afer.in » Mehmet Mert Sarı

Türkiye’de Draft Sistemi Olsa…

Mehmet Mert Sarı — Sun, 18 Jul 2010 16:00:46 +0000

Her spor dalında, yıldızlar yerlerini yeni gelen jenerasyonun yıldızlarına bırakır. Tabii aralarında bazen öyleleri vardır ki, alttan kim gelirse gelsin, onun seviyesine ulaşamaz; o ayrı konu (Ör: Michael Jordan, Muhammed Ali Clay). Amerika’da yeni yıldızların yetişmesini ve yetenekli sporcuların eğitim – öğrenim ile birlikte sportif gelişimlerini de bir arada yürütmelerini sağlayan bir sistem mevcut. Bu sistemin ardından da oyuncuların profesyonel olmalarını sağlayan draft sistemi geliyor.

Draft, Amerika’da sadece NBA’e yönelik bir uygulama değil. Başka profesyonel sporlar için de uygulanmakta. İlk olarak drafttan önceki kısma bakalım: Bilindiği gibi Amerika’da üniversite okumak oldukça pahalı. Ülkemizdeki gibi devlet üniversitesi kavramı yok. Lisede sportif başarısı yüksek olan öğrenciler, üniversitelerin çeşitli branşlardaki gözlemcileri tarafından tespit ediliyor. Daha sonra bu öğrenciler liselerinden mezun olduklarında, üniversiteler tarafından burs teklifleri alıyorlar. Üniversitelerinin takımlarında oynamaları karşılığında, eğitim masraflarının karşılanmasını sağlıyorlar. Öğrenciler isterlerse öğrenim hayatlarını tamamladıktan sonra, isterlerse de öğrenimlerini yarıda bırakıp profesyonel oluyorlar. İşin profesyonelliğe geçiş aşamasında da draft sistemi karşımıza çıkıyor. Sporcular mevcut öğrenim yılları dahilinde, sene sonu drafta katılıp katılmayacaklarının kararını veriyorlar. Eğer katılacaklarsa da bu sefer de NBA gözlemcileri devreye giriyorlar ve draftta kimi seçeceklerine karar veriyorlar.

Sistem gayet güzel! Şimdi biraz da ülkemize göz atalım. Ben ilkokuldayken Türkiye’de pop patlaması yaşanmıştı ve o zamanların en çok kullanılan lafı “Ya topçu olacaksın, ya popçu” idi. Her iki seçenek de okumadan, kolay yoldan para kazandırdığı için bu söz bu denli popülerdi. İşin popçuluk kısmı yazımızı ilgilendirmediğinden, topçuluk kısmını irdelemeye devam edelim.

Öncelikle ülkemizin en popüler sporu olan futbola bakalım. Kaç tane üniversite mezunu futbolcu var? Sonra da basketbol için aynı soruyu soralım! 80 yaşında, eski kaleci olan dedem, ortaokuldayken futbol sevdası ile okulu bırakmış. Günümüzdeki birçok sporcu da lise mezunu; hatta bazıları liseye dahi gitmemiş! Konunun futbol kısmını kapatıyorum; o sadece eğitim seviyesi konusundaki örnekti. Çünkü draftı futbola uyarlayamayız. Basketbolda ise ülkemizde bazı takımların basketbol okulları var veya “genç yetenekler aranıyor” başlığı altında çeşitli seçmeler yapılıyor. Bu seçmeler doğrultusunda sportif başarı gösteren oyuncular, profesyonel oluyorlar. Peki eğitim ne oldu?

Ülkemizde bunu yapan tek kurum Darüşşafaka. Gençlerin hem okullarında eğitimlerini üstlenirken hem de basketbol yeteneklerini geliştirmeleri için yardımcı oluyor. Bu sistemin ülkemizde yaygınlaşması için öncelikle basketbol sektörüne olan bakışın değişmesi lazım. Çok büyük yatırımlar yapılmalı; yani sadece basketbol okulları ile değil, basketbolun da okulun içine harmanlandığı bir sistem oluşturulmalı.

Ancak şu soruyu sormadan da edemiyor insan: Tüm bu yatırımı yapmaya değer mi? Çünkü sistemin vatanı olan Amerika’da, liselerarası basketbol maçları bile büyük bir izleyici potansiyeline sahip. Hatta bizim ligimizdeki büyük takımlar harici diğer takımların seyirci potansiyeline yakın! Bazı liselerin sahaları ise, yine ligimizdeki bazı takımların sahalarından daha büyük! Onlarda bir lise deplasmanı bile hakikaten deplasman takımı için zor geçebiliyor! Üniversite maçlarına girmiyorum bile :D !! Sadece üniversite maçlarının uluslararası yayınlandığını söylesem, aklınızda yeterli fikir oluşmuş olur! Yani adamların tüm bu yatırımları, sonuna kadar geri dönüşünü alıyor. Ülkemizde draft sisteminin oluşturulması için; önce Türkiye’de basketbol kavramının değişmesi gerekiyor!

Sistem layığı ile uygulanması beraberinde birçok artı getiriyor. Sadece düz mantıkla bakarsak bile, bir ülkedeki eğitimli insan seviyesi, ülkenin gelişmişliği ile doğru orantılı! Eğitimli sporcular da, spor hayatlarının ardından gazetelerde yazar veya televizyonlarda yorumculuk yaparken bizleri kanser etmez. Sürekli devrik cümleler, sabit sözler veya canlı yayında küfür – argo kullanımı yerine konuşmasını yazmasını bilen kişiler olurlar. İşin basketbol tarafında ise geniş kapsamlı gözlemciliğin ardından bulunan cevherler ile ülke basketbolu da çok büyük bir atılım yapmış olur.

Basketbolla kalın!

NOT: Yazının fikrini, yani “Türkiye’de draft” konusunu yazmam fikrini bana veren değerli arkadaşım Özgür Dönmez’e teşekkürler!

1 Temmuz Kapıda

Mehmet Mert Sarı — Wed, 30 Jun 2010 15:00:08 +0000

2009 – 2010 NBA sezonunu geride bıraktık. Ligin en çok şampiyon olan ilk iki takımı ve yine ligin finallerde en çok karşı karşıya gelen takımları olan Boston Celtics ve Los Angeles Lakers’ın bizlere sunduğu 7 maçlık seri, Lakers’ın şampiyonluğu ile son buldu (Ben her ne kadar Boston’un galip gelmesini istesem de:) Çünkü Boston’un “büyük üçlü” olarak adlandırılan Pierce, Garnett ve Allen’ın sağlıklı olarak veya başka bir deyişle bu yaşlanan üç oyuncunun tekrar buralara gelme ihtimalinin daha zor olması, beni Boston’u desteklemeye itti).

Draft seçimlerinin de ardından sıra geldi ligin transfer açılış gününe! Birçok takım, planlarını 2010 yazına endekslemiş durumda. Çünkü 2010 yazı LeBron James, Dwyane Wade, Amare Stoudemire ve Chris Bosh gibi büyük skorer ve/veya büyük oyuncuların serbest kalacağı yaz. Birçok takım salary caplerini (ücret sınırları) bu yaz kadrolarına bu isimlerden birini katmak için boşalttılar.

En çok merak edilen konu ise LeBron James’in nereye gideceği. Şu an ligin en önemli yıldızı, son iki normal sezonun MVP’si (en değerli oyuncu ödülü) olan James, şu an bir çok takımın iştahını kabartmakta. Lige adım attığı günden beri liseyi de okumuş olduğu, evi olan Cleveland’da forma giyen James’in, kadroya yapılan birçok takviyeye rağmen, bir türlü şampiyonluğa ulaşamaması kendisinin Cavs Organizasyonu’nu terk edebileceğini düşündüren etmenlerin başında geliyor. LeBron’u kadrosuna katmak isteyen takımların başında New York Knicks ve Chicago Bulls geliyor.

New York, bu yazı düşünerek şu an kadrosunda sadece 4 kontratlı oyuncuya sahip. Yani LeBron’a veya başka bir süperstara ayırabilecek oldukça büyük bir salary cape sahip. LeBron’un da New York gibi büyük bir şehre gelmeyi, elit bir seyirci potansiyeline sahip ve başarıya aç bir ekibe gitmesi büyük bir olasılık. Hatta benim görüşüm James’in önümüzdeki yıl Knicks Organizasyonu’nda olacağı.

LeBron’la ilgilenen bir diğer köklü kulüp olan Chicago Bulls’un ise kadrosundaki ilk değişiklik yeni head coachları oldu. Boston Celtics’in savunma antrenörü olan Tom Thibodeau, artık Bulls’un head coachu olarak kariyerine devam edecek. Genç ve istekli oyuncuların çekirdeğini oluşturduğu Bulls için sonuçların nasıl olacağı ise benim kafamda bir soru işareti. Thibodeau gerçekten iyi bir savunma uzmanı; ama baş antrenörlük oyunculara sadece savunma sistemleri uygulatmak kadar basit değil. Tabii ki savunma koçluğu da zor bir görev ve başarının temel direği. Ancak baş antrenörlük, oyuncuların tüm alanda kontrol altına alınması gereken bir pozisyon ve özellikle LeBron veya başka bir süperstar kadroya katıldığı takdirde takımdaki egoların hepsi ile nasıl başa çıkacağı tam bir soru işareti. Takımda zaten bir süperstar olan Derrick Rose ve istekli ve hırslı olan diğer genç oyuncular mevcutken, gelecek yeni egosü yüksek oyuncu ile takım kimyasının nasıl sağlanacağı merak konusu. Çünkü Thibodeau’nun ego mücadelesi ile bir tecrbesi yok.

Dwyane Wade ise sürekli Miami’de mutlu olduğunu dile getirse de, birçok veteran oyuncu ile gelen şampiyonluğun ardından emekli olan oyuncular sonrası takımda şu an her şey Wade’in eline bakıyor ve bu şekilde başarının gelmesi imkansız. Wade’in yanına savunmayı ve skor üretimini de beceren bir uzun lazım. Takımda Jermaine O’Neal var; ama kendisi Indiana günlerinden çok uzak. Ancak bu senenin free agentları arasında olan uzunlar olan Amare, Bosh veya Boozer oyunun sadece hücum tarafını başarıyla oynayabilen oyuncular. Bu üç all-star isim savunmadan bihaber isimler ve bu da Miami ve Wade’in durumunun nasıl sonuçlanacağını tam kestiremememe sebep oluyor.

