lastfm servislerini kullanmıyoruz. Alexa.com verilerine göre lastfm Türkiye’de 326. sırada. Zaten lastfm ücretli olduğundan beri çoğumuz sadece istatistik servisleri için kullanıyor. Türkiye’de kaç kullanıcısı var bilmiyorum ama 1 -2 milyon kullanıcısı olduğunu varsaysak bile çok iyimser bir yaklaşım yapmış oluruz. O halde Türkiye’de en az 28 milyon lastfm kullanmayan ya da lastfm’den haberi bile olmayan internet kullanıcısı var. Kaldı ki lastfm kullanan bu 1 – 2 milyonluk kullanıcı (ingilizce tabirler için kusura bakmayın) “addicted” ya da “heavy user” denen kullanıcılardan oluşuyor. Bu profildeki kullanıcıların Tükiye’deki sosyo-ekonomik durumunu da göz ardı etmemek lazım (Elimdeki raporların kaynağını bulamadığım için burada yayınlamak istemedim).

Friendfeed’teki yorumlardan birinde, ilgili haftada nedinliyor.com’da en çok dinlenen 5 şarkıcının listesi yazılmıştı.

“top artists this week : 1- demet akalın 2-hande yener 3- serdar ortaç 4- serdar ortac 5- ismail YK”

Muhtemelen bu yorumu yazan arkadaş, nedinliyor.com’da en çok dinlenen şarkıcıların profillerini ya da belki kalitesine vurgu yapmak için bu yorumu yaptı fakat Türkiye’deki lastfm kullanıcılarının favori şarkıcılarının İsmail YK, Demet Akalın, Serdar Ortaç olmadığı aşikar. Türkiye’deki genel durum gösteriyor ki bu isimler en çok dinlenilen, en çok albümleri satın alınan şarkıcılar. O halde bu da gösteriyor ki bu 28 milyonluk kullanıcının çok büyük bir kısmı yukarıda yazdığım popüler şarkıcıların popüler şarkılarını dinliyor ve hali hazırdaki lastfm kullanan kullanıcılarla benzer  müzik zevkine sahip değiller.

Tüm bu bilgiler ışığında 28 milyon kullanıcıya hitap edebilecek bir servis hazırlamak çok mantıksız gelmedi.  Aynı şekilde blogger.com varken blogcu.com’un Türkiye’de tutması da bu olayla çok paralellik gösteriyor.

nedinliyor.com ile ilgili webrazzi‘de yayınlanmış yazı :

Arkadaşının Ne Dinlediğini Merak Edenlere NeDinliyor.com

Related posts:

1. Google Aramanın Motorlaşmasıdır Da!
2. Facebook Gruplarından Umut Bekleyen Nesil

Kurşun kalem, silgi ve kalemtraş. Bu üçü okula yeni başladığımız dönemlerde bizi en çok motive eden şeylerin başındaydı. Çünkü, renkli renkli, güzel kokulu, cicili bicili olanları mevcuttu ve yaş itibariyle bizi çok çekiyordu. Çok daha ucuzları olmasına rağmen, annelerimize babalarımıza hep bu kalem, silgi ve kalemtraşlardan aldırırdık. Onlar da bize kıyamaz alırlardı. Fakat şimdi anlıyorum; kalem ve silgi bir yana da kalemtraşların hayatımız üzerine olan etkilerini.

Çok çeşit kalemtraş vardı. Hepimiz onlarcasını gördük. Fakat bazılarını ayırmak istiyorum. Konulu kalemtraşlar. Evet bildiğimiz anlamda konulu kalemtraşlar vardı çocukluğumuzda. Tabi o dönem bize bir cinsel çağrışım yapmıyordu bunlar fakat şimdi görebiliyorum bizi içten içe nasıl yönlendirdiklerini.

Konulu kalemtraşlar da kendi aralarında birkaç gruba ayrılıyor. Bunlardan ilki hayvanlı olanları. En popülerleri köpekli ve inekli olanları. Bunların yanı sıra, kedili, kuşlu, penguenli, kangurulu, gorilli, hatta atlı olanlarını bile gördüm. Hayvan figurlerinin şekli sebebiyle de kalemi, ya havyanların ağzından ya da poposu civarından sokuyorduk. Sonra döküntüler hayvanın karnında birikiyordu. Yeterince dolduğunda da karnını açıp temizliyorduk.

Şekil - A

Bir diğer konulu kalemtraş grubu ise meslek erbabları.  Tabi bu meslekleri tanımamız için karakterleri üniformalı çizerlerdi. Neydi o meslekler; polis, hemşire, hostes, doktor, pilot, öğretmen,  manken vs… Pardon manken yoktu galiba. O yanlışlıkla oldu. :) Benim hatırladığım kalemi yine ya ağzından ya da ayaklarının altından sokardık. Aynı şekilde kalıntılar karın civarında birikir, doldukça açar temizlerdik.

Dediğim gibi alttan alttan verdiler gazı bize. Yaş ilerledikçe daha belirgin figürler içeren kalemtraşlar almaya başladık. Bkz : Şekil – A

Aslında bu konuyu çok da uzatmak istemiyorum. Bu geyik çok daha kötü yerlere de çekilebilir. Tadında bırakmak lazım. Mesaj da yok bu yazıda. Ya da var galiba. “Çocuklarımıza konulu kalemtraş almayalım” gibi birşey.

Benzer yazı bulunamadı.

Malesef ülkemizde yeterince kaliteli spor gazeteleri yok. Çoğu zaman birbirinden kolpa haberlerle dolduruyorlar manşetleri. Zaten sayfanın dörtte üçü Beşiktaş, Fenerbahçe ve Galatasaray’a geleceğini idda ettikleri dünya starlarının resmiyle dolu. Aslında bazen hak veriyorum. Maç ertesi günleri ve idda eki  verdiği günlerin haricinde o gazetelerin satılması için bir sebep olmuyor tabii. O yüzden yüz yirmi puntoluk yazılarla kolpa haberler yapıyorlar.

Galatasaray - Leeds United Maçı Sonrası

Neyse gel gelelim , iyi yaptıkları şeyler de var tabi Türk spor medyasının. O da; orjinal, yaran başlıklar atabilme yeteneği. Bu yeteneği ilk keşfedenin Fotomaç olduğunu düşünüyorum. Halen bu alanda en kuvvetli Fotomaç’tır. Bir dönem Star gazetesi spor servisi Fotomaç’ı yakalamaya çalışsa da başaramadı.  Şimdi ise dönem dönem Fanatik devreye girse de bu alanın şampiyonu kesinlikle Fotomaç’tır. Tabii başlık her ne kadar “Koparan Fotomaç Başlıkları” olsa da Koparan Fanatik Başlıkları, Koparan Star Gazetesi Başlıkları ve diğer başlıkları unutmamak lazım. :)

99 – 2000 sezonu. Galatasaray’ın UEFA kupasını aldığı dönem. UEFA kupasına katılmadan önce şampiyonlar ligindeki grup maçlarından sonuncusunda Milan ile karşılaşıyor. Galatasaray yenildiği ya da berabere kaldığı takdirde grubu sonuncu olarak tamamlayacak. Tek çıkar yol Milan’ı yenmek. O efsane maçı hepimiz hatırlarız. 85. dakikada 2-1 yenik durumdayız. O dakikadan sonra Hakan Şükür’ün kafa golü ve Ümit Davala’nın penaltısı ile maçı 3–2 kazanıyoruz ve UEFA kupasına katılmaya hak kazanıyoruz. Ertesi gün Star gazetesinde tam sayfa bir başlık  : YENDİK Mİ LAN.

Yine aynı sezon UEFA kupasında yolumuza devam ediyoruz. Yarı finalde Leeds United ile eşleştik. İlk maç İstanbul’da ve 2-0 kazanıyoruz. Fakat İngiliz holiganlar İstanbul’da olay çıkarıyor ve 2 İngiliz taraftar hayatını kaybediyor. Tüm İngiliz medyası olayı bizim üzerimize yıkıyor. Ortam geriliyor ve rövanş maçı çok hararetli geçiyor. Neyse ki oradaki sinir harbinden 2-2’lik beraberlik ile ayrılıyoruz ve finale çıkıyoruz. Ertesi gün Star gazetesinde yine tam sayfa bir başlık : DİNGİLTERE

Türkiye Hırvatistan Maçı Öncesi

Yıl 2008. Türkiye, Avrupa Şampiyonası’nda gruplardan çıkmış ve çeyrek finalde Hırvatistan ile oynayacak. Hatırlayanlar vardır, ilk kez katıldığımız Euro 96’da yine grubumuzda Hırvatlar vardı ve son dakika golüyle onlara yenilmiştik. Yine bir Avrupa Şampiyonası ve yine Hırvatlar. Bu sırada da Hırvatların hocası Slevan Bilic ileri geri konuşuyor. 96’daki maçta, Bilic oyuncu imiş. Tabi bizim teknik direktör o zaman da Fatih Terim. Biliç diyor ki zamanında Terim’i yendik, yine yeneceğiz. Neyse hafiften gergin bir ortam. Maç  günü sabahı Fanatik gazetesinde bir başlık : BUNLARA Bİ ÇAKMAK LAZIM
*Tabi “çakmak” kelimesi yerine çakmak resmi kullanıyorlar

Yıl 2001. Fenerbahçe şampiyonlar liginde gruptaki ilk 3 maçını kaybediyor. 0 puanla grup sonuncusu. 4. Maça Olympique Lyon karşısına çıkıyor. Fenerbahçe için umutların yeşereceği maç. Neyse maç başlıyor ve Fenerbahçe, Fransa’da Lyon karşısında 1-0 öne geçiyor. Acaba mı derken, Lyon maçı 3-1 kazanıyor ve Fenerbahçe 4. yenilgisini alıyor. Ertesi gün Fotomaç gazetesinde bir başlık : YİNE Mİ YENİLYON

Yıl 2002. Türkiye, Kore ve Japonya’da düzenlenen Dünya kupasında Japonya’yı eleyerek çeyrek finale kalıyor. Çeyrek finalde ise rakip, turnuvanın Türkiye ile birlikte en sürpriz takımlarından olan Senegal. Kupanın açılış maçında, son şampiyon Fransa’yı yenerek dikkatleri üstüne çekmişti. Velhasıl, Türkiye – Senegal maçı başlar ve 90 dakikası berabere tamamlanır. Uzatmalara geçilir. O zaman teknik direktör Şenol Güneş’tir ve turnuva boyunca pek yararlanmadığı İlhan Mansız’ı oyuna sokar. Uzatmaların başlamasıyla beraber Türkiye bastırmaya başlar ve derken çok gecikmeden İlhan Mansız o unutulmaz golü atar. Altın gol uygulaması sebebiyle bu gol ile sonlanır ve Türkiye yarı finale çıkar. Ülkede her yer bayram havasıdır. Ertesi gün ismini hatırlayamadığım bir gazetede başlık : DİNSİZİN HAKKINDAN İ.MANSIZ GELİR

Ve gelelim en mükemmeline.  Michael Skibbe… Eski Galatasaray teknik direktörü. Geldiği günden beri ismi sebebiyle gazete başlıklarındaki esprilere kurban gitmişti. Galatasaray’ın kazandığı bir maç sonrası şöyle başlıklar vardı. ASLAN SKİBBE. Fakat en bombası istifa ettiği gün oldu. Aslında takım çok çok kötü durumda olmamasına rağmen işler pek iyi gitmiyordu. Eleştirilerin de dozu arttı. Yönetim o dönem lig sonuncusu olan Kocaelispor’a farklı yenildikleri maçın ardından istifasını istedi. Bu 5-2’lik hezimet ve peşine gelen istifadan sonra Fotomaç gazetesinde akıllara zarar bir başlık atıldı : SKİB BIRAKTI
*Bu başlıklı gazeteyi kendim görmedim, zamanında internette rast geldim. Kolpa olma ihtimali var.

Gördüğünüz üzere, habercilik anlamında fazla başarılı olamasak da, yaratıcılıkta sınır tanımıyor bizim spor medyamız!

Ayrıca bakınız:

fotomaç başlıkları – itüsözlük

yaran fotomaç başlıkları – uludağsözlük

aptal fotomaç başlıkları – ekşisözlük

Related posts:

1. Mart Ayında Afer.in’de Neler Oldu?
2. Şubat Ayında Neler Oldu?

Hemen her gün toplu taşıma araçlarını kullanırım ve toplu taşıma araçlarındaki ortam öyle bir ortamdır ki her türlü garip ve ilginç olayların yaşanmasına gebedir. Her türlü insanı içinde barındırır. Sarhoşundan, görgüsüzüne, tikisinden zibidisine, öğretmeninden öğrencisine, aşcısından manavına… Kendisine ait kuralları da vardır bu araçların. Bazı şehirlerde telefonla hiç konuşulmaz, kabuklu yiyecekler yenmez, sigara içilmez vs vs…

Bu kurallara uyulmadığı zaman da  doğal olarak tepki alırız. Şoför uyarır, yaşlı teyze ve amcalar bağırır, otomatik kapı çarpar. Fakat bir durum var ki yıllardır içimde yer eder. O da şudur :

Otobüste yaşlılara yer vermek bir görgü kuralıdır. Genç  statüsünde olduğum için hep yer veren taraf oldum. Bundan hiç gocunmadım. Gerçekten yaşlı ayakta durayamacak bir amcayı ya da teyzeyi gördüğümde üzülürüm ve içimden gelerek yer veririm. Yer vermeyen gördüğüm zaman içimden kızarım. İyi eğitim almadığını düşünürüm, saygısız olduğunu bile düşünürüm. Bazen de “Acaba bir sorunu mu var?” derim. Belki normalde yer vermek ister ama son gece sınavları için sabahlayan ve ayakta duramayacak olan bir öğrenci olabilir. Belki diş çektirmiş ve feci bir acısı olabilir. Her ne şartta olursa olsun o kişiye gidip de bir şey demem, diyemem. Çünkü kimse kimseye yer vermek zorunda değildir. Evet; bu bir görgü kuralıdır ama sadece görgü kuralıdır, bir zorunluluk değil. Kimse zorla birini yerinden kaldıramaz. Otobüste yer veren de vermeyen de kendi isteği doğrultusunda bunu yapar.

Birkaç gün önce sık yaşadığım olaylardan biri tekrarlandı. İki genç kız koltukta oturup kendi aralarında konuşuyorlardı. O sırada duraklardan birinde yaşlı bir teyze bindi otobüse ve bu genç kızların önünde dikilmeye başladı. Kızlar farketmediler. Yaşlı teyze de pek yer ister gibi durmuyordu. Derken o yaşlı teyzeden hariç, çıkıntı bir teyzemiz ortaya çıktı ve başladı saydırmaya. Bu nesilin çivisi çıktı, şimdiki gençler şöyle saygısız, şimdiki  gençler şöyle görgüsüz.  Bunları şöyle yapmak lazım, bunları böyle yapmak lazım. Teyze böyle çıkışınca tüm otobüsün ilgisini çekti ve genç kızlar feci bir şekilde zan altında kaldılar. Gerçi kızlar da o sırada farkettiler olayı ve o baskı altında kalkıp yer veremediler. Derken biri indi ve yaşlı teyzeyi tüm otobüsün desteğiyle o yere oturttular. Fakat diğer teyzemiz hala susmuyor. Ailesi bunlara eğitim verememiş de, kendisi eğitimciymiş de, böyle şey görmemiş de… İnene kadar bu teyze saçmaladı durdu. Kızlar da kafaları eğip inecekleri durağı beklemeye başladılar.

Şimdi o teyzeye ve onun gibilere sormak istiyorum. Bu kızların yaptığı saygısızlıksa sizinki çok mu normal? Gerçekten bende o gençlerin yaptıklarını onaylamıyorum fakat o teyzenin yaptıkları çok daha berbat. Sen kim oluyorsun da onlarca kişinin olduğu bir otobüste iki gencin gurunu kırabiliyorsun, kim oluyorsun da bu kadar hakaret edebiliyorsun. Yer vermemek saygısızlıksa senin yaptıkların nedir? En az on dakika eğitimci olduğundan bahsedip durdun, bağırıp çağırıp olay çıkaracağına o gençlere bir uyarıda bulunsaydın. Eminim onlar da kusura bakmayın farketmedik deyip yer vereceklerdi. Belki de kızların bir mazereti vardı, kalkıp yer veremiyordu. Durmadan işi eğitimsizliğe bağladın durdun, fakat eğitimci olan sensin. Eğitememişsin belli ki. İşini iyi yapmamanın faturasını kesme başkalarına.

Aslında bu sitemim sadece o teyzeye değil. Bu gibi teyzelerle veya amcalarla sürekli karşılaşıyoruz. Bazen de oturacak olan teyze ya da amcaların kendileri yıkıyor ortalığı. Bakın; biz genciz, normal şartlarda sizi ayakta gördüğümüzde yer veririz. Size yer vermeyen gördüğümüzde biz de onlara kızarız. Eğer size yer vermiyorsak, ya farketmemişizdir ya da önemli bir mazeretimiz vardır. Böyle durumlarda bize bir tebessümle baksanız, anlarız biz. Fakat lütfen ne siz ne de sizi savunmak isteyen şovmen teyzeler bize böyle davranmayın. Ne olursa olsun bize hakaret etmeye hakkınız yok. En nihayetinde kimsenin kimseye yer verme zorunluluğu yok.

* Malum zamanda, malum otobüste o teyzeye çıkışıp çıkışmamak konusunda çok kararsız kaldım ama arkasındaki tüm otobüsün desteğinden çekindim. Fakat bir daha ne olursa olsun gerekli tepkiyi vereceğim.

** Olayı kendi bakış açımdan yansıttım. Siz de görüşlerinizi yorumlarınızla yansıtırsanız sevinirim.

*** Yazıda kullandığım görseli Irmak arkadaşımızın İneceği Durağı Bilmeyen Otobüs Teyzleri yazısından kendisinin affına sığınarak arakladım :)

Related posts:

1. Günden Dönen Emekli Teyzelerimiz!

Doğum günü iyidir, güzeldir. O gün biraz torpillisinizdir. Sizi ararlar, sorarlar, hatırlarlar. Buna sevinirsiniz, mutlu olursunuz, belki de hiç takmazsınız. Unutanlar olur, onlara kızarsınız, içerlersiniz ya da umrunuzda bile olmaz. Pasta kesersiniz, arkadaşlarınızla kutlarsınız, arkadaşlarınız size sürpriz yapar, belki partiyi siz hazırlar, herkesi davet edersiniz ya da evde boş boş takılırsınız.

Genelde her 365 günde bir gelir. Az da olsa 29 Şubat’ta doğanlar vardır. Sürekli espirilere maruz kalırlar. Onlar her 4 yılın 3’ünde 28 Şubat’ı ya da 1 Mart’ı seçmek zorundadırlar kutlamak için. Aslında çok düşük bir ihtimal olsa da 30 Şubat’ta doğma ihtimaliniz de vardır. (Bkz : 30 Şubat) Genelde küçükken olaya pasta, hediye ve para olarak bakarsınız. Çünkü aileniz ve akrabalarınız sizin için bunları temin eder. Yaş ilerledikçe ya arkadaşlarla kutlanılmaya başlar ya da gittikçe önemini yitirir.
Günümüzde internet ve bilhassa Facebook sayesinde doğum günü kutlama anlayışı değişti. Artık herşey duvardan duvara. Tabi Facebook bizi çok sevdiği için arkadaşlarımızın doğum gününü unutmamızı istemiyor. Her fırsatta hatırlatıyor. Bizde gidip duvarlarına “cannnıııımmm…”la başlayan, samimi olmayan sıradan doğum günü mesajları atıyoruz.

Şimdi size 3 ufak deney önereceğim. Maliyetsiz, çok kolay ve etkili deneyler. Sonucunda ne kazanacaksınız ben de bilmiyorum. Yani herkesin kazandığı kendine.

Deney – 1 : Bu deney tam olarak 365 + 7 =372 gün sürüyor ve 2 safhadan oluşuyor. Başlangıç günü sizin doğum gününüz. O güne kadar Facebook başta olmak üzere tüm sosyal network sitelerine doğum tarihlerinizi girip, profilimde doğum tarihimi göster seçeneğini seçiyorsunuz. Unutmamanız gereken bir şey de şudur, profiliniz tüm arkadaşlarına açık olmalı. Eğer bunu da yaptıysanız herşey hazır demektir. Saatler 12’yi geçip de resmi olarak doğum gününüzün başlamasıyla deney de başlamış oluyor. O andan itibaren doğum günü mesajlarınızı almaya başlıyorsunuz. Onlarca mesaj… Çoğu duvarına yazılmış. Mesajlarının en az yarısı şu şekilde : Adın + cim + 11 Harf. Örnek vermek gerekirse; “Ahmetcim iyi ki doğdun”. Bu yoğunluk doğum günü resmi olarak bitene kadar sürüyor. O andan itibaren maksimum 6 gün daha sürecek gecikme mesajları var. Kusura bakma şu sebepten ötürü zamanında kutlayamadım türünden mesajlar. Tabi bir de gönderilen smsler var. Onları da hesaba katmak lazım. 7. gün sonunda ilk deneyimizin ilk safhası bitmiş oluyor. Diğer safhaya geçene kadar gelen mesajlara cevap yazabilir ve tüm bu mesajların şeceresini tutabilirsiniz. Tavsiyem kaç mesaj geldiğini bir yere not etmeniz şeklindedir.

Deneyimizin ikinci safhası bir sonraki doğum gününden hemen önce başlıyor. Bir sonraki doğum gününden hemen önce başta facebook olmak üzere tüm sosyal network sitelerinde ki profillerinizden doğum tarihinizi kaldırıyorsunuz, son olarak profillerinizi de arkadaşlarınıza kapatıyorsunuz. Bundan kasıt, güncellemeleri arkadaşlarınızın göremeyeceği hale getirmek. Facebook için örnek vermek gerekirse; duvarını gizlemek diyebiliriz. Tüm bunları yaptıktan sonra beklemeye koyulabilirsiniz. Resmi olarak 2. doğum günü başladıktan sonra herkese tam 7 gün verin. Sonuçta gerçekten mazereti olan kişilerin hakkını yemiş olmak istemezsiniz. Ve 372. günün sonunda ilk ve ikinci safhadaki değerleri birbiriyle karşılaştırabilirsiniz. Analiz size kalmış.

Deney – 2 : Bu deney 60 + 7 gün sürüyor ve 2 safhadan oluşuyor. Yine aynı şekilde başlangıç günü sizin doğum gününüz. O güne kadar Deney – 1de yaptığınız tüm hazırlıkların aynısını yapıyorsunuz. Yani doğum günleriniz profilinizde görünüyor ve profiller herkese açık. Aynı şekilde doğum gününüzün başlamasıyla birlikte mesajları almaya başlıyorsunuz ve deneyimizin ilk safhası için verileri elde ediyorsunuz. Buraya kadar herşey Deney – 1 ile aynı. Şimdi tüm sosyal network sitelerindeki profillerinizde yazan doğum tarihlerini 60 gün sonrasıyla değiştiriyorsunuz. Doğum tarihiniz 3 Haziran ise onu 2 Ağustos olarak değiştiriyorsunuz ve deneyin ikinci safhasını beklemeye başlıyorsunuz. Beklenen gün geldiğinde yine birinci deneyin ikinci safhasında olduğu gibi herkese tam 7 gün veriyorsunuz ve deneyin ikinci safhası için gereken verileri elde ediyorsunuz. İlk ve ikinci safhadaki sonuçları karşılaştırarak analizi kendiniz yapabilirsiniz. Bu deneyin bir de şöyle bir versiyonu var. İlk tarihi gerçek doğum tarihinizden 60 gün öncesine seçip, ikinci tarihi gerçek doğum tarihiniz olarak yazabilirsiniz. Bu iki versiyonunda birbirinden farklı anlamları olabilir.

Deney – 3 : Bu deney bir kaç saat sürüyor. Başlangıç günü doğum gününüz. O tarihe kadar tüm profillerinizdeki doğum tarihlerini silip, profilleride arkadaşlarınıza kapatıyorsunuz ve beklemeye başlıyorsunuz. Resmi olarak doğum gününüz başladığından itibaren verileri kaydetmeye başlıyorsunuz; ta ki resmi olarak doğum gününüzün bitmesinden birkaç saat öncesine kadar. Buradaki esnekliği size bırakmış olsam da 2 -3 saat öncesi optimum süredir. Farz edelim 2 saat seçmiş oldunuz, doğum gününüzün bitişine 2 saat kala tüm sosyal network sitelerindeki profillerinizde doğum tarihinizi gösteriyorsunuz ve profillerinizi arkadaşlarınıza açıyorsunuz. Son saatin sonunda deney tamanlamış oluyor. İsterseniz ek bir yarım saat toleransınız olabilir geç kalanlar için. En sonunda ilk 22 saat ve son 2 saatlik zamandaki veriyi karşılaştırıyorsunuz. Analizi size kalmış.

Yukarıdaki deneyleri her yaş grubundan kişi evinde deneyebilir. Zararsızdır. Vermek istediğim ortak bir mesaj yoktur. Herkes mesajı kendi deney sonuçlarından çıkarabilir. İyi ki doğdunuz! :)

Related posts:

1. Doğum Günü Sendromu
2. Her Şeyi Beğenen Facebook İnsanları