- Kocan eve uğramıyor mu? Git biraz kadınlık öğren, kocanı eve bağla.

- Çocuklarına söz geçiremiyor musun? Kadınlık öğrensen dinletirdin sözünü.

- Sevdiceğinle birinci ayınızı doldurmadan ayrıldınız mı? Bak kuzenine; kadınlık öğrendi, yüzüğü de taktı şimdi parmağına.

- Yirmi kez aramana rağmen sana geri dönmedi mi? Bence kadınlık öğrensen böyle olmazdı.

- Sonra konuşalım dedi ve bir daha hiç aramadı demek? Kadınlık öğren azcık, bak nasıl arıyorlar o zaman.

- Topuklu ayakkabı ayağını mı acıtıyor? Kadınlık öğrensen topuklu ayakkabıyla maraton bile koşardın bacım.

Yeri geldi kadınlık öğrenmemekle suçlandık, özel hayatımızdaki tüm başarısızlıklar buna bağlandı; yeri geldi kadınlığımızı bilip oturmamız istendi. Bize “baaayan” diyerek kibarlık gösterenler, bizi takdir ederken “erkek gibi” diyerek aslında kendini yüceltti. Kimi zaman da “erkek gibi” diyerek “kadınlık öğrenememe” durumuna vurgu yaptı. Etek, topuklu ayakkabı, oje üçlüsünün eda, işve ve naz üçlüsüyle perçinlendiği durumlarda “adeta bir kadın” olurken; toplumsal cinsiyet rolleri de “kadınlık öğrenmek” kalıbı içerisinde önümüze sunuldu.

Biraz olsun kadınlık bileydim, şu an ojeli tırnaklarım yıpranmasın diye klavyeye dokunmazdım; ancak kadınlığımla eve bağladığım “erkeğimin” kontör şifresini kazımak söz konusu ise bir an bile tereddüt etmezdim. Evdeki tamir işlerinde kontrolü “erkeğime” bıraktığım gibi, bilgisayarda denetim masasına  sadece “erkeğimin” girmesini sağlayacak bir şifre koyar; internet sitelerindeki şifrelerim üzerindeki tüm hakları da “erkeğime” devrederdim. Ayrıca haftada bir üye olduğum siteleri ve internet geçmişimi erkeğime power point sunumu hazırlayarak bildirir; tüm profil fotoğraflarıma da sevdiceğimle çektirdiğim fotoğrafları koyarak, çift başlı bir yaratık misali profil fotoğrafı kutucuğundan bakardım. Çünkü artık kadınlık öğrenmek bunları da gerektiriyor.

Kadınlar gününüz kutlu olsun.

Related posts:

1. Ah Aysel!

Her ay en az bir kez annemle kuaförcülük oynarım. Ben bilgisayarda oyun oynarken “Bak hala bu yaşta! Hem gözlerine yazık!” tepkisini veren ve eğer SIMS oynuyor olsam “Burada ev kuracağına evlen de yuva kur.”deme potansiyeline sahip olan annem,  kuaförcülük oynamamıza hiç karşı çıkmıyor. Çünkü ben kuaför oluyorum, annem de müşteri oluyor ve güzel güzel saçını boyatıyor. Her ebeveyn gibi; romatizmadan  göz bozukluğuna; gripten diş ağrısına kadar tüm sağlık problemlerinin bilgisayar başında fazla vakit geçirmekten kaynaklandığına inanmış olan annem, saçını boyarken soluduğum kimyasalları da hesaba katmıyor.

Yakın bir zamana kadar, annemle kuaförcülük oynarken, saçını her boyadığımda farklı bir renk tonu elde etmemin, annemin farklı renkler denemek istemesinden kaynaklandığını düşünüyordum. Ancak geçenlerde kuaförcülük oynamaya hazırlanırken, annemin boş saç boyası kutusunu elimden alıp, Koleston kutusundaki kadının fotoğrafını keserek  aile albümümüze koyması ile çok yanıldığımı anladım. Yaklaşık beş dakika boyunca saç boyama işlemine geçemeden bir anneme bir Koleston kadınının fotoğrafına baktım. Bunun üzerine bir açıklama yapma gereği duyan annem “Kızım, markette gözlüğümü taksam da çıkarsam da boyanın numarasını okuyamıyorum. Bari rafta görünce Koleston kadınını tanıyayım da doğru rengi alayım. Görünce tanımak için saklıyorum fotoğrafını.” diyerek saçını her boyayışımda neden farklı bir renk tonu elde ettiğim konusu üzerindeki sır perdesini araladı.

O an anneme “Bütün gün bilgisayar başında oturursan olacağı buydu! Miyobun da hipermetrobun da iyice arttı, ne yakını ne uzağı görebiliyorsun!  Hep bilgisayar yüzünden, menopoza da bu yüzden girdin kesin.” dedim ve  Koleston kadınını markette tanıyabilmek için fotoğrafını saklamasının dayanılmaz ağırlığından bir espriyle sıyrılmaya çalıştım ama olmadı. Çünkü annem “Bak bilgisayarın ne kadar zararlı olduğunu sen de biliyorsun.” dercesine bana bakıyordu.

Direnmek yersizdi. Nitekim “bilgisayar başında çok vakit geçirmek=her türlü hastalık” denklemi tüm Koleston annelerinin düşünce yapısının özüne işlemişti ve onlara aksini ispatlamak imkansızdı. Ortamı biraz olsun yumuşatıp annemin gönlünü almak için “Bill Gates  ‘out’, Ender Saraç ‘in’ ” dedim ve annemin markette Koleston kadınını tanıyabilmesini umut ederek kuaförcülük oynamaya devam ettim.

Related posts:

1. Ekmek Kavgamız

Cem yan komşumuzun çocuğuydu. Annesi S.A. ise çocuğuna bakmaya üşenen annelerdendi. Cem’e anne ve baba demeyi öğrettikten sonra üçüncü sıraya anneanne kelimesini koydu ve annemi de anneannelik statüsüne uygun gördü. Çünkü böylelikle annemdeki ana yüreğini kabartacak ve Cem’i 7/24 anneme kitleyebilecekti.

Hesaplarıma göre, şu an ergenliğini yaşamakta olan dönemsel kardeşim Cem’in Atatürk algısı değişti mi bilmiyorum. Çünkü S.A, başka bir şehre taşındıktan sonra bizi hiç aramadı. Cem, anneme “al anneannesi” die kakalanan çakma torunlardan ilkiydi ama son olmayacaktı. Yine de sana karşı mahcubuz Cem. Umarım okula başladığında da panoları, tahtayı ve prizleri Atatürk zannetmemişsindir.

Related posts:

1. Ekmek Kavgamız
2. Koleston Anneleri

Tarihin karanlık sayfalarına gömüldüğünü zannettiğiniz cadı avı 21. yüzyılda tekrar hortladı. Geçmişte büyücülükle uğraştığı ve cadı olduğu şüphesi ile yakalanan kadınların giyotine gönderilmesi şeklinde tezahür eden cadı avı; günümüzde pencerelerinden sarkıp apartmana her giren çıkana bakan nenelerin yakalanıp; Pimapen pencerelerinde boyunlarının vurulması ile gerçekleşiyor.

İlk cadı nene infazı, modern cadı avı için pilot bölge seçilen Bursa’nın Nilüfer ilçesinde geçtiğimiz günlerde gerçekleştirildi. Yaklaşık dört yıldır her ayak sesinde, dış kapının her açılışında, sitenin otoparkına her araç girişinde; penceresinden düşme pahasına sarkan Mürüvvet Nene, bir ay süren hukuki süreç sonucunda Pimapen sponsorluğunda giyotine gönderildi. Site sakinlerinden bir grup gencin mahkemeye başvurması üzerine başlayan davadan Mürüvvet Nene aleyhine sonuç çıkmasındaki en önemli etken, gençlerin elindeki kuvvetli delillerdi. Nitekim Mürüvvet Nene’nin son dört yıldır 79 yaşında olduğunu söylemesi, geçkin yaşına rağmen elf gibi görebilmesi ve ses yalıtımlı penceresine rağmen ilgisini çeken her sesi duyabilmesi; cadı olduğu şüphesini teyit eder nitelikteydi.

Duruşma esnasında Nene’nin aslında 97 yaşında olduğunun ortaya çıkması da, mahkemenin Nene lehine bir karar almasına sebep olmadı. Nitekim 90 yıldan fazla yaşayanların ölümsüz olduğu, ölümsüzlüğün de ancak büyüyle mümkün kılındığı herkes tarafından bilinen bir gerçekti.

Nenenin giyotin cezası kendi penceresinde gerçekleşirken; Nene kendisini apartmanın namusunu koruyan tek değer olduğu ve böyle bir yöntemle yok edilmesini çağdışı bulduğu yönünde savundu. İnfaz gerçekleşirken, çevredeki apartmanların balkonlarına toplanan site gençliğinin “hele hele”, “unga bunga” gibi ilkel seslerle tezahüratta bulunduğu, üst kattaki çocukların da nenenin kafasına tükürdüğü, bonibon attığı görüldü. Nenenin son sözleri “Eskimesin diye Pimapen’imdeki kağıtları bile çıkarmamıştım daha. Benden sonra oturanın Pimapen’i hemen kirlenip eskisin, hayrını görmesin.”oldu.

Benzer yazı bulunamadı.

Hepimizin bildiği gibi otobüs teyzeleri, sosyolojik açıdan incelenmesi gereken önemli bir olgudur. Bu teyzeler hakkında bir çok genelleme ve tespit yapılsa da, literatürde bu konuda bilimsel bir kavramsallaştırma mevcut değildir. Türk sosyoloji tarihindeki bu eksikliği giderme amacı ile bu yazıda otobüs teyzelerini, ilk olarak bindiği otobüste gösterdikleri davranış biçimleri açısıdan ele alacağım.

İlk defa bindiği otobüste hangi durakta  inceğinden emin olmayan teyzeler üçe ayrılır:

1- Birinci cins teyzeler minimum sayıda insanla muhatap olarak işini garantilemeyi seven teyzelerdir. Otobüsün demirbaşına dönüşmüş yolcuları otobüse bindikleri ilk 35 saniye içerisinde tespit edip yanlarına oturabilme kabiliyetine sahiptirler. Bu kişiden inecekleri durak ve çevresi hakkında detaylı bilgi alırlar ve inecekleri durağı görmeden özümserler. Bu kabiliyete sahip değillerse otobüs şoförünü kafalarlar ve şoförün arkasındaki koltuğa oturarak ilk bindikleri yerden itibaren her durakta “Şofeeer Beey ben burada mı ineceeeem?” diye yolculuk esnasında konuşmamızın, yemiş atmamızın yasak olduğu belediye çalışanına yol boyunca sözlü tacizde bulunurlar. Bu teyzelerin doğru durakta inme ihtimalleri yüksektir.

2- İkinci cins teyzeler sosyalleşme yeteneklerine güvenen teyzelerdir. Şoförle hiç muhatap olmazlar. Otobüsün en merkezi koltuğuna yerleşir ve yanlarında oturan insandan başlayarak tüm otobüs ahalisine bu otobüse ilk kez bindiğinden, hangi durakta ineceğini bilmediğinden, misafirliğe gittiği Fadime Hanım’ın vefasız kocasından ve erken yaşta kocaya kaçan kızından bahsederler, ördükleri dantelin modelini anlatırlar.  Bir süre sonra teyzenin ajitasyonu tüm otobüse dalga dalga yayılır ve bu teyzenin ineceği durak hepimiz için milli meseleye dönüşür.  Bu teyzeler herhangi bir eylemde, savunulan dava için propoganda yapmaya başlasa o eylemin devrime dönüşmesi ve zaferle sonuçlanması kuvvetle muhtemeldir. Bu teyzeler kesinlikle doğru durakta inerler.

3-Üçüncü cins teyzeler ise sosyalleşmeyi pek sevmez. Hangi durakta ineceklerinden emin olmadıkları için, otobüsün içinde sürekli tedirgin bir devinim halinde dolaşırlar. Kah arka kapıya ilerleyip sağ tarafa bakarlar, kah sol tarafta oturan yolcuların kafasına çantalarını bastırarak camdan dışarı bakarlar. Tedirginlikleri öylesine yoğundur ki tüm otobüs ahalisinin bünyesine dolar ve yağışta kaygan virajlı yolda 120 km hızla gidercesine bir adrenalin yaratır.  Ne kadar devinseler de bu teyzelerin dönüp dolaşıp durdukları yer orta kapıdır. Aslında tüm devinimleri de orta kapının yörüngesi çevresinde gerçekleşmiştir. Orta kapıda yörüngeye oturduklarında tedirginliklerinden hiçbir şey kaybetmeden dikilirler ve orta kapı inişlerini %50 aksatırlar. Elleri sürekli “dur” düğmesinin üzerindedir. Dur düğmesine her an basacak gibi görünürler ancak hiç bir zaman basmazlar ve basacak olanlara da engel olurlar. İneceğim durağa geldiğimde bu teyzenin eli hala düğmenin üzerinde, basmakla basmamak arasındaki ince çizgide durmaktadır. Konuşmasını sağlayıp yardım etmek amacıyla göz teması kurmakla uğraşsam da bakışları hep dışarıda olduğu için ancak otobüs camındaki yansımada göz göze gelebiliriz. İşte tam da otobüs camında göz göze geldiğimiz anda, bu teyzelerin tırnakları bembeyaz olana kadar parmaklarına bastırarak dur düğmesini kullanmak  isterim ama yapamam. Yanlış durakta inme ihtimalleri çok yüksek olan teyzeleri bir de ben üzmek istemem. Kapının üzerindeki düğmeye zar zor ulaşır ve kendimi otobüsteki tedirgin atmosferden, dışarıdaki efil efil esintiye; teyzeleri de kendi kaderlerine bırakırım.

Related posts:

1. Günden Dönen Emekli Teyzelerimiz!
2. Yaşlılara Yer Ver(me)mek

Türkiye’nin ilk hatun gotik rock grubu 1980’lerin sonunda Yıldız Tilbe, Ebru Gündeş ve Kibariye tarafından kurulmuştur. Gitar ve vokalde başı dönen Ebru Gündeş’in; bateride, varlığı adıyla tezat oluşturan Kibariye’nin, klavyede ise çılgın dansları ve sayko bakışları ile nam salmış Yıldız Tilbe’nin bulunduğu grup, delikanlı tavırlarıyla müzik dünyasında kısa zamanda dikkat çekmeyi başarmıştı.

Grup, ilk şarkıları olan Sacrifice for Your God (Allahına Kurban) şarkısının kaydını Güngören’deki bir evin banyosunda gerçekleştirmişti. Şarkıların beste ve güftesi Ebru Gündeş tarafından yazılıyordu. Ebru Gündeş, soğuk kış günlerinde ıspanak yıkarken şarkı bestelemeyi tercih ettiğinden ötürü, grubun tüm şarkıları acı dolu ve duygu yoğunluğu yüksek şarkılardı. Grubun gotik tarza yönelişi hayran kitlesinin bir kısmı tarafından Ebru Gündeş’in ıspanak yıkarken çektiği acılara dayandırılıyor. Hayran kitlesinin bir kısmı ise, grubun gotik rock yapmaya karar vermesinde, grup üyelerinin varoş tuhafiyecisinden alınmış en ucuz göz kalemi olan Flormar’ı kullanmasının ve Flormar’ın en ufak bir dış etken ile akmasının etkili olduğunu savunuyor. Bu anlamda, grup üyelerinin etkilendikleri isimlerin başında ise Aliye Rona ve Alice Cooper geliyor.

Kısa bir süre yıldızı parlayan grup, üyelerin fantezi müzikle prim yapabileceklerini anlaması üzerine  dağıldı. Grup ilk ve tek canlı performansını  Bağcılar Belediyesi- Varoş Marjinalleri Şenlikleri  kapsamında gerçekleştirdi. Geçmişe bir perde çeken bu gotik ablalarımız, delikanlı ve “damar” havalarından hala ödün vermeseler de; gotik rock yaptıkları gençlik günlerini hatırlamak istemiyorlar. Saygım sonsuz.

Related posts:

1. Hair Metal Dinleyen Kaldı Mı?

Evimize ekmek giriş çıkışını kontrol eden ve sofraya koymakla yetkilendirilmiş annem; her gün taze ekmek almasına rağmen, bize önceki günden kalmış görece bayat ekmeği yedirmektedir. Bu durumu kontrol altına almak ve her gün taze ekmek tüketimimizi garantilemek amacıyla; evdeki ekmek bitene kadar yeni ekmek almamasını, ekmek bittiğinde de taze ekmek alarak onu tüketmemizi önerdim anneme. Annem bu önerime “Ya o gün çok ekmek yersek ve hepsi biterse. Kahvaltıya ekmek kalmazsa… Kimse sabah sabah ekmek almaya gitmezse…”şeklinde itiraz ederek, bir anne bünyesinin %30’u evhamdan oluşuyorsa, en az % 25’inin de ihtiyattan oluştuğunu ortaya koydu. Geriye kalan %45’lik dilimin ise duygusallık, korumacılık, televizyondaki acıklı haberlere ağlayabilme potansiyeli ve  TRT 1’in teleteksinden hava durumu (Marmara Bölgesi için 182) ile Türkiye’deki son depremleri(196) takip etme özellikleri arasında paylaşıldığını düşünüyorum.

Tahmin edeceğiniz üzere, ekmek kavgamıza getirdiğim bu yapıcı çözüm önerisi karşısında, annem eve ekmek girişinde herhangi bir değişikliğe gitmedi. Taze ekmekler yine ekmek kutusunda bir beze sarılmış şekilde bayatlamayı beklerken, soframızda önceki günden kalan görece bayatlamış ekmek bulunuyor. Çoğu zaman -23 yaşında olmama karşın- bir zamanlar evin küçük kızı olmamın bana tanıdığı züppelik edebilme seçeneğinden faydalanıp taze ekmeği yesem de, bu durum evdeki ekmek döngüsünde fark edilir bir sapma yaratıyor ve evdeki görece bayat ekmekleri, bildiğin bayat ekmeğe dönüştürüyor.

Tüm bunlar bir yana asıl merak ettiğim nokta, evimize ekmek giriş çıkışındaki bu kısır döngünün ilk ne zaman ve ne şekilde başladığı. Çünkü ben kendimi bildim bileli evimizdeki ekmek tüketim alışkanlıkları bu şekilde. Bu kısır döngüye saplanıp kaldığımız gün ne olmuştu? Aldığımız ekmekler neden ertesi güne kalmıştı? Hadi o ekmekler ertesi güne kalmıştı kalmasına ama neden önceki günden kalan ekmeğin bitmesi beklenmeden yeniden taze ekmek alınmıştı? Bu gerçeği yüzüne vurmama rağmen, annemin evde yeterince ekmek varken taze ekmek almayı sürdürmesindeki ısrarının sebebi yalnızca ihtiyat mıydı?

Bu konudaki sorularımın her birinin cevabı belirsizliklere açılıyor. Bu sır perdesini aralayabilecek tek insan olan annem, bu konuda konuşmayı reddediyor ve keyfi yerindeyse “Ekmekleri tost makinesinde ısıtabilirim.”diyerek; keyfi yerinde değilse de “Ekmeği beğenmiyorsan git pasta ye!”bakışı fırlatarak konuyu büyük bir ustalıkla kapatıyor. Ben ise, sofrada görece bayat ekmekleri gördüğüm her gün, sofra duası niyetine, eve ilk fazla ekmek alındığı ve ertesi güne kaldığı zamana lanet okuyorum.

Related posts:

1. Bir Çocuğa Atatürk Sevgisi Aşılamak

Nasıl ki ilkel kabilelerin kötü ruhları kovmak ve her türlü musibeti uzak tutmak için kendilerine özgü dansları varsa; küreselleşme çağında da karşımıza çıkan çeşitli teknolojik musibetlerle başa çıkmamızı sağlayan bir dans var: Yıldız Tilbe dansı!

Yıldız Tilbe dansının basitleştirilmiş bir koreografisini çıkarabilmek için; çılgınca dans ederken insan gözünün net olarak görüntüleyemediği Yıldız Tilbe’nin yaklaşık 100 kare fotoğrafını 1/1000 saniyelik pozlandırma ile çektim ve her birini tek tek inceledim. Bu inceleme sonucu Yıldız Tilbe dansının özünün yukarıdaki temsili resimde görebileceğiniz üç temel harekette yattığını ortaya koydum. Ayrıca Yıldız Tilbe dansı ile modern musibetleri kovarken, herhangi bir detone olma korkusu yaşamaksızın “Yürüüüüüğğ ancaaaaağ giiidersiiiğğğğğn” diye bağırmanızın da dansın etkisini artıracağı kanıtlanmış bir gerçektir.

Basitleştirilmiş Yıldız Tilbe dansı ile günlük hayatta karşınıza çıkan modern çağın bir takım sorunlarıyla etkin bir biçimde mücadele edip, iç huzurumuzu koruyabilmemiz mümkün. Yıldız Tilbe dansı ile unutabileceğimiz, hepimizin yakından tanıdığı ancak nasıl başa çıkacağımızdan emin olamadığımız modern sorunlardan bazıları şunlar:

-         F5’e basıp yenilenememek

-         Messenger’da önemli bir şey konuşurken yazdıklarınızın karşı tarafa ulaşmayıp sürekli olarak size geri dönmesi

-         Messenger’dan düştüğünüz zaman sevdiceğinizin bunu trip sanması

-         Modern çağın tüm iletişim olanaklarına karşın, “sonra konuşalım” diyen insanların hiçbir biçimde size geri dönmemesi.

-         Film indirdiğiniz için dışarı çıkarken açık bıraktığınız bilgisayarın, siz evden çıkınca kasasındaki açma düğmesinden kapandığını mavi ekranla karşılaşınca fark etmeniz

-         Geri dönüşüm kutusunda unuttuğunuz fotoğrafları geri yüklemeyi bilmeyen babanızı, geri dönüşüm kutusundaki küçük simge halindeki resimlere Eminönü’nden alınmış bir büyüteçle bakarken görmeniz.

Artık bu tarz sorunlarla karşılaştığınızda kendinizi sıkmanıza gerek yok. Siz de Yıldız Tilbe dansı ile bu sorunlar karşısında soğukkanlılığınızı koruyabilir, teknolojinin yarattığı gereksiz stresi üzerinizden atabilirsiniz. Gelin, daha sağlıklı bir toplum için siz de el ele verin ve “Yürü ancaaa gideresiiiiin” diye haykırın. Böylesi hepimiz için daha iyi.

Related posts:

1. Türkiye’nin İlk Gotik Rock Grubu
2. Modern Bir Yalan: Kurumsal Sadakat

İş dönüşü otobüse bindiğimde cam kenarlarından birinin boş olduğunu görünce içim sevinçli bir telaşla dolmuştu. Çünkü tüm günün yorgunluğunu; kafamı cama yaslayıp, 45 dakikalık bir otobüs uykusu çekerek atabileceğimi düşünmüştüm. Cam kenarına yerleştiğimde, daha önceki yolcuların ücretsiz cilt analizi yaptırırcasına camda bıraktıkları kafa yağı bile umudumu kırmamıştı. Kafamı koluma yaslayarak rahatlıkla uyuyabilirdim. Gözlerimi iki-üç durakta bir aralayıp nerde olduğumu kontrol ederek uyumaya başladım. Ancak bu bölük pörçük uyuma çabam, kucağımda hissettiğim bir ağırlıkla bir anda bozuldu. Gözlerimi açıp baktığımda, yanıma oturan gün teyzesinin “Ssk-Emekli sandığı-Bağkur reçeteleri verilir” torbasını kucağımda gördüm. Teyze, bir yandan ikili koltuğun üçte ikisini kendine tahsis edebilme çabası içinde koltuğa yerleşiyor; bir yandan da beni uyandırdığı için mutlu olduğunu belli edercesine gülümsüyordu. Altın günü yaptığı için para piyasalarını en az bir borsacı kadar iyi takip ettiğini düşündüğüm gün teyzesi, dört saniye içerisinde beni iki kişilik koltuğun üçte birine sıkıştırdıktan sonra torbasını kucağımdan aldı. Ancak bu teyzeyle birlikte oturmak yüreğime fazla geldiği için ayakta durmanın daha rahat olacağını düşündüm ve bir sonraki durakta ilk binen yaşlıyı günün talihlisi seçerek yer verdim.

Yer vermek için ayağa kalktığımda bu teyzeyi aşmanın düşündüğümden zor olduğunu fark ettim. Teyzeden müsaade istediğimde, müsaade etmek yerine sadece biraz toparlanmıştı. Benim geçebilmem için açtığı boşluk normal bir insanın geçemeyeceği kadar dardı. Gün teyzesi temel bir fizik yasası olan “her maddenin bir hacmi, kütlesi olduğu ve her bir maddenin boşlukta yer kapladığı” kuralını hiçe sayarak, benim o boşluktan geçmemi bekliyordu. Altın günleri sayesinde para piyasalarından anlasa da fizikten zerre anlamıyordu. Yer vereceğim yaşlı amcamız ise umut dolu gözlerle bana bakıyordu. Onu bekleyen tehlikenin farkında değildi…

Uzun bir uğraş sonucunda teyzeyi geçtim. Yolculuğumun geri kalan kısmını ayakta tamamlayacaktım. Ancak bu sefer de etrafımı kuşatan, daha önce yer vermediğim diğer yaşlılar “Neden bize yer vermedin ki?”diyen bakışlarıyla üzerimde psikolojik baskı oluşturuyordu. Bu bakışlarının ağırlığı, kalabalık otobüste oturduğum yerde uyur taklidi yaptığım hissine kapılmama neden oluyordu. Ayakta durduğum yeri de daha önce yer vermediğim yaşlılara bırakma ihtiyacı duyuyordum.

Bu stres altında uzunca bir süre yol aldıktan sonra, otobüse genç bir kadın bindi. Yanında dört-beş yaşlarında bir çocuk vardı. Birbirleri ile o kadar alakasızlardı ki; bu kadının otobüste yer bulabilmek için her gün bir çocuğu kaçırıp, sonra da indiği durakta terk ettiğini üçüncü sayfa haberlerinde okusam hiç şaşırmazdım. İneceğim durağa yaklaşmıştım. Ayakta da olsa görece rahat olan  yerimi çocuklu kadına bıraktıktan sonra orta kapıya doğru yöneldim. Bin bir zorlukla aştığım teyzeye ve yer verdiğim yaşlıya baktım. Teyzeden arda kalan boşlukta oturma çabası, yaşlının vücudundaki kemik erimesini hızlandırmış gibiydi.

İnmek için kapıya yanaştığımda sırıtmaya başladım. Ama bu sırıtışın nedeni otobüsteki sıkıntılı anlardan kurtuluyor olmam değil; kapıdaki “Kapıya yanaşmayınız.”uyarısının anti-fordistler tarafından “Karıya yanaşmayınız.”şeklinde değiştirildiğini görmüş olmamdı. Ama o yazıya kendimi o kadar kaptırmıştım ki ineceğim durağı kaçırdım ve bir sonraki durakta indim. Eve doğru yürürken indiğim durağın aslında çok da uzak olmadığını fark ettim ve ertesi sabahki otobüs macerama bir adım ilerde başlamanın yolunun, bir durak geriye yürümekten geçtiğine karar verdim. Gerçekten de her yolculuk bir şey öğretiyordu insana.

Related posts:

1. İneceği Durağı Bilmeyen Otobüs Teyzeleri

Arko tıraş sabunu adamı ve Gripin kadını, Rıza Emmi’nin bakkalında karşılaşmışlar ve ilk görüşte birbirlerine aşık olmuşlardı. Dört yıl boyunca seviyeli bir birliktelik yaşayan Arko tıraş sabunu adamı ve Gripin kadını; bir Mayıs akşamı, Rıza Emmi’nin şahitliğinde dünya evine girdiler. Ancak evlilikleri çok kısa sürdü. Çünkü Gripin kadınının her gece başı ağrıyordu ve Arko tıraş sabunu adamı ile Gripin kadını bir türlü halvet olamıyorlardı.

Arko tıraş sabunu adamı, ne zaman “Bence gün, bugündür” diyerek tıraş olmaya gitse ve yüzünü köpük içinde bıraksa, yatak odasından gelen sesle donup kalıyordu: “Bu gece olmaz Arko tıraş sabunu adamı, başım ağrıyor!” Bu diyalog yaklaşık üç yıl boyunca her gece tekrarlanınca, Arko tıraş sabunu adamı ve Gripin kadını bu zaman aralığında sıkışıp kaldıklarını anladılar ve ayrılmaya karar verdiler.

Ayrıldıktan sonra ikisi de işinden ayrıldı. Gripin kutusunun üstünde kimsenin resmi yok artık. Gripin kadınını, en son Marc reklamlarında “İşteee temizlik ferahlık sizlereeeeeee, hem de hiç durulamadan kurulamadan” ezgisi eşliğinde temizlik gereçleriyle dans eden kadınlar arasında gördüm. Başı ağrımıyordu. Arko tıraş sabunu adamını ise neredeyse hiç görmüyorum. Artık karısı tarafından öpüldükten sonra bir de karısının aynadaki yansımasının öptüğü tıraş losyonu adamları var…

Related posts:

1. Dünya’nın En Sıkıcı Adamı-Bölüm 1: Bilinmeyen Bir An