Artık çok az bir süre kaldı! Aslında söylenecek çok şey var ama şimdilik kalan kısıtlı sürenin sonunda haberleri takip etmek en iyisi:)

Basketbolla kalın!

Magic Hata Yaptı

Mehmet Mert Sarı — Mon, 07 Jun 2010 16:00:41 +0000

Artık 2010 NBA Finali başladı. Ve ilk maçta kazanan Lakers oldu. Şahsen bu seride gönlüm Boston Celtics’ten yana! Bıktım Finaller’de Lakers izlemekten:) Şaka bir yana Boston’un Garnett, Allen ve Pierce üçlüsünün yaşlarının ilerlediğini de göz önüne alırsak, hazır sakatlıkları falan da yokken bir şampiyonluk daha yaşamaları yerinde olur.

Lakers, Finaller’e Phoenix Suns’ı eleyerek geldi. Biraz uzadı seri ama Suns bir türlü savunma alışkanlığı elde edemediğinden, sadece skor üreterek maç kazanmayı adet edindiklerinden Lakers’a boyun eğdi. Bir laf vardır “iyi hücum edersen maç kazanırsın; ama iyi savunursan şampiyon olursun” diye; Suns’ın bunu iyice etüt etmesi lazım bence. Mike D’Antoni’nin Phoenix’i ile göze çok hoş gelen şiir gibi oyun, şimdi tamamen o ayarda olmasa da Alvin Gentry ile bol hücumlu takım olarak devam ediyor. Ama savunma olmayınca da olmuyor. Bir kez daha uygulamalı olarak gördük.

Boston ise Doğu Konferansı Finali’nde Orlando Magic’i eleyerek adını NBA Finali’ne yazdırdı. Orlando ise geçen senenin finalisti. Peki ne oldu da Magic organizasyonu -sözüm ona- bu sene şampiyonluk iddiasını güçlendirmek için kadroda bir takım değişikliklere gitmişken, NBA Finali’ni dahi göremedi?

Hikaye şöyle başlıyor: Lig bitmiş, Lakers şampiyon olmuş, Hidayet’in kontratı ne olacak, Magic istediği ücreti verecek mi, yoksa başka bir takım mı derken Draft gecesi seçimleri izlerken o da ne! Gelen haber Orlando’nun Vince Carter ile sözleşme imzaladığını söylüyordu! O an belli oldu Orlando’nun Hidayet’ten vazgeçtiği. Çünkü Finallere giden yolda ve Finallerdeki performansıyla Hidayet, Orlando için ne kadar önemli ve perdenin arkasındaki asıl lider olduğunu göstermişti. Hakettiği ücreti vermeye kalkarlarsa da, Vince Carter’ın kontratı ile birlikte lüks vergisi sorunu çıkıyordu. Ve böylece Hido’dan vazgeçtiler. Ayrıca Vince’i almak için Magic bir de başarılı çaylakları Courney Lee’yi de New Jersey’e yollamıştı, ki Lee NBA’deki ilk yılında hiç de çaylak gibi oynamamış, Magic için de oldukça uygun oyun stiline sahip bir oyuncuydu. O da Hidayet gibi Carter takası ile harcandı.

Magic Organizasyonu, Carter’ı alırken bence akıllarındaki plan, oyun sıkıştığında da skor üretebilecek, forma sattırabilecek, bazen kolay düdük alabilecek, kağıt üzerinde kendilerini daha güçlü kılacak bir süperstar katmanın kendilerini şampiyonluk yolunda önceki seneye göre daha başarılı kılacağıydı. Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Carter’ın ne kadar harika bir skorer olduğunu tartışmaya dahi açmam. Adam o konuda saf yetenek. Hiçbir şekilde girmeyeceğini, hatta çembere bile gitmeyeceğini düşündüğünüz pozisyonları basketle bitirebilen, dengesiz şutları normalmişçesine atabilen mükemmel bir skor yeteneği. Ama olayın sadece skor üretimi olmadığının altını Suns’tan bahsederken çizdik. Carter kariyerinin hiçbir döneminde savunma yapan biri olmamıştır. Tamam Hidayet de öyle aşırı iyi bir savunmacı değil. Ama geçen sene finale giden yollarında, LeBron’u, Pierce’ı, Kobe’yi tutma işleri hep Hido’nun üzerindeydi. Final serisinde Kobe’ye yaptığı o muazzam blok, eğer bloğu yiyen kişi Kobe veya başka bir süperstar olmasaydı mutlaka jeneriklerin vazgeçilmezlerinden biri olacaktı.

Hido’nun tek farkı savunmadaki gayreti değil tabii ki. Asıl etkisi oyunun diğer

alanlarında ortaya çıkıyor. Hidayet’in soğuk kanlılığı, saha görüşü, basketbol bilgisi, pas ve top sürme kabiliyetleri, Magic hücumu için çok önemliydi. NBA’in en modern basketbolunu oynayan Orlando için, bu sezon izlediğim tüm maçlar ve play-off mücadeleleri bana gösterdi ki; topun el yaktığı tüm zamanlarda Magic, Hidayet’i aradı. Carter bu işin altından kalkamadı, kalkacak tipte bir oyuncu da değil.

Takımın oyun kurucusu ise başlı başına bir muamma! Jameer Nelson kolej yıllarında combo guard olarak oynadığı için, ne tam bir oyun kurucu ne de tam bir skorer guard. Topu alıp da içeri daldığında kendisi bile ne olacağını bilmiyor! Daha pas mı verecek şut mu çekecek, onun muhakemesini yapmadan dalıveriyor! Patlamaya hazır bomba! Dwight Howard’ın iyi arkadaşı olması, onun Magic’teki yerini sağlamlaştıran en önemli faktör bana kalırsa. Takımın oyun kurucusu, Doğu Konferansı Finalleri’nde 4 maçta 2,5 assist ortalamasıyla oynuyorsa orada soru işareti var demektir. Ligin şu an en iyi pivotu olan Dwight Howard gibi bir devi sahada unutmayı başaran takımdan ve oyun kurucusundan bu kadar olur! Hidayet’in eksikliği sadece Howard’ı değil Rashard Lewis’i de çok olumsuz etkiledi tabii ki. Kendi pozisyonunu yaratan tipte olamayan Lewis’e Hido hep pozisyon hazırlardı. Bu sene Magic’te Lewis’in performansı da geçen yıla göre oldukça düştü dolayısıyla.

Toronto da hiç Hidayet’e göre bir takım değildi ve bu da Hido’nun bu seneki performansının geçen seneye çok uzak kalmasına neden oldu. Bir kere takımda her topu potaya atmaya yeminli bir Bosh var! Calderon konusuna hiç girmeyeyim zaten! Umarım Hido bu yaz olacak bir takasla daha iyi bir takıma gider.

Carter ise; geçtim Hidayet’in boşluğunu doldurmayı, kendisinden bekleneni bile veremeyerek Orlando’nun yaptığı hatayı suratlarına vurmuş oldu. Normal sezonda değil de özellikle play-offlarda kendisi de üzerindeki sorumluluğu bilerek bir şeyler yapmaya çalışsa da Magic bu sene NBA Finali’ni göremedi. Kafalarındaki şampiyonluk stratejisi fiyasko oldu.

Basketbolla kalın.

Yüzüklerin Efendisi ve Tolkien Eserleri

Mehmet Mert Sarı — Sun, 02 May 2010 16:00:04 +0000

İlk kitabı elinize alıp baktığınızda kapakta Gandalf’ı görürsünüz. Kitabın arkasını çevirdiğinizde karşınıza çıkan yazı eserin güzelliğini çok güzel ifade etmektedir: “Dünya ikiye bölünmüştür, denir Tolkien’ın yapıtı söz konusu olduğunda: Yüzüklerin Efendisi’ni okumuş olanlar ve okuyacak olanlar: Artık Türkiyeli okur da okumuş olanlar tarafına geçebilecek! “Yüzüklerin Efendisi” son yüzyılın en çok okunan yüz kitabı arasında en başta geliyor; bilimkurgu, fantezi, polisiye, best-seller ya da ana akım demeden, tüm

edebiyat türleri arasında tartışmasız bir önderliğe sahip. Bir açıdan bakarsanız bir fantezi romanı, başka bir açıdan baktığınızda, insanlıkdurumu, sorumluluk, iktidar ve savaş üzerine bir roman. Bir yolculuk, bir büyüme öyküsü; fedakarlık ve dostluk üzerine, hırs ve ihanet üzerine bir roman.“.

Özellikle ilk cümle, muhabbet ederken konu Yüzüklerin Efendisi’ne veya edebiyata geldiği zaman karşımdakileri kategorize ettiğim cümle oluyor! Benim için de insanlar okumuş olanlar ve okuyacak olanlar olarak ikiye ayrılıyor bir anda. Üzülürüm hala okumamış olanlara da! Kimisi ise sadece filmleriyle ele alıyor ya, onları hiç anlamıyorum! Senaryosu bir kitabı esas alarak yapılan hangi film kitaptaki tadı verebilmiştir ki?

Aslında önce Yüzüklerin Efendisi’nin benim için ne ifade ettiğinden bahsedeyim. En sevdiğim edebi eser veya film desem -kendi açımdan- çok komik bir yanıt vermiş olurum; çünkü Yüzüklerin Efendisi bende bir hastalık kıvamında! Nasıl ki Star Wars’un fanatikleri vardır (dinine Jedi yazdıranlar mı istersin, Yoda’ya tapanlar mı istersin), bende de -tabii ki tapınacak kadar değil, mantıklı bir hastalık- Yüzüklerin Efendisi bir tutku. Üçlemeyi kaç defa okuduğumu veya filmlerin özel kesilmemiş sahnelerle birlikte olan ve üçü toplam 12 saat süren versiyonunu kaç defa izlediğim konusunda hiçbir fikrim yok! Hala gelişmeye devam eden bir figür koleksiyonum var ve bitirmeye çabalıyorum. Ancak Türkiye’de artık figürler kalmadığından veya kalanlar da büst/heykelcik sınıfında olduğundan çok pahalı. Ama ben yılmayacağım ve tamamlayacağım koleksiyonumu. Boynumda Tek Yüzüğün replikası olur çoğu zaman, parmağımda da Aragorn’un yüzüğü (çoğu kişi ne olduğunu bilmeden “Oğlum o yüzük ne lan parmağında kıro gibi” dese de ben takmıyorum tabii ki, cahilliklerine veriyorum :) olur öyle şeyler.

Peki neydi bende bu kadar büyük bir etki yaratmasını sağlayan? Ben Yüzüklerin Efendisi ile filmlerden önce tanışan biriyim. Bir kitabı okurken benim kıstas aldığım, yazının sizi tamamen içine alması ve kafanızı kitaptan kaldırana kadar o kitabı yaşamaya devam etmenizi sağlamasıdır. Yüzüklerin Efendisi’nin ilk sayfasından itibaren bir anda bu dünyadan soyutlanıp kendinizi Orta Dünya’da buluyorsunuz! Yüzük Kardeşiliği’nde önce bizleri kitaba ve bir Tolkien eserine hazırlayan çevirmenin notu ve çevirilmiş bir nota önsöz kısımları çıkıyor karşımıza. Sonra Tolkien’in elinden çıkan önsöz ile önceki iki kısımda ısınma turlarını attığımız o evrenin içine balıklama dalıyoruz! Orta Dünya ile ilgili bilgilerle karşılaşıyoruz; ama çok da ayrıntılı olarak değil. Sonra da asıl öykü başlıyor. İlk dikkati çeken, maceranın geçtiği mekanların sanki kurgu olduğu değil de birebir o mekanları görmüş veya yaşadığınız hissine kapılmanız. Shire’da buluyorsunuz kendinizi; akan derelerin, yeşlilliğin, Çıkınçıkmazı’nın içinde!

İkinci Dünya Savaşı zamanlarında tamamlanan kitapta, dünyamızın içinde bulunduğu durumun da biraz kitaba yansıdığını da hissetmek mümkün. Sadece bir fantezi kitabı olarak yaklaşırsanız çok ama çok büyük bir hata yapmışsınız demektir. İyiyi, kötüyü, gücün karakter üzerine etkisini, arkadaşlığı, macerayı, korkuyu, gerilimi, savaşı her şeyi bulabiliyorsunuz eserde!

Şimdi J.R.R Tolkien’in ne yaptığına bir göz atalım. Bence akıl almaz bir iş çıkarmış! Çünkü konu sadece Yüzüklerin Efendisi üçlemesi ile ilgili değil! Bir dil profesörü olan Tolkien aklında bir dünyayı -Orta Dünya’yı- yaratmaya başlıyor ve bu dünyanın ilk örneğini çocuklarına yazdığı Hobbit kitabıyla kaleme alıyor. Sonra birden bu kitap büyük bir ilgi topluyor. Bambaşka bir evrende, bambaşka ırklar ve dillerde geçen hikaye bir anda çok yüksek satışlara ulaşırken; bir yandan da saygın bir dil profesörünün bu tarz bir yazı kaleme alması, Anglosakson yazarlar camiası tarafından ilk etapta hiç de hoş karşılanmasa da devam eden eserlerde her biri şapka çıkarmak zorunda kaldılar. Hobbit’teki başarının ardından Tolkien de aklındakileri bir bir kaleme alıp, Orta Dünya’nın tarihini yazmaya başlıyor. Ölümünden sonra da oğlu Christopher Tolkien, babasının notlarından yola çıkarak Orta Dünya tarihini bizlere yansıtmaya devam ediyor.

Sadece bir kitap değil Tolkien’in yazdıkları. O kadar basite indirgemek haksızlık olur! Düşünsenize, şu an 3 çağına tanıklık ettiğimiz bir dünyayı sıfırdan yaratıyor, tüm tarihiyle birlikte! Haritalar hazırlıyor ve bu haritalar da çağlara göre coğrafi farklılıklar gösteriyor (nasıl ki dünyamız ilk başta tek bir bütün kara parçasıyken daha sonra ayrılmaların başlaması ile kıtalar oluşmuşsa, Orta Dünya haritası 1. çağda ve 3. çağda farklı), ırkların kendi dillerini ve alfabelerini yaratıyor! Tam bir tarih kitabı gibi olduğunu, aslında bir zamanlar tüm bunların yaşandığını bile düşünmeden edemiyor insan. Cüce alfabesinin latin alfabesi ile eşleşmeleri, ya da kitabın arkasında bir Elfçe-Türkçe sözlük bulmak insanı o farklı evrene götürmeye yetiyor da artıyor bile.

Aslında Tolkien eserleri ve Yüzüklerin Efendisi hakkında söylenecek çok daha fazlası var; ama bence okuyun! Kendiniz görün, hissedin ve yaşayın.

Benzer yazı bulunamadı.

Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (5)

Mehmet Mert Sarı — Wed, 21 Apr 2010 16:00:40 +0000

Artık Allen Iverson’un ve Phila’nın istediği tek bir şey vardı: Şampiyonluk. Ellerinde gerekli malzeme, arkalarında da ihtiyaç duydukları rüzgar vardı. Sezonu MVP olarak bitiren AI ve takımının karşısında play-off ilk turunda, önceki 2 yıl kendilerini play-off’ların dışına iten Reggie Miller’lı Indiana vardı. Bu durum her ne kadar onların üzerinde büyük bir baskı oluştursa da; ilk maçı kaybetmelerine rağmen Iverson’un liderliğinde Pacers’ı elediler. Kendilerine en çok zorluk çıkartan ve üzerlerinde en çok psikolojik baskıyı oluşturan takımı elemeleri, 76ers cephesinin kendilerine olan güvenlerini maksimuma çıkarttı. Iverson: “Indiana’yı elediğimizde artık hissediyorduk. Finale kadar bizi kimse durduramazdı.“.

Doğu yarı finali ise dillere destan bir çekişmeye ve benim de hala unutamadığım bir seriye dönüşüyordu. Rakip Toronto Raptors’tu ve seri, Vince Carter ile Allen Iverson arasındaki bir düello şeklinde geçti. Bir maç AI tek başına şovunu yaparken, ertesi maç bu sefer sazı eline alan Carter oluyordu. Seri Raptors galibiyetiyle başlamıştı ve ikinci maçta AI’nın 54 sayısı seriye eşitlik getiriyordu. 3. maçta ise bu defa sahneye Carter çıkıp 50 sayı atıyor ve Toronto’yu öne geçiriyordu. 4. maçı 76ers kazanıyordu ve 5. maç başlamadan önce Iverson normal sezon MVP’si ödülünü kazanıyordu. Bu moralle sahaya çıkan AI 52 sayı atarak, Majestelerinden sonra play-offlarda iki maç 50 sayıyı geçen ikinci oyuncu oluyordu. Kazanan tabii ki Sixers’tı. 6. maçta Carter 39 sayı atıyordu ve seri 7. maça uzuyordu. 7. maçta Toronto tüm savunmayı Iverson üzerine yoğunlaştırmış ve ona potayı göstermeme işini becermişti. Ayrıca Iverson daha sonraki serileri de önemli bir biçimde etkileyecek ciddi bir sakatlık yaşamaktaydı. Bu durumda Larry Brown devreye girdi ve Iverson’u skor tehditi olarak kullanmayıp, her ikili sıkıştırmada topu elinden çıkartmasını söylemişti. Maç bittiğinde kazanan 88-87 ile Sixers olurken, Iverson da 1989 play-offlarında (daha sonra coach’u olacak) Maurice Cheeks’ten sonra ilk defa bir play-pff maçında 16 asist üreten 76ers oyuncusu oluyordu.

Konferans finalinde rakip Milwaukee Bucks oldu. Kolej kariyerlerinde sık sık karşılaştırılan iki isim, Ray Allen ve Allen Iverson bu defa doğu finallerinde karşı karşıyaydı. Ama yukarıda belirttiğim gibi Iverson ciddi sakatlık problemleriyle savaşmaktaydı. Seride sakatlığı yüzünden 3. maçta sahaya dahi çıkamadı; ama 7. maça uzayan seride AI sorumluluğu yine eline aldı ve 44 sayı atarak Philadephia’yı NBA finallerine taşıdı.

Finalde rakip, tüm rakiplerini süpürerek gelen LA Lakers’tı. Medya, Lakers’ın Sixers’ı da süpürüp şampiyon olacağı kanısındaydı. Tüm bu curcunaya sinirlenen AI verdiği demeçte: “Bir çok insan bu noktaya ulaşamayacağımızı söyledi. Bencil olduğumu, takım arkadaşlarımı asla buraya taşıyamayacağımı söylediler. Şimdi de Lakers’ın bizi süpüreceği söylüyorlar. Göreceğiz!” diyerek mücadeleden kaçmadığını bir kez daha dile getiriyordu.

Ancak dediğim gibi Lakers tüm rakiplerini süpürerek finallere gelmişti. Böylece hem dinlenmek için hem de rakibin zaaflarını analiz etmek için bolca zamanları vardı. Sixers cephesinde ise durum tam zıttıydı. Raptors ve Bucks serilerinde canlarını dişlerine takmışlardı ve Iverson açısından da sakatlık sorunu vardı.

İlk maç başladığında AI Lakers potasına 38 dakikada 38 sayı yolladı. Ancak Shaq’ın, Mutombo’ya kurduğu üstünlük ile maç uzatmaya gitti. Ancak maçın son hücumlarında kendisine yapışan savunmacısı Tyron Lue’ya önce bir bakış fırlatıp, müthiş bir crossoverla Lue’yu yere serdi ve 48. sayısını attı. Ardından geri dönerken yerde olan Lue’nun üzerinden genişçe bir adım atarak “Ben bunu tüm sezon yaptım.” diyerek geçti gitti. Böylece Lakers’ın namağlup ünvanı kendi seyircisi önünde son buldu. Ancak bu kadar kendilerine güvenmeleri ve yorgunlukları serinin geri kalanı için, Sixers için durumu zorlaştırıyordu. Bir de Shaquille O’Neal vardı tabii! 2000′lerin başı, Shaq’ın ligi tamamen domine ettiği yıllardır. Serinin geri kalanında da Shaq iyice zıvanadan çıkmış bir durumda Mutombo’yu adeta ezdi geçti. Takımda herkesin az veya çok sakatlıkları vardı ve artık tükenmişlerdi. Tüm bunların paralelinde seri Phila için çok zor bir hal aldı ve kalan maçlarda Lakers, Sixers’ı mağlup ederek şampiyon oldu. Seride 32.9 sayı, 4.7 rebound ve 6.1 assistle oynayan Iverson ise pek çok kesimin saygısını kazandı. Bu arada 5. yazıya kadar Iverson’un lakabını da söylemediğimi farkettim: “The Answer“. Yazdığım bunca şeyden sonra sebebi de ortaya çıkıyor zaten!

Peşi sıra gelen sezonlarda gerek Larry Brown’un şampiyonluğa giden takımın kimyasıyla oynaması, gerek sakatlıklar derken, Sixers benzer başarıları göstermedi. 2001-2002 play-offlarında ilk turda Boston’a elendikleri seride bireysel anlamda Iverson yine iyiydi. Boston serisinde Pierce toplamda 151 sayı atarken Aı 150 sayı atmıştı. Erken biten sezonun ardından asıl şok saha dışında gelişen olaylarla geliyordu. 7 haziranda müessir fiil, haneye tecavüz ve yasadışı ateşli silah taşımanın da aralarında bulunduğu 9 ayrı suçtan dolayı tutuklandı. İddialara göre 1 haziranda eşi Tawanna ile tartışan AI, eşini evden kovmuş ve geri gelmesi durumunda ölümle tehdit etmişti. 2 gün eve dönemeyen eşinin kuzeninde kaldığını öğrenince, Tawanna’yı geri getirmek için amcasının silahıyla evi bastı. Polis geldiğinde ise evde büyük bir parti veriliyordu. Parti bitiminde tutuklanan AI’nın malikanesinin arkasında cam kırıkları ve kan izi bulunan bir Cadillac bulundu ama taşıdığı iddia edlien silah bulunamayanca, AI bu olaydan ucuz kurtuldu.

2002-2003 sezonunda play-off ikici turunda Memo’lu Detroit’e elendiler ve yenilgiden 10 gün sonra Larry Brown adeta kaçarcasına görevini bıraktı. Brown’un ardından gelen isim ise Chris Ford oldu; ancak bu ikilinin yıldızı da asla barışmadı. Her tartışmanın ardından AI’ı kenara çekti; hatta bazı maçlar hiç oynatmadı. Ancak başarı da gelmeyince ertesi sezon takımın başına eski bir Phila’lı olan Mauric Cheeks geldi. Bu arada 2003-2004 sezonu sonrası dağılan Lakers’ta Kobe’nin Shaq olamadan kendi ayakları üzerinde durmak istediği şeklindeki açıklamalarına da şöyle yanıt verdi: “Parmaklarına üç şampiyonluk yüzüğü takıp, Shaq’tan ayrılmak istemek kolay tabii. O şampiyonlukları kazanmamış olsaydı acaba bu sözleri söyleyebilir miydi merak ediyorum. Kobe’nin anlaması gereken şu: Shaquille O’Neal olmayınca hayatı daha güzel olamayacak! Daha iyi olmasına da imkan yok! Bu ligdeki herkes Shaq ile oynamak ister; çünkü o ligdeki en dominant oyuncu ve herkesin işini kolaylaştırıyor. Eğer Shaq ile oynama şansını Kobe yerine ben elde etmiş olsaydım belki benim 3 tane şampiyonluk yüzüğüm, belki de daha fazlası olacaktı! Kobe’nin de -benim yerime- bir sürü sayı krallığı ünvanı olacaktı.”

Cheeks döneminin ardından Allen Iverson 2006-2007 sezonunda, Carmelo Anthony gibi yetenekli bir genç forvetin yanına, Denver Nuggets’e takas oldu. Her ne kadar gönlü Philly ile olsa da, 2000-01 ruhu ve kadro derinliği bir daha geri gelmemişti. Ve AI gibi bir oyuncu başarıyı gerçekten hak etmekteydi. Denver’da geçen 2 sezonun ardından performansından pek bir şey kaybetmemiş olsa da (2 yıl için ortalama 25 sayı, play-offlarda ise 23.5 sayı), şampiyonluk gelmedi.

Ardından kariyeri için hiç de iyi olmayan bir takasla Detroit Pistons takımına geldi. Iverson kendi oynunu oynamayı seven bir oyuncu olduğundan dolayı, belirli kalıplara sıkışan ve yaratıcılık içermeyen Detroit sistemi Iverson için kötü bir sezonun habercisi oldu. Ardından aldığı sürelerden de memnun kalmayınca takasını istedi. Benchten oyuna girmek, onun kaldırabileceği türden bir durum değildi.

Ve bu sene ilk 5 başlayacağı bir takımda oynamak istediğini sürekli dile getiren Iverson, Memphis forması ile tekrar batı konferansının yolunu tuttu. Ancak çeşitli sebeplerden ötürü sadece 3 maç oynadı ve bu 3 maçta da kenardan oyuna dahil olunca, Memphis yönetimi ile ortaklaşa aldıkları kararla kontratını feshetti ve basketbolu bıraktığını açıkladı. Ancak kısa bir aradan sonra Phila’nın oyun kurucu pozisyonundaki sakatlıkların da tetiklemesiyle Iverson tekrar sahalara geri döndü.

Ancak Phila formasıyla da sadece 25 maça çıkabildi. Bunun sebebi ise kızının hastalığı. Henüz tam olarak bir teşhis ve tedavi bulunamadığı için Iverson zamanını kızının sağlık sorunlarıyla uğraşmak ile geçiriyor. Ayrıca eşi ile de arası açık ve boşanma davasının kapıda olduğu da konuşulmakta. Yani şu sıralar basketbol harici birçok sorunu var.

Her ne kadar bu yıl ve geçtiğimiz yıl alıştığımız, bildiğimiz The Answer‘ı izleyemesek de, 1996′dan bu güne bir çok basketbolsever için bir fenomen oldu Iverson. Yaptıkları, giydikleri, tavırları söyledikleri ile her zaman gündem konusu oldu. Yeteneği ve hızı birçok kişiye ilham verdi. Bence en iyi draftın en iyi oyuncusu ünvanını sonuna kadar hakeden bir isim! Evet, yazı dizisi burada bitiyor. Aslında söylenecekler sadece bunlarla sınırlı değil; ama burada kesiyorum. Okuyanlar Allen Iverson ile ilgili oldukça bilmediği şey öğrenmiştir sanırım; veya bilgilerini tazelemişlerdir. Ama kesin olan Iverson küçücük cüssesiyle sol kolundaki dövmede yazdığı gibi “only the strong survives” mantığını sahada bizlere gösteren muhteşem bir oyuncu.

Basketbolla kalın!

Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (4)

Mehmet Mert Sarı — Sun, 04 Apr 2010 16:00:48 +0000

Artık yazı dizimizin sonuna geldik sanırım! Bıraktığımızda Iverson muhteşem bir çaylak sezonunu geride bırakmıştı. Ancak bireysel başarısını takıma yansıtamamış olmasından ötürü, 76ers Organizasyonu sezonu gayet kötü bir sonuçla (22 galibiyet) kapatmışttığnı bir önceki yazımda anlatmıştım.

1997 sezonuna gelindiğinde Phila yönetimi, herşeyden önce Iverson-Stackhouse ikilisini efektif kullanacak ve gençlerle çalışma işini de kıvırabilecek bir coach arayışına girmişti. Iverson ise Reebok ile 10 yıllığına 50 milyon $’lık sponsorluk imzalamıştı ve tam reklamlarla medyanın gözü önünde olacakken; kendisini yine adliyede buldu! 3 arkadaş, AI’nın arabası ile seyahat ederken arabada bulunan uyuşturucunun sahibinin kim olduğu bilinmezken, Iverson bu durumdan 100 saatlik kamu cezasıyla kurtuldu. Ama bu yaşananlar “Iverson’un belalı geçmişi ile ilişiği devam mı ediyor?” sorularını da akıllara getirdi. Sonuçta hem NCAA’de hem de NBA’de yıllarca çalışmış olan deneyimli coach Larry Brown, 76ers’ın başına geçti. Gençleri alıp yetiştirmesi ile ünlü olan Brown ile anlaşılmasıyla birlikte Iverson ve Stackhouse iklisinin takıma çok daha faydalı olması hedefleniyordu. Aslında Larry Brown’un o yıla kadar 1988′de Kansas ile yaşadığı NCAA şampiyonuluğu harici büyük bir başarısı yoktu (o yıla kadar diyorum; Phila’dan ayrıldıktan sonra Detroit’le NBA şampiyonu olmuştur); ama Brown’un çalıştırdığı takımlar her zaman yaptıkları savunmayla ön plana çıkmışlardır.

Brown takımın başına geldiğinde uğraşması gereken ilk nokta çatışan egolar oldu. Iverson başına buyruk, emir almayı sevmeyen ve -geçmişinin de etkisiyle- herkese kendini kanıtlamak zorunda olduğunu hisseden, sahada çok konuşan ve eleştiri aldığında arkadaşlarına bile sataşan bir oyuncuydu. Stackhouse ise lige “Yeni Jordan” etiketiyle gelmişti. NBA’e AI’dan 1 yıl erken gelmişti ve esas liderin kendisi olması gerektiğini düşünüyordu. Tabii birine “Jordan” etiketi takmak, o kişinin omzuna çok çok büyük bir yük yüklemek oluyordu ve genç Stack, henüz buna hazır değildi.

Brown ise bu rekabeti takım için kullanma amacındaydı. Ancak bu bencil oyuncuların rekabeti, bir idmanda sokak kavgasına dönüşünce artık bu ikiliden biri, Phila ile yolları ayırmak zorunda kaldı. Coach Brown, tercihini daha ender bulunacak olan Iverson’dan yana kullandı ve Stackhouse Aaron Mickie, Theo Ratliff karşılığında Detroit Pistons’a takas oldu. Böylece Phila’nın savunma gücü artmış oluyordu. Skor gücü azalsa da daha az sayı yemek daha avantajlıydı. Takımı iyice tanıyan Brown’un Iverson hakkındaki görüşü ise şu şekildeydi: “İlk geldiğimde Allen iyi bir atletti. Ama ne yapacağını, nereye gideceğini, nasıl oynayacağını hiç bilmiyordu.” Bu sözlerle Brown, Iverson’un istediği şekilde oynamadığını anlatmaya çalışıyordu.

Bu açıklamaların ardından, Brown AI’yı kendi istediği gibi oynatmaya karar verdi ve radikal bir kararla onu skorer guard pozisyonuna çekti. Medya, kendisinden boy ve kalıp olarak büyük olan oyunucuların, ellerinde böyle bir fırsat varken oyunlarını AI üzerinden oynayacakları açıklamalarına karşılık, Brown ise “Biz onların başına daha fazla bela açacağız; çünkü kimse Allen kadar hızlı değil” diyerek oldukça iddialı bir yanıt veriyordu. Haklı olan Brown oldu! Bu formülle 1982-83′ten ber ilk kez Lakers’ı normal sezonda süpürdüler. Daha sonra Hakeem Olajuwon’lu, Drexler’lı, Barkley’li Houston’u devirdiler. Ama sezonun asıl flaş olayı 16 maçtır yenemedikleri Bulls’u da devirmeleri oldu. Ancak Bulls galibiyetleri AI üzerinde pek de iyi etkiler doğurmadı. Zaten şişkin egosu ve kendini kanıtlama hırsı ile tutuşan AI’nın, Bulls’u ve Jordan’ı yenince artık ayakları yerden kesilmişti! Daha çocukken hocalarına “Eğer bir gün Jordan’la karşılaşırsam, onu altedebileceğimi biliyorum.” şeklinde konuşan AI, bir de üzerine bu dediğini gerçekleştirince zaten sivri dilli olarak nam salmışken, iyice radikal ve sansasyonel konuşmalara imza attı ve bu halk önündeki imajı için hiç de yapıcı olmadı. Sürekli Jordan, Barkley gibi eski oyunculara saygı duymadığını, Jordan’ın aslında faza abartıldığını söyleyip durması, oldukça tepki çekmesine neden oldu. Ayrıca Stackhouse ile yaşadığı kavga, coach Larry Brown’u pek takmaması gibi hareketleri de, insanların kendisine ön yargıyla yaklaşmasına sebep oluyordu.

Tüm bunlarla Iverson yetenekli ama az sevilen oyuncular kategorisinde tepelere tırmandı! 76ers taraftarı da karakterinden biraz şüphe duysa da oynuna aşıktı. Aslında değişim de başlamıştı! Gelecek sezonda (yani 1998-99 sezonu) 1990-91′den bu yana ilk defa play-offlara kaldılar. Ancak belirli bir eksik vardı; o da Iverson’daki liderlik ve olgunluk! Ama dediğim gibi değişim başlamıştı. Ayrıca 98-99 sezonunda Iverson 26.8 sayı ortalama ile normal sezonu sayı kralı olarak bitirmişti. Böylece AI, Chamberlain’den sonra bu ünvanı kazanan ilk 76ers oyuncusu oluyordu, ki Chamberlain diyorum!:DNasıl bir gurur olduğunu anlayın!

İlk play-off macerası ikinci turda Indiana’ya süpürülmeleriyle son buldu ve bu hezimet Iverson ile Brown arasındaki gerginliği tekrar alevlendirdi. Brown, ondan liderlik beklerken, o ise rap, madya demeçleri ve gece hayatıyla ilgileniyordu. Takımın hücum ritmini bozduğunda artık Brow onu kenara alıyor; ama bu sefer de AI onu dinlemiyordu. Iverson’a göre kendisi herşeyi doğru yapıyordu. All-NBA ve sayı krallıkları maalesef Allen üzerinde negatif etki yaratmış ve iyice şımarmasına sebep olmuştu. Sürekli medya önünde Brown’u eleştirirken, Larry Brown da aynı şekilde yanıt verince zaten antrenmanı sevmeyen AI, antrenmanları iyice asmaya başlamıştı. Brown’la neredeyse sadece maçlarda yüzyüze gelmeye başlamıştı. Bardağı taşıran son damla ise Miami deplasmanında otel odasından antrenman salonunu arayarak başı çok ağrıdığı için antrenmana gelemeyeceğini söylemesi ve hemen ardından odayı geri arayan Brown’un telefonuna çıkmaması ve aslında AI’nın bir önceki gece Miami’de gece hayatında olduğundan dolayı yorgun olduğu söylentileri oldu. Kendisini “Bakın ne kadar kötüymüşüm ki telefonu dahi duymadım” diye savunurken, daha sonra “Dondurucu Philly’den Miami’ye gelmişim, dışarı çıkmayayım da ne yapayım!” diyerek itiraf ediyordu.

Ancak tüm bunların yanında saha içi performansı her zamanki gibi harikaydı. Ve 2000 yılında ilk All-Star maçına çıktı. Aynı sene play-offlarda yine ikinci turda Reggie Miller ve Indiana’ya tosladılar ve bunun ardından AI ile yolların ayrılması gündeme geldi. Pistons ile her konuda anlaşıldı; ancak AI takas edileceğini duyunca takımda kalmak için yalvardı! Tüm idmanlara zamanında katılacağı, liderliği daha fazla üstleneceği, Larry Brown, takım arkadaşları ve toplumla iyi geçineceği konusunda söz verdi. AI Phila’da kaldı ve gerçekten de değişti! Çok daha olgun, yapıcı ve gerçek bir süperstardı artık. Artık insanlar onun sadece oynuna aşık değillerdi. Artık kişiliği ile de sevilen biri haline gelmişti.

2001 All-Star maçı ise dillere destan bir maç oldu. Batının ezici pota altına karşı doğunun süratli guardları…! Maçta batı ezip geçiyordu ve bir ara farkı 21 sayıya kadar çıkardılar. AI, Sixers’taki gibi sazı eline aldı: “3. çeyrekte kenarda otururken kendimize sorduk, niye kazanan biz olmayalım? Niye bir All-Star maçında 19 sayıdan geri gelenler olarak anılmayalım?” O gazla AI, Starbury ve Ray Allen’ın oyunuyla maçı doğu 1 sayı farkla kazandı! Dikembe Mutombo o gece için “Ben son 7 yıldır All-Star’ım ama böyle maç görmedim! Sanki bir şampiyonluk maçıydı!” diyordu. Maçın MVP’sine geldiğimizde Washington’daki seyirciler çılgınlar gibi alkışlıyorlardı! Bir zamanlar Hoyas ile bu şehri temsil eden ve şimdi bir NBA yıldızı olan, kendi oyuncuları MVP ödülünü kaldırıyordu! Karşılaşma sonunda Iverson şunları söyledi: “Herkes bizim ’size’ımız yüzünden maçı kazanamayacağımızı söylüyordu. Ama önemli olan kalbinizin ’size’ı.“

Sezonun devamında Phila, gayet başarılıydı. Artık Play-Offlar için hesaplar, hatta NBA Finali için hesaplar yapılıyordu. Lakers ile boy ölçüşmek istenildiğinde guard pozisyonunda Iverson’un Kobe için yeterli hatta fazla olduğunu düşünen Brown, Shaq için takımda ayarlamalara gitti ve savunma hattı için Dikembe Mutombo’yu kadrolarına kattılar. 2000-2001 sezonu Phila için oldukça bereketli geçti. Iverson nihayet hayallerini süsleyen ve hakettiği normal sezonun MVP’si, Larry Brown yılın koçu, Dikembe Mutombo yılın savunmacısı ve Aaron McKie de en iyi 6. adamı seçildi. Kendilerine güveni tam olan bu takım artık play-offlar, NBA Finali ve şampiyonluğu hedefliyordu.

Yahu bu sefer yazı biter diyordum; ama yine bitmedi! Lige ve basketbola iz bırakmış bir adamdan bahsettiğimiz için anlatacak da çok şey oluyor. 5. bölüm son olacak ama! Belli oldu :D Yazının son bölümü NBA Finali, sonrasındaki duraklama dönemi, takaslar ve bu sezonki veda ile geri dönüşün ardından kızının rahatsızlığı sonucu oynamayışı ile son bulacak!

Basketbolla kalın!

Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (3)

Mehmet Mert Sarı — Sun, 14 Mar 2010 17:00:22 +0000

En son bıraktığımızda, Allen Iverson artık profesyonel olma kararı almıştı. 1996 Draftı! Efsane draft! Daha önce de bahsetmiştim. Tekrar 96 draftındaki isimlere göz atacak olursak göze çarpan isimler: Allen Iverson, Kobe Bryant, Ray Allen, Steve Nash, Stephon Marbury, Peja Stojakovic, Jermaine O’Neal, Marcus Camby… Aklımda daha birçok isim var ama 1996 Haziranı’nda, draft gecesi takımların işlerinin ne denli zor olduğu, yapılacak bir hatanın kulüp tarihini etkileyecek çapta olduğu apaçık!

Çaylak Sezonu

İşte bu rakiplerle katıldı drafta AI. Ancak Philadelphia yönetimi, seçim hakkını Georgetown’un hızlı, yetenekli; ancak geçmişi soru işareti olan bu adamdan yana kullanacaktı. Aslında draft öncesi 76ers’e de şöyle bir bakacak olursak, hiç de iç açıcı bir tablo karşılamıyor bizleri! Phila formasıyla lige ağırlığını koyan son isim Charles Barkley’di. Son 6 yıldır da takım sürekli negatif bir ivme ile seyrediyordu. Bir önceki yıl draftında 3. sıradan North Carolina’nın süperyıldız adayı guardı Jerry Stackhouse’u kadrolarında bulundurmaları ve Stack’in de çaylak sezonunda gösterdiği 19.2 sayı ve 3.8 assistlik oynu ile 1995-96 sezonunda Phila azıcık bir kıpırdanma gösterse de, Stackhouse’un sakatlanması ve peşpeşe alınan mağlubiyetler ile, takım tarihinin en kötü lig sonucunu (18 galibiyet-64 mağlubiyet) elde etti. Bu sonuçla draft lotaryasında ilk sıra Phliladelphia’nın oldu (NBA’de güçsüz kalan takımların, rekabete devam edebilmesi için böyle bir uygulama olduğundan bahsetmiştim). Draft sonrası 76ers, ligin en iyi genç guard ikilisine sahip olmuştu!

Lig başladığında Iverson hızıyla herkesin ağzını açık bırakıyordu! Sadece hızlı da değildi, oyunu takip etmeyi bilmesi ve atletikliğiyle, bazen hücum reboundlarını dev pivotların üzerinden çekiyor, bazense onların üzerinden smaçlıyordu! Iverson’un sahadaki imzası ise bilindiği üzere “cross-over”larıydı. Bu hareketi yıllar önce bir aradaşından görmüştü ve ne kadar efektif olduğunu da. Aslında kural kitabında AI’nın bu imzası hatalı yürüme! Çünkü crossover hareketinde yön değiştirme esnasında daha doğrusu yön değiştirmeden hemen önce anlık olarak topu kavrıyor; yani driplingini kesmiş oluyor! Ama anlatırken de “yön değiştirme esnasında/hemen önce” diye tabir edebildim! Çünkü Iverson bu hareketi o kadar akıcı yapıyor ki; steps kararı çıkması için aslında yavaşlatılmış çekimi izlemek lazım! NBA yönetimi bu durumu farkettiğinde, Iverson’a şaka gibi bir faks yolladı: “Bay Iverson, şortunuz çok uzun,aksesuarlarınız da çoraplarınızın gözükmesini engelliyor. Bir de aslında durdurulması imkansız cross-over hareketinizin kurallara aykırı olduğunu tespit ettik. Hareketlerinizi değiştirin ya da sonuçlarına katlanın! İyi günler.”. Bu olayın ardından üst üste iki maç, AI her crossover yaptığında hakemler steps düdüğü çaldılar. Bunun üzerine çılgına dönen ve kariyeri boyunca sivri dilini kullanmaktan sakınmayan Iverson: “Ben bu hareketi hayatım boyunca yaptım. Bu hareket beni NBA’e getirdi! Kasetleri izleyip ne yaptığıma bakacağım ama elimi topun altına sokup kavramıyorum; elim topun yanında kalıyor! Ama rakip bench “Topu taşıdı!” diye bağrışmaya başlayınca hakemler etki altında kalmaya başladı. Zaten hepsi çalmaya meyilli!” şekline açılamalar yapınca, geçmişi nedeniyle hali hazırda kendisine kuşkuyla yaklaşan NBA yönetimi, Iverson’u sıkı bir takibe aldı. Uzun dizlikleri ve şortu nedeniyle maçın adamı seçilmek gibi basit haklarından mahrum edildi. Aslında olay basit! Iverson, çaylak sezonunda rekorları alt üst ederek, Stackhouse ile harikalar yaratıyor, basketbolseverler AI için “Ligin yeni süperyıldızı mı?” diye konuşurken; NBA yönetimi de onun süperyıldız olabilmesi için öncelikle kendi istedikleri tipte bir oyuncu olması gerektiğini işaret ediyordu.

Henüz çaylak sezonunda bu denli ilgiyi çekince, NBA’den isimler de onun hakkında birşeyler söylemeyi kendilerine görev biçtiler. Charles Barkley, AI’yı çok bencil bulduğunu ve 76ers’ın geleceğinin bu adamlar olamayacağını söyledi. Bir Bulls maçında, Bulls oyuncuları devre arasında Iverson’ı takım arkadaşlarına da pas vermesi konusunda telkin ettiler. NBA’in en delilerinden Dennis Rodman bile Iverson’ın davranışlarını eleştirenlerden biriydi. Dediğim gibi, Iverson asla lafını esirgemeyen biri olmuştur. Bu kariyerinin başında da böyleydi, her zaman da böyle olacak. Önüne gelenin kendisine birşeyler söylemesi üzerine, bu sefer de kendisi bir şeyler söyledi: “Onlar büyük oyuncular olabilirler; ama hiçbiri saha dışında umrumda değil!“. Kendi işine baktı ve oyunuyla taraftarın ve rakiplerinin saygısını kazandı. Önce kasım ayının en iyi çaylak oyuncusu ödülünü aldı. Sonra All-Star hafta sonunda çaylaklar maçı için Doğu karmasındaki yerini aldı. Birçok kişinin bilmediği bir ayrıntı daha: Çaylak sezonunda Iverson smaç yarışmasına da seçilmişti. Ancak sakatlık sebebiyle katılamadı. Çaylaklar maçında ise lig başladığından beri performansıyla ve kaprisleriyle adı sıkça anılan Kobe Bryant ile ilk düellosuna çıktı. Maçı kazanan Doğu karmasında ( O zamanlar çaylaklar maçı da All-Star gibi Doğu-Batı karması şeklinde yapılıyordu) Iverson 7/11 şut isabetiyle 19 sayı, 9 assist, 4 rebound, 3 topçalma ve 3 blok ile oynayarak kariyerinin ilk MVP ödülünü aldı. Batıda ise Kobe Bryant 31 sayı ile karşılaşmanın en skoreri olmasına karşın, yanlış şut seçimleri ve 7 top kaybı ile takımının ritmini bozması ile öne çıktı.

Çaylak sezonunun nisan ayında ise Iverson durdurulamaz hale gelmişti! Charlotte maçında 32 sayı, 10 rebound ve 7 assist üretti. 12 Nisan’da Cavs’e 125-118 kaybettikleri maçta ise, 50 sayı üreterek, Wilt Chamberlain’in 37 yıldır kırılmayan üst üste 5 maç 40 sayı barajını aşma rekorunu kırıyordu. En genç 50 sayı atan oyuncu olma onurunu ise 49 günle kaçırıyordu (1965′te Rick Barry bu başarıyı göstermiştir). Sezonu 23.5 sayı ile bitirdi ve normal sezon sayı krallığında 6. oldu. Sezon ortalamalarını 23.5 sayı, 7.5 assit ve 2.07 top çalma ile tamamladı ve yılın çaylağı ödülünü de kazandı. Son yıllarda bir çaylak tarafından sergilenmeyen muazzam bir bireysel performanstı.

Ama Iverson’un bu başarısının bireyselliği takımının hiç bir işine yaramıyordu! Çaylak sezonunda, oyun kurucu olarak oynayan bir basketbolcunun sergilemesi gereken liderliği ve takımı yönetme becerisini gösteremedi. Ancak bireysel açıdan bakıldığında yaptıkları muhteşemdi. Bir de yanında Jerry Stackhouse olunca durum gittikçe çığırından çıkan bir boyut alıyordu! Neredeyse bu ikili maçlarda sayı krallığı yarışındaydı. Bu ikilinin sezon ortalamaları 44.2 sayı olmasına karşın, Philadelphia’nın sezonu sadece 22 galibiyetle Atlantik Konferansı 6.sı olarak bitirmesi; bu guard ikilisi ile işlerin hiç de iyi gitmeyeceğini ve revizyonun şart olduğunu haykırıyordu.

Yazıya -araya başka bir şey karıştırmazsam- Iverson ve Phila’nın NBA finaline giden yolculukları ile devam edeceğiz!

Basketbolla kalın!

Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (2)

Mehmet Mert Sarı — Sun, 28 Feb 2010 17:00:31 +0000

Biraz gecikme oldu; yazıyı takip edenlerden özür dileyerek başlayalım. Şimdiii, ilk yazımda Allen Iverson’un çocukluk yıllarında ve lise döneminde hayatında nelerle karşılaştığını yazmıştım. En son uğradığı haksızlık ve hapis süreci gelmişti.

Üniversite Yılları: Georgetown Üniversitesi

Yaşanan bu hapis dönemi, hem lise yıllarında kendisini vitrine koyacak fırsatlardan mahrum kalmasına sebep vermişti, hem de ileriye dönük üniversite hayallerini de büyük riske atmıştı. Çünkü edindiği kötü şöhret kendisine burs verme teklifinde bulunan okulların bu kararlarından vazgeçmesine; burs vermeyi planlayan kolejlerin ise kötü nam salan bu adamı okullarına davet etmeye cesaret edememelerine sebep olmuştu. Oğlunun geleceğini NBA ile şekillendiren annesi Ann Iverson ise çeşitli kolejlerden randevular alıp, okul yöneticilerini oğlunun başından geçen kötü şeylere aldırış etmemelerine ve onun yetenekleriyle ilgilenmelerine ikna etmeye çalışıyordu. Tek tek suratına kapanan kapılar, Georgetown Üniversitesi ile son bulmuştu. Georgetown’un Iverson’a sadece koçluk değil babalık da eden koçu John Thompson, Ann Iverson ile görüşmesini şöyle anlatıyordu: “Bende bu çocuk ile ilgili merak uyandıran şey annesi oldu. Ortada bahsi geçenin oğlunun hayatı olduğunu ağlayarak ifade ediyordu. Benden sadece tek bir şans istedi, tek bir şans! Ben de merakımın da etkisiyle oğluyla görüşmeyi kabul ettim. Allen’la konuşurken dikkatimi çeken ilk şey, karşımdaki çocuğun çok zeki olduğuydu. Hayatındaki tüm olumsuzluklarla yüzleştiği ve bunları ardında bıraktığı izlenimine kapıldım ve bu beraberinde kötü bir şöhret getiren bu adam için çok önemli oldu. Ben de tek bir şartla birlikte çalışmayı kabul ettim: Mahkeme kararındaki şartları yerine getirdiğine ve adli kaydının temizlendiğine dair belgeyi getirmezse, imza atılmayacaktı.”.Birkaç aylık gecikmenin ardından Iverson, Georgetown Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’ne kaydoldu. Neden mi güzel sanatlar? Belki pek bilinmez ama Iverson çok yetenekli bir ressamdır. 17 yaşındayken resim dersleri veriyordu. Georgetown yıllarında ise, ev odasının kapısının arkasına Majesteleri Jordan’ın bir portresini çizmişti. Ayrılırken kapıyı da beraberinde götürmek istemiş; ama ev sahibi izin vermemişti.Koç John Thompson, Iverson için bir koçtan fazlası olmuştu. AI’da eksik kalan baba figürünü de elinden geldiğince tamamlamıştı. Georgetown Hoyas, aslında NBA’e kazandırdığı uzunlarıyla ünlüydü ve Thompson da çok iyi bir guard eğitmeni değildi. Ancak üniversite takımlarında belirli bir kariyere sahip olabilen sayılı siyahi kişilerden olan Thompson,Iverson’un yaşadığıklarından da etkilenmiştir. Basının kendisine Iverson için herhangi bir ayrıcalık tanıyıp tanımaycağı sorusuna ise: “Allen’a güveniyorum. Güvenmesem zaten takımıma almam; ama defalarca söylediğim gibi: Takımda bir çıban istemiyorum ve burası da sorunlu olanlar için bir rehabilitasyon programı değil“.

19 Nisan 1994′te Iverson’un kolej kariyeri resmen başladı. Tabii geçmişi de sürekli peşindeydi. Artık Georgetown Hoyas’ın her deplasmanında seyirci rekorları kırılıyordu! Iverson’un en küçük hatasında bile, geçmişi hemen gözüne sokuluyordu. Hatta Georgetown Üniversitesi’nin resmi gazetesi The Hoya’da bile “AI bizi temsil etmiyor, sembolümüz olamaz.” tarzında köşe yazıları yayımlanıyordu. Deplasman maçları ise dediğim gibi seyirci rekorları kırıyordu! Iverson’u geçmişi ile yargılamak, yuhalamak, küçük düşürücü pankartlar açmak, hakaret etmek için birçok insan salonlara hücum ediyordu. Özellikle dinsel kuruluşlardan ve kiliselerden büyük destek alan, Hıristiyan-muhafakazakar kesimin okulu olan Villanova Üniversitesi’nde oynanan maçlar, AI’nın geçmişi ile ilgili çok ileriye giden atıflara sahne oldu ve sonunda koç Thompson sessizliğini bozdu: “Hayatta kabul edilebilecek ve edilemeyecek şeyler vardır. Bu kabul edilemeyecek cinsten! Bu tür ahlaki bir bozukluğu çekecek olan kişi ben değilim! Hele ki bir cemaat üniversitesinin böyle yapmasına tahammül edemem! Değil Villanova, kendi üniversitemde bile böyle bir şey olsa istifamı verirdim. İşte gidip de Villanova yetkililerine de bunları söyledim“.

Tüm bu olumsuzluklara rağmen Iverson gereken yanıtı sahada herkese veriyordu; çok hızlıydı, çok yetenekliydi! Georgetown’a gelmeden önce Associated Press tarafından Virginia’nın en iyi basketbolcusu seçilmişti. Dönemin Kasas koçu ve North Carolina’dayken Michael Jordan’ın antrenörü olan Roy Williams, Iverson için “Belki de hayatımda gördüğüm en iyi guard.” yorumunu yaparken, Arkansas koçu Nolan Richardson ise söyledikleriye Iverson’a hakkını veriyordu: “Hayatımda bir sürü uçuk kaçık şov izledim. Yapılamayacağını düşündüğünüz birçok şey seyrettim. Hatta bir kez Elvis’i bile gördüm; ama bu adam gibisini hiç bir yerde görmedim!”

NCAA (Amerikan kolej basketbolu ligi)’de başarıya aç olan Georgetown, Iverson önderliğinde tekrar eski saygınlığına kavuşmaya başlamıştı. Medya bu sefer Iverson’un basketbol meziyetlerini konuşmaya-yazmaya başlamıştı. Bugüne kadar kimsenin görmediği kadar çabuk, ufak tefek cüssesine aldırmadan pota altına dalan, crossoverlarıyla en iyi savunmacıları şaklabana çeviriyor ve savunmasıyla da birçok top çalarak sahada hemen hemen her şeyi yapıyordu. 1994-95 sezonunda Hoyas 19 galibiyet 9 mağlubiyet ile NCAA turnuvasına katılmaya hak kazanırken AI 20.4 sayı, 4.5 assit, 3.3 rebound ve 3 top çalma ortalamalarıyla All-America ve All-Big East kadrolarına seçildi. Turnuvada son 16 takım arasına kalan Hoyas’ı daha sonra yanyana oynayacağı Jerry Stackhouse’lı North Carolina eledi; ancak Hoyas 6 yıl aradan sonra Sweet 16′ya kalmış olmayı kutluyordu.

1995-96 sezonunda ise artık Hoyas’ta beklentiler artmıştı. Ancak güçlü doğuda ilk kapışma gelecekte de NBA’de büyük yıldızlar olacak olan Iverson ve Ray Allen’ı karşı karşıya getiren Hoyas-UConn maçı oldu. Ulusal kanaldan da yayınlanan maçı Iverson ve Hoyas kazanmış, Iverson Ray Allen’ın 5/18′lik düşük isabetine karşı 26 sayı, 8 top çalma ve 6 assitle maçın da kahramanı olmuştu. İlk meydan okumasından zaferle çıkan Iverson için sırada bir önceki yılın intikamı olacak olan Villaniva maçı vardı. O maça kadar 24 galibiyet 5 mağlubiyet ile harika bir sezon geçiren Villanova’yı, ödeşmek için sahaya çıkan Iverson adeta tek başına devirdi. Iverson’un 37 sayısı ile Hoyas maçı 106-68 kazandı. Sezon sonunda 25 sayı, 4.7 rebound, 4.7 assist ve 3.35 top çalma ortalamaları ile oynayan AI, Hoyas’ı da 29-8′lik bir dereceyle 1990′dan beri ilk kez ülke 4.lüğüne yükseltti. Bu sefer de Marcus Camby’li Massachusets engeline takıldılar ve Final Four’da turnuvaya veda ettiler.

Geçen başarılı sezonun ardından artık kritik bir karar evresi gelmişti. Kız kardeşinin sağlığı gitgide kötüleşiyordu ve annesi de masrafları karşılamakta güçlük çekiyordu. Artık karar zamanıydı! Ya hazır NBA’e 1 numaradan adım atma şansı varken profesyönel olacaktı ve kardeşini tedavi ettirebilecekti; ya da herkes kendisine sırt çevirirken ona yardım eden koç Thompson’a vefa borcunu ödeyecekti. Koç kendisine seçim şansı bile tanımadı ve onu birçok NBA yıldızının da menajeri olan David Falk ile tanıştırdı. Bu noktadan sonra yapılan anlaşma ile, aile lüks bir apartmana taşındı, Iliesha için özel bir doktor tutuldu ve 1996 draftı için bekleme başladı!

Bundan sonra Iverson’un NBA kariyeri ile yazıma devam edeceğim.

Basketbolla kalın!

Bir SüperStar’ın Hikayesi-Allen Iverson Bölüm (1)

Mehmet Mert Sarı — Sat, 13 Feb 2010 17:00:32 +0000

Yıl 1996! Haziran ayında draft günü gelip çatıyor! 1 numaradan seçme hakkı Phila’daydı ve ekip tercihini Allen Iverson’dan yana kullandı. 1996 draftının ne kadar efsanevi olduğunu önceki yazılarımdan birinde dile getirmiştim. Ve Philadelphia gerçekten çok iyi bir seçim yapmıştı.

Bu yazı dizisinde Allen Iverson’un hayatını anlatacağım. Sadece NBA kariyerini değil; adını NBA tarihine yazdırmış, sadece liderliğin değil; asiliğin, savaşmanın, mücadelenin ligdeki simgesi olan bu küçük dev adamın bu günlere nasıl ulaştığını da bu dizide okuyacak meraklı olanlar!

Çocukluk Dönemi

Tam adı Allen Ezail Iverson olan oyuncu 6 Temmuz 1975 tarihinde Hampton, Virginia’da doğdu. Annesi Ann ise AI’yı doğurduğunda henüz kendisi bir çocuktu (15 yaşında idi). Babası ise, annesi ona hamileyken ortalardan kaybolmuştu. Baba Allen Broughton ortaya çarptırıldığı hapis cezasıyla 1997′de çıkıyordu ve medyada bu durum Iverson’ın babası kız arkadaşını bıçakladı olarak yankı

buluyor ve şahsından tekrar bir haber çıkmıyor. Iverson’un kendisine baba figürü olarak aldığı tek kişi ise Michael Freeman adında eski bir liman işçisiydi. Ancak bu kişi de sürekli uyuşturucu satışı ile uğraşıyordu. Bir gün satış esnasında suçüstü yakalandıktan hapisteyken kendisini ziyarete gelen Iverson, Freeman’ın parçalanmış ayakkabılarını görünce kendi ayakkabılarını çıkartıp Freeman’a vermiş ve eve kadar çıplak ayakla dönmek zorunda kalmıştı. Zira Freeman uyuşturucu satışına çok para kaldırmak için değil, karınını doyurabilmek için karışmıştı.
Iverson’un hayatı da farklı değildi. Annesi ve büyükannesiyle fakir, her türlü belanın olduğu arka mahallelerde yaşıyorlardı. Annesi bulabildiği her işi yapıyordu; ancak yeterli olmadığından çoğunlukla evin elektriği, suyu, doğal gazı kesik olurdu. Yağmurlu günlerde eski binalarının tıkanan kanalizasyonu sebebiyle dairelerini sular basmaktaydı. Ancak Iverson olgun bir çocuktu ve yaşadıkları yüzünden annesini suçlamıyordu. Kadının bulabildiği her işe koşturduğunu görmezden gelmiyordu. Daha sonra aile daha da kalabalıklaştı ve iki kız kardeşi de aileye katıldı.
Ünlü spor dergisi Spor Illustrated’in haberine göre henüz 4 yaşlarındayken annesi Iverson’a ailenin erkeği, reisi olacağını söylemişti. Yaşına göre birçok sorumluluk onun omuzlarındaydı. İşin aksi annesinin erkek arkadaşları, aileye herhangi bir yarar sağlamak bir yana, zarar veriyorlardı! Örneğin lisedeyken “yılın en iyi futbol (Amerikan futbolu) oyuncuları” ödüllerine davet edilen ancak kıyafet almaya parası olmayan Iverson’a futbol koçu cebinden bir kıyafet almıştı; ama annesinin erkek arkadaşı, davetin ardından o kıyafeti zorla Iverson’dan almıştı. Iverson kardeşlerinin de bakımıyla uğraşıyordu. Ancak herşey onun elinde değildi. Dairenin sağlıksız koşulları sebebiyle kız kardeşi Ilieshia sürekli hastalanıyordu. AI o günlerden bahsederken şu ifadeleri kullanıyor: “Kanalizasyon taşardı ve her yer lağım suyuyla dolardı. Kız kardeşim çoraplarıyka o suya batıp çıkardı. Sürekli midesi bulanırdı. İşte böyle hasta oldu.” Bu hastalıkların tedavi masrafları da zaten zor durumda olan aileyi daha da zorluyordu.

Gençlik Dönemi

Ergenlik yıllarına geldiğinde ise işler daha da kötüleşiyordu. Sosyal güvenlik kuruluşları, Ann Iverson’ını durumunu farketti ve kendisini küçük yaşta anne olan kişilerin olduğu bir sığınma evine götürünce tüm sorumluluk AI’ya kalmıştı. Bu dönemde koçları ve takım arkadaşları kendisine sahip çıktılar.
Tüm bu yaşananlar sizlerin bildiği Iverson’un sahadaki kimliğinin oturmasında çok büyük pay sahibidir. Savaşçılık, pes etmemek, durumu kabullenmemek ve elinden geldiğince savaşmak!
Bu savaşı yetenekleriyle kazandı AI. Çocukluğundan beri sporda başarılı olan ama ufak tefek olan bu adamı öne çıkartan özellik ise muhteşem hızıydı! Futbolu çok seviyordu ve basketbol, futbolla kıyaslanamayacak kadar yumuşak bir oyundu ona göre. Annesi onu 9 yaşında küçükler ligindeki bir takıma yazdırdı ve basketbolla tanışması böyle oldu Iverson’un. İlk başta sevmese de hızı ile oyun ona zevk vermeye başlamıştı. Çünkü futbolda koşuları ile iri yarı adamlarıdan sıyrılmak ona çok büyük haz veriyordu ve bu sefer basketbolda da ondan uzun oyuncuları hızı ile dize getirdikçe, basketbol da ona zevkli gelmeye başlamıştı.
İki oyunda da başarılı oyununu sürdürüyordu. Bethel Lisesi’ni hem basketbolda, hem de Amerikan futbolunda şampiyon yapıp bir de üstüne her iki sporda da yılın oyncusu seçilince, birçok üniversite O’nun peşinde koşturmaya başladı.
Ama şanssızlıklar devam ediyordu. Bir bowling salonunda çıkan kavga, üniversitelerin ona bakışını tamamen değiştirdi. Bowling salonunda şampiyonluk kutlamalarında AI ve arkadaşları gürültü dozajını aşınca bowling salonundaki bir başka grup, ırkçı söylemlerle AI ve arkadaşlarına sataşır. Birden ortada bir siyah-beyaz çatışması doğar ve bu çatışmanın sonucunda 17 yaşında olan Iverson hapis cezasıyla yargılanmaya başlar. Suçlama kasten adam yaralamaktır. İddia şu şekildedir: AI, adam yaralamak maksadıyla bir kızın kafasında sandalye parçalamıştır. Ancak salonun güvenlik kayıtlarında kendisine rastlanmamaktadır. Ayrıca şahitlerden çok azı, kavgaya Iverson’un dahil olduğunu söyler. Tabii ki Iverson da melek değildi ama bu suçlamalara maruz kalacak bir hareketi olmamıştı. İşi ağız dalaşı ve itiş kakışla sınırlamıştı. İşin sonunda sadece 4 kişi tutuklanır ve bu 4 kişinin ortak noktaları ise siyahi olmaları ve bölgenin tanınmış sporcuları olmalarıdır. Bu durum sivil toplum örgütlerini de harekete geçirir. Davadan sonra anlaşılır ki, dava yargıcı, mağdur olduğunu iddia eden bir beyazın yakın aile dostudur. Her ne kadar tanık ifadeleri birbirini tutmasa da taraflı yargıç, Iverson’u 5 yıllık hapis cezasına çarptırır! Iverson’un tek şansı o dönem Virginia Valisi ilk siyahi vatandaş olan Doug Wilder’ın çıkartabileceği aftır. Sivil toplum örgütleri ve takım arkadaşlarının da protestosu ile 4,5 ayın ardından Iverson şartlı tahliye ile içerden çıkmıştır. Ama şartlı tahliyenin şartı da oludukça ağırdır! Liseyi bitirene kadar basketbola ara verecektir! Kaçan balık büyük olmuştu! İçeride geçen 4,5 ay ve takip eden süreçte , ABD vitrinine çıkmasını sağlayacak McDonald’s All-American maçını kaçırmıştı. Ayrıca tüm bu olumsuzluklar, hayatını kurtarabileceği Kentucky bursunu da elinden aldı.
O günlerle ilgili Iverson: “Hampton’da başıma gelenleri asla unutmayacağım; çünkü büyük bir haksızlığa uğradım. Ama onlar beni güçlü bir insan yaptı. Bu olay olmasaydı şu anda olduğum adam olabileceğimi hiç sanmıyorum. Düşünsenize sadece 17 yaşında bir çocuktum. İçeride her türlü gerçek suçlu vardı. İçeride herkes bana tuhaf tuhaf bakıyordu, kanım donmuştu. Sonra yaşlı mahkumlar gelip beni tanıdıklarını ve kollayacaklarını söylediler. Beni asıl olmam gereken ve Jungle diye adlandırılan yerden korumuşlar ve hafif çalışma cezası alan önemsiz suçluların yanında koymuşlar. Kendi koğuşuma gitmek için bazen Jungle’ın önünden geçmek zorunda kalıyordum ve orada filmlerde ve dizilerde gördüklerinizden çok çok daha kötüsü vardı.” şeklinde konuşmuştur.

Yazıma Georgetown Üniversitesi yılları ile devam edeceğim!

Basketbolla kalın!

All-Star 2010 Dallas-Burası Texas, Herşeyin Büyüğü Kabuldür!

Mehmet Mert Sarı — Mon, 01 Feb 2010 17:00:50 +0000

Şubat ayı geldi mi NBA severlere güzel bir hafta sonu geçirmek için güzel bir fırsat doğar. Ligin yıldızlarını batı ve doğu karmaları olarak karşı karşıya getiren All-Star organizasyonu kapıdadır çünkü. Üç gün süren bu keyifli organizasyona ise bu sene Dallas ev sahipliği yapacak.

Dallas Maverics’in çok konuşan ve eleştiri dozajını pek ayarlayamadığı ve

biraz da çirkefliğe kayan konuşmaları ile tepki çeken sahibi Marc Cuban, Dallas’ta olacak bu organizasyon için oldukça ilginç bir girişimde bulundu! Kapasiteleri yaklaşık olarak 20000 kişi olan NBA salonlarında gerçekleşen All-Star organizasyonu, bu sene Dallas’ın NFL (National Football League/ Amerikan fotbolu ligi) takımı olan Dallas Cowboys’un 80000 kişi kapasiteli Cowboys Stadium’da oynanacak! Açıkçası maçın atmosferini oldukça merak ediyorum!

All-Star haftasonunda, cuma günü başlayan etkinlikler, pazar gecesi büyük

finalle son bulur. İlk gece çaylaklar, ve ligde ilk yıllarını geride bırakan oyunculardan oluşan takımlar karşı karşıya gelir. İkinci gece ise yeteneklerin konuştuğu gecedir. Yetenek yarışması, üç sayı yarışması ve ardından da smaç yarışması ile cumartesi gecesi de son bulur. Pazar gecesi ise doğu ve batı karmalarının All-Star maçı ile bu güzel hafta sonuna son noktayı koyar.

Ayrıca All-Star hafta sonunda bir çok takımın yöneticisi de bir araya geldiklerinden, play-offlar öncesi son takaslar da bu hafta sonunda şekillenir.

All-Star maçında boy gösterecek takımların ilk 5′i halk oylamasıyla belirlenirken, yedekler konferansların koçlarının oylamalarıyla belirlenir.

Bu sene halk oylaması ile seçilen Doğu Konferansı’nın ilk 5′i şu şekilde:
Guard: Allen Iverson (Philadelphia 76ers)
Guard: Dwyane Wade (Miami Heat)
Forvet: LeBron James (Cleveland Cavaliers)
Forvet: Kevin Garnett (Boston Celtics)
Pivot: Dwight Howard (Orlando Magic)

Batı Konferansı ise şu isimlerden oluşuyor:
Guard: Kobe Bryant (L.A. Lakers)
Guard: Steve Nash (Phoenix)
Forvet: Tim Duncan (San Antonio)
Forvet: Carmelo Anthony (Denver)
Pivot: Amare Stoudemire (Phoenix)

Bu seçimlerde oyuncuların popülerliği ön planda. Kaldı ki bu popülerliklerini yetenek ve başarılarıyla kazandıkları için seçimler izleyicilerin de hoşuna gidiyor. Ancak bu seneki halk oylamasında dikkatimi çeken tek bir isim var; o da Allen Iverson.

Iverson, benim aktif oyuncular içinde Shaq’tan sonra en sevdiğim

oyuncudur. Ancak bu sezon önce Memphis ile anlaşması ardından da basketbolu bıraktığını açıklaması ve sonra tekrar 76ers ile sahalara geri dönmesinin ardından bu sezon hiç de All-Star’lık bir performans göstermedi. Bu sezon oynadığı 23 maçta 14.2 sayı ve 4.3 assist ortalamaları ile oynuyor ki bu zamanında ligin sayı kralı olan bir oyuncu için hiç de güzel ortalamalar değil.

Ancak Iverson’un olduğu bir ligde, AI’nın All-Star olmaması da düşünülemez bana göre! Madem popülerite önemli, kendisi bunu oldukça hakediyor! Ama o zaman ben Shaquille O’Neal’ı da All-Star maçında görmek isterim! Kendisi bu maçın bir eğlence maçı olduğunun ve hoş zaman geçirmenin burda esas olduğunu en iyi şekilde kavrayan ve yaşayan isim çünkü! Kesinlikle bu sene de O’nu görmek isterdim.

Koçların seçimleri ile belirlenen yedekler ise Doğu Karması’nda:
Joe Johnson (Atlanta)
Al Horford (Atlanta)
Rajon Rondo (Boston)
Paul Pierce (Boston)
Derrick Rose (Chicago)
Gerald Wallace (Charlotte)
Chris Bosh (Toronto)

Batıdaki isimler ise:
Chris Paul (New Orleans)
Deron Williams (Utah)
Brandon Roy (Portland)
Kevin Durant (Oklahoma City)
Dirk Nowitzki (Dallas)
Zach Randolph (Memphis)
Pau Gasol (L.A. Lakers)

Bu sene 12 Şubat 2010′da başlayacak olan All-Star haftasonu için tüm NBA sevenlere şimdiden iyi seyirler dilerim!
Basketbolla kalın!