Kızgınım size bayanlar. Gerçekten darılmayın gücenmeyin ama kızgınım. O kadar akıcı yaşıyordum ki ben. Herşey sorunsuzdu. Çiçeklerim açıyordu, ağaçlarım meyve veriyordu. Tavşanlarım çok doğurgandı.…

Benim için adeta bir çocukluk travması haline gelen cümleydi bu. Almanya’dan geldi… Neydi, kimdi bu Almanya’dan gelen?

Muhtemelen tanımazsınız. Hepiniz çevrenizde tuhaf adamlar görmüşsünüzdür. Ama benim gibisini , Bir Tuhaf Adam’ı asla görmemişsinizdir.

Sevmiyorum sonbaharı… Kimse kızmasın, gücenmesin; sevmiyorum. İki tarafı ağaçlıklı bir yolda yürürken sararmış yaprakların dökülmesi, uçuşması etkilemiyor beni.

Tıpkı aşağıdaki hikayedeki gibi, uzun süre boyunca romantizmle hatları yumuşayan insanın bir ayrılık sonrası kendini sorgulayıp materyalizme dönmesidir.

Sizlere bu gün bir yazıyla değil, sade bir karikatürle seslenmek istiyorum. Bugün, ülkemizde ve dünyamızda domuz gribinin rant kapısı haline getirildiği günlerden sadece biri…

Ortaokul ve lise hayatı boyunca içinde yazı yazma isteği olanı da olmayanı da yazmaktan soğutan bir kısıtlamaydı. Neymiş efendim? Düzeni simgelermiş bu üçleme.

Sizlere bugün komik olmayan ama trajikomik olan bir hikayeyi, bir heykelin hikayesini anlatacağım sevgili okurlar. Herkül’ü bilirsiniz. Hani şu Heracles olan, Zeus’un oğlu… Herkül’ün heykelinin hikayesini anlatacağım.

“Var mı bir isteğin?” “Çoatt!!”

Bir dakika, bir dakika! Ben bu sahneyi bir yerlerden hatırlıyorum. Bu, ağır ağabeylerle her vedalaşmamda ortaya çıkan sahneydi. Hiç…