SpongeBob SquarePants’e bayılıyorum ve itiraf etmeliyim ki onu çok kıskanıyorum. Modern hayata ‘nanik’ yapmak için bir çizgi filmden daha iyi bir yol olamazdı herhalde.

İnsanı yaşamdan soğutan hislerin başında gelecek korkusu ve bunun yarattığı kaygılar var. Önüne geçilemeyen, nefret edilesi bir duygu bu. Ne yaparsanız yapın, kendinizi düşünmekten alıkoyamıyorsunuz..

Bayramın ilk günü sabahtan başlayan bir tatlı telaş ve koşuşturma sırasında aklıma bu nesilden nesile aktarılan ve sürekli eski bayramların kazandığı kıyaslama mevzusu geliverdi.

Günümüzde demokrasi kavramının pek çok kişi tarafından içi boş bir şekilde gelişigüzel kullanıldığını görüyoruz. Bu noktada, boşlukların kaynağına, yani demokrasinin tanımına dikkat çekmek gerekiyor.

“Çocuk edebiyatı yoktur. Edebiyat vardır, çocuklar da ondan kendilerine göre koparabildiklerini alırlar.”

Bu yazıdaki konumuz hızlandırılmış toplu taşıma araçları olacak.

Çocukluk yılları 90’lı yıllara rastlayanlar, bu dönemdeki anılarını, bir kaç yıl öncesine kadar sadece yaşıtlarıyla arkadaş meclislerinde yad ederken geçmişlerinden gelen bulanık hatıralarının bazı parçalarınının hiç bir zaman yerine oturmadığını hissetmişlerdir.

Türkiye’de habercilik ya da siz isterseniz gazetecilik de diyebilirsiniz yapmak ip üzerinde yürümeye benziyor birçok şekliyle.

Kimilerine göre yedi tepeli şehrime bu ünvan yakıştı kimileri ise 12 milyona bunu sığdıramadı